Uzasadnienie
Decyzja z dnia [...] kwietnia 2002 r. (o nr [...]) – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138§1 pkt. 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania W. R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r. o nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] września 1988 r. o nr [...], udzielającej S. B. pozwolenia na budowę budynku warsztatu wyrobów ceramiczno-garncarskich na działce położonej w K. nr ewid. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, że trafne jest stanowisko organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Inwestor spełnił obowiązki wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i organ nie mógł odmówić wydania takiej decyzji. Decyzja ta była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jej wydania.
Skargę na powyższą decyzję złożył W. R. Zarzucił, że wydana decyzja jest sprzeczna z prawem. Domagał się jej uchylenia.
W uzasadnieniu podał, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Nadto projekt techniczny obejmujący plan zagospodarowania działki został sporządzony z naruszeniem przepisów wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Chodzi o to, że nie zostały spełnione warunki związane z lokalizacją szamb. Nieprawidłowość ta została już potwierdzona w innej sprawie, gdyż nakazano rozbiórkę szamb. Na etapie wydania pozwolenia na budowę doszło do rażącego naruszenia przepisów powyższego rozporządzenia. Brak rozpoznania pozostałych istotnych uchybień i naruszeń prawa w procesie wydawania pozwolenia na budowę powoduje kwestionowanie zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wydaną decyzję w sprawie oraz jej uzasadnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1, 2, 3, i 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Sąd uwzględnia skargę na decyzję w przypadku stwierdzenia jej wad, o których mowa w art. 145 tej ustawy.
W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził wad, o których mowa w powyższym art. 145 ustawy i dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 tej ustawy.
Przedmiotem postępowania nieważnościowego opartego o treść art. 156 k.p.a. jest wyłącznie ustalenie i ocena czy kontrolowany akt administracyjny nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych enumeratywnie w §1 tego przepisu. Działając w granicach tego postępowania organ administracji nie może wydawać innych rozstrzygnięć niż te, które wynikają z oceny legalności kontrolowanego aktu.
W niniejszym postępowaniu przedmiotem badania przez organy nadzoru była decyzja Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] września 1988 r. o nr [...] udzielającej S. B. pozwolenia na budowę budynku warsztatu wyrobów ceramiczno-garncarskich na działce położonej w K. na działce [...].
Przedstawione we wniesionej skardze zarzuty uznać należy za nieuzasadnione skoro w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne a nie poprzedzające ją postępowanie zwykłe. Zarzuty skargi dotyczą w istocie oceny, że nie zachodziły podstawy do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę a o ile wydano takie pozwolenie, to z rażącym naruszeniem norm prawa materialnego.
O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.
Zasadnie stwierdził organ wydający zaskarżoną decyzję "brak wystąpienia tego rodzaju "kwalifikowanego" naruszenia prawa w odniesieniu do badanej decyzji".
Skarżący podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji upatrywali w braku zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. W skardze zaś rozszerzono zarzuty o wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości i usytuowanie inwestycji z naruszeniem przepisów.
Niewątpliwie uzyskanie pozwolenia na budowę w dacie wydania kwestionowanej decyzji wymagało zgodności z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 29 ust. 1, 2, 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawa budowlanego (Dz. U. nr 38 poz. 229 ze zm.) oraz § 43 i 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1974 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. nr 8 poz. 48 ze zm.). przepis art. 3 tej ustawy wyraźnie określił, że obiekty budowlane mogły być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. O ile organ wydający kwestionowaną decyzję powołał się na §43 i 44 rozporządzenia, to też badał zgodność z planem. Powołał przy tym plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego uchwałą [...] w [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. oraz materiałami do planu szczegółowego wsi K. Plan ten dla działki [...] (przedmiotowej inwestycji) przewidywał symbol [...] tzn. przeznaczony pod projektowane tereny rzemiosła z prawem zabudowy mieszkaniowej a teren posiadał zgodę Wojewody [...] o przeznaczeniu na cele nierolnicze.
Decyzja kwestionowana została poprzedzona decyzją Naczelnika Gminy [...] zezwoleniem na wyłączenie z produkcji rolnej tej działki. Oznacza to, że plan dopuszcza usytuowanie na tej działce spornej inwestycji. Z tego powodu trafnie organy przyjęły, że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Skarga zarzutów w tym zakresie już nie podnosi ale skoro był to podstawowy zarzut wszczynający niniejsze postępowanie to obowiązkiem Sądu było z urzędu sprawdzić czy dokonano trafnej oceny.
Sąd nie podzielił zarzutu skargi o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. Zarzut ten wprawdzie nie był wcześniej podnoszony przez stronę skarżącą, to też z urzędu podlega ocenie. Decyzja ta została wydana przez Naczelnika Gminy [...]. Zgodnie z art. 29 ust. 4 cytowanego wyżej Prawa budowlanego (na podstawie której wydano też decyzję), był to organ właściwy do wydania kwestionowanego pozwolenia, zaś w niniejszym postępowaniu nieważnościowym Wojewoda [...] był też organem właściwym do rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 157§1 k.p.a.
Nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu sprawy związane z lokalizacją szamb. Kwestionowana decyzja będąca przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu takiej inwestycji nie obejmuje. O ile inwestor w trakcie realizacji odstąpił od zatwierdzonego projektu, to zarzuty w tym zakresie należy kierować do kolejnych etapów inwestycyjnych, które podlegają samodzielnej ocenie.
Materiał sprawy wskazuje, że inwestor w późniejszym czasie otrzymał pozwolenia na kolejne inwestycje. Objęte są innymi pozwoleniami na budowę. Zgodność z prawem tych inwestycji objęta jest ewentualnym badaniem ale poza niniejszym postępowaniem.
Sąd w niniejszym postępowaniu zobligowany był jedynie do oceny zgodności z prawem budynku warsztatu wyrobów ceramiczno-garncarskich usytuowanego na działce nr [...]. uzależnienie lokalizacji szamb (co do których orzeczono rozbiórkę) jako mających wpływ na plan zagospodarowania działki i spornego warsztatu, bez sprecyzowania konkretnych zarzutów (podniesionych dopiero w skardze), mija się z istotą zagadnień objętych niniejszym postępowaniem. Zarzut w tej części dotyczy w istocie już samego postępowania związanego z dopuszczeniem do użytkowania, prawidłowego rozmieszczenia kolejnych inwestycji z późniejszych okresów oraz ewentualnego zmienionego sposobu użytkowania.
Do oceny przedmiotowej decyzji w świetle powyższego nie ma znaczenia jakie przeznaczenie mają inne działki. Jak już wyżej podkreślono postępowaniem niniejszym objęto tylko warsztat użytkowany na działce nr [...] i ocena organów jak i Sądu została ograniczona tylko do tego zagadnienia.
W związku z tym, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku a jednocześnie brak jest podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu, Sąd na mocy art. 151 cytowanej wyżej ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związku z art. 97 ust. 1 ustawy cytowanej wyżej z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr153 poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił.