Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją uchylona została decyzja Wojewody P. z dnia 21 września 1999 r. (...) i decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia 10 lipca 1995 r. (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia Jerzemu M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. S. 290 działka nr 112/3 obręb 15 w W. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Organ orzekający uznał, że Izabeli P. służą prawa strony w postępowaniu nieważnościowym w związku z uzyskaniem orzeczeniem sądowego o zasiedzeniu nieruchomości sąsiadującej z przedmiotową inwestycją już po wydaniu kwestionowanej decyzji, co powoduje że sprawa musi wrócić do ponownego rozpoznania m.in. przez organ wojewódzki.
W skardze na powyższą decyzję zarzuca się rażące naruszenie prawa oraz "skonsumowanie" kwestionowanej decyzji gdyż budowę zakończono.
W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zarzuty skargi nie mają bezpośredniego związku z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Przesądza ono bowiem tylko o tym że stroną postępowania nieważnościowego są nie tylko podmioty, uczestniczyły w ogólnym /zwykłym/ postępowaniu administracyjnym, ale również i te, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Pogląd ten istotnie dominuje aktualnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Kwestie podnoszone przez skarżącego będą natomiast przedmiotem oceny organu pierwszej instancji w postępowaniu nieważnościowym.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.