Uzasadnienie
Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...].11.200 lr. nr [...], działając w oparciu o art. 155 kpa, zmienił decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...].06.1999r. i nr [...] z dnia [...].02.2000r. w ten sposób że zatwierdził projekt budowlany budynku wielorodzinnego "G" realizowanego jako II etap inwestycji osiedla "[...] " oraz budynków "[...] " realizowanych jako III etap inwestycji oraz zezwolił firmie " S." sp.z o.o na budowę w/w budynków na działkach nr ew. [...],[...],[...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. W pozostałej części decyzję nr [...] z dnia [...].06.1999r. i nr [...] z dnia [...].02.2000r. pozostawił bez zmian.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6.11.2000r.,w sprawie IV S.A. 1712/99 uchylił decyzję nr [...] z dnia [...].06.1999r. w części dotyczącej budowy na spornym terenie (działki nr ew. [...],[...],[...]) obiektu,.G"- bowiem inwestor nie legitymował się prawem do terenu. Aktem notarialnym z dnia [...].08.200lr. firma " S." nabyła powyższy teren, w związku z czym przedmiotowe inwestycja może być realizowana na terenie stanowiącym własność inwestora.
Odwołania od powyższej decyzji złożyli:
- - J. P. podnoszący, że sposób zagospodarowania działek narusza interesy skarżącego, uniemożliwiając mu dojazd do działek nr [...] i [...], -I. i K. P. wskazujący, iż organ zatwierdził projekt budowlany budynków na działkach stanowiących drogi dojazdowe do nieruchomości stanowiących ich własność.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].04.2002r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. P. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...].11.2001r. nr [...], wyjaśniając, iż inwestor nabywając od Gminy W. aktem notarialnym własność działek nr ew. [...],[...],[...] wykazał się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane,a więc sanował uchybienia wykazane przez NSA w wyroku z dnia 6.11.2000r (IV S.A. 1712/99). Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenie przez organ I instancji prawa materialnego -ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane ani też prawa proceduralnego.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli I. i K. P., podnosząc, iż przed zatwierdzeniem projektu podziału trzech parcelowanych nieruchomości (decyzja z dnia [...].06.1994r), właściciele działek nr ew. [...],[...],[...] zgodzili się oddać nieodpłatnie z przeznaczeniem na grunty uliczne kilka nowopowstałych działek w tym [...],[...],[...]. Sprzedaż tych działek przez Gminę i zezwolenie na ich zabudowę narusza, zdaniem skarżących porozumienie zawarte przez właścicieli przed podziałem nieruchomości. Nadto skarżący wskazali,iż Wojewoda [...] nie rozpatrzył ich odwołania od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...].11.2001r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyjaśniając,iż odwołanie I. i K. P. nie zostało rozpatrzone przez " przeoczenie", jednak zarzuty przez nich podnoszone były tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu J. P., a nadto zostali umieszczeni w rozdzielniku skarżonej decyzji,którą otrzymali.
Uczestnicy postępowania E. i J. S. przyłączyli się do skargi, zarzucając skarżonej decyzji, iż na skutek jej wydania (i decyzji poprzedzającej) jako właściciele działki nr ew. [...] zostali pozbawieni dostępu do jakiejkolwiek drogi w tym drogi publicznej. Podnieśli ponadto, iż wyrok NSA z dnia 6.11.2000r. wyeliminował z obrotu prawnego część decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę na działkach nr [...],[...],[...] i w tym zakresie organ zobowiązany był wydać nową decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd I instancji na podstawie art. 97 par.l ustawy z dnia 30.08.2003r. przepisy wprowadzające ustawę- prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (DZ.U.Nr 153, poz.1271).
Skarga jest uzasadniona.
Organ odwoławczy rozpatrując jedynie odwołanie Jarosława Pawłowskiego i nie wydając " przez przeoczenie" rozstrzygnięcia w odniesieniu do I. i K. P. rażąco naruszył art. 138 kpa. Postępowanie administracyjne toczące się w tej samej sprawie, przy zaistnieniu tożsamości podmiotu, przedmiotu i stosunku administracyjnego, wymaga rozstrzygnięcia sprawy jedną decyzją administracyjną. Jeśli strona postępowania administracyjnego w zakreślonym ustawą terminie wnosi odwołanie, wskazując, iż decyzja narusza jego interes prawny to organ administracyjny ma obowiązek rozpoznać to odwołanie, w przeciwnym razie dochodzi bowiem do pogwałcenia zasady dwuinstancyjności, będącej jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 15 kpa)(Wyrok NSA z dnia 14.12.1998r.,IV S.A. 485/98,,ONSA 2000/1/18).
Wydanie decyzji z dnia [...].11.2001r. nr [...] przez Burmistrza Gminy W. nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 155kpa powołanym jako podstawę rozstrzygnięcia. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz udziałem tych samych stron. W przypadku zmiany decyzji w oparciu o art. 155 kpa, zgoda stron postępowania stanowi niezbędną przesłankę, a jej brak prowadzi do rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością decyzji (art. 156 par.l pkt 2 kpa) (Wyrok NSA z dnia 5.01.2000r. I S.A. 1826/98).
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego organ I instancji nie podjął nawet działań zmierzających do uzyskania zgody stron na zmianę ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 kpa.
Uzasadniony interes inwestora będący podstawą wydania decyzji w trybie art. 155 kpa nie może w żadnym przypadku deprecjonować ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Tymczasem zmiana decyzji ostatecznych nr [...] z dnia [...].06.1999r. i nr [...] z [...].02.2000r. w części pozwalającej na budowę na działkach [...],[...],[...], doprowadziła do utraty dostępu do drogi publicznej między innymi przez właścicieli działki nr ew. [...].
Naruszenie normy art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), zobowiązującej do ochrony praw osób trzecich, winien być traktowane w kategoriach rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 par.2 kpa.
W tym miejscu należy podnieść, iż uzasadnione są zdaniem Sądu także zarzuty uczestników postępowania co do wydania przez organ decyzji zmieniającej decyzję ostateczna w części, która wcześniej na mocy wyroku NSA z dnia 6.11.2000r. została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Mając na uwadze, iż organy obu instancji dopuściły się rażącego naruszenia przepisów postępowania art. 155 kpa oraz art. 138 kpa oraz prawa materialnego -art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego (ustawa z dnia 7 lipca 1994r.) należy uznać.iż obie decyzje dotknięte są wadą nieważności o której mowa w art. 156 par.1 pkt 2 kpa.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art.145 par1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2003r. prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270), rozstrzygniecie o kosztach opierając na art.200 cytowanej ustawy w związku z art. 97 par.2 ustawy-przepisy wprowadzające powołaną ustawę.