Uzasadnienie
Spółdzielnia Pracy Inżynierii Morskiej "N." w Sz., dalej zwana Spółdzielnią, wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 17 grudnia 1997 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia 30 czerwca 1997 r., którą Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Sz. na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/, par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie wysokości, zasad i trybu nakładania kar pieniężnych za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych /Dz.U. nr 79 poz. 399 ze zm./, ustalił karę dobową ww. Spółdzielni w wysokości 1.112,59 zł, naliczaną od dnia 28.04.1997 r. "za składowanie 301,9 Mg mieszaniny gruzu żelbetowego, gruzu betonowego, gruzu cegły częściowo pokrytych smołą pogazową i ziemi w miejscu na ten cel nieustanowionym. Jak wynika z uzasadnienia decyzji pierwszej instancji ww. składowisko zostało ujawnione w dniu 28.04.1997 r. trakcie przeprowadzania kontroli na terenie półwyspu M. w Ś. Materiały tam zgromadzone pochodzą z likwidacji zbiorników smoły pogazowej w byłej gazowni w Ś. i zostały złożone na polecenie wymienionej na wstępie Spółdzielni, która wykonywała roboty rozbiórkowe.
W rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska materiały te są uciążliwe dla środowiska i należy je zakwalifikować jako odpady. Spółdzielnia nie przedstawiła dokumentów, że składowanie ww. odpadów odbywa się w miejscu ustanowionym na ten cel.
Spółdzielnia Pracy Inżynierii Morskiej "N." w Szczecinie złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o umorzenie postępowania w sprawie, gdyż składowanie gruzu w tym miejscu miało tylko charakter przejściowy, a docelowo gruz był przewidziany do wykonania wału zabezpieczającego rurociąg gazowy. Ponadto w piśmie tym strona odwołująca się informuje, że gruz został już usunięty i gospodarczo wykorzystany do naprawy drogi gminnej w oparciu o stosowne uzgodnienia i wykonaną, dokumentację.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wyjaśnia, że okoliczności podniesione w odwołaniu nie mogły mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Nie ma znaczenia w sprawie, kto jest właścicielem i wytwórcą odpadów, bowiem rozstrzygające jest ustalenie, kto złożył odpady w miejscu na ten cel nie przeznaczonym, a co do tego nie ma wątpliwości. Późniejsze usunięcie odpadów, nie ma wpływu na wymierzenie kary dobowej. Fakt ten będzie miał wpływ na okres biegu kary dobowej i wymiar ustalonej następnie kary łącznej.
Przepisy ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia kary lub jej umorzenia.
W skardze na powyższą decyzję, Spółdzielnia wnosi "o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania", gdyż decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 80 Kpa oraz art. 53 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska.
W uzasadnieniu skargi podnosi się w zasadzie argumentację zawartą wcześniej w odwołaniu, a nadto Spółdzielnia tłumaczy się brakiem doświadczenia w postępowaniu z tego typu materiałami i brakiem złej woli. Usunięcie gruzu zostało potwierdzone pismem W.J.O.Ś. z dnia 20.05.1997 r. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana po upływie jednego miesiąca od dnia usunięcia gruzu z miejsca gdzie dokonano kontroli.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wnosi o oddalenie skargi. Ponadto ustosunkowując się do argumentacji zawartej w skardze, organ wyjaśnia, że brak winy ani zamiar strony późniejszego zagospodarowania odpadów, nie mogły mieć wpływu na odstąpienie od wymierzenia kary, gdyż na wymierzenie kary wpływ mają wyłącznie fakt składowania odpadów w miejscu na ten cel nie przeznaczonym lub składowanie odpadów z naruszeniem ustalonych warunków składowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Bezspornym jest, że strona skarżąca zgromadziła w miejscu nie przeznaczonym na ten cel odpady /gruz porozbiórkowy z likwidacji zbiorników smoły pogazowej z byłej gazowni w Ś./ uciążliwe dla środowiska, co spełnia przesłanki z art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./. Stwierdzenie tego faktu obligowało Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Sz. do nałożenia na stronę skarżąc kary pieniężnej, której wysokość została wymierzona zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Okoliczności podnoszone w odwołaniu /brak doświadczenia, brak złej woli i szybkie usunięcie tych odpadów/, nie mogły być uwzględnione przez organ odwoławczy, zgodnie z wnioskiem strony, gdyż naruszałoby to prawo.
Zarzuty podnoszone w skardze o rzekomych naruszeniach przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, nie znajdują pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym. Dyrektywa zawarta w końcowej części przepisu art. 53 powołanej na wstępie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, nie może być rozumiana w sposób wykluczający pierwszą część tego przepisu.
Zamiar gospodarczego wykorzystania odpadów, musi być realizowany w sposób chroniący środowisko przed zanieczyszczeniem, niszczeniem lub innym ujemnym oddziaływaniem.
Gospodarcze wykorzystanie odpadów nie może się odbywać kosztem ochrony środowiska. Nawet przejściowe składowanie odpadów, przed ich gospodarczym wykorzystaniem, musi się odbywać w miejscach wyznaczonych na ten cel. Bez znaczenia jest więc w tej sytuacji, kto był wytwórcą przedmiotowych odpadów lub właścicielem obiektu, z rozbiórki którego pochodziły, skoro ustalono podmiot, który z racji wykonywanej działalności gospodarczej dostarczył te odpady w miejsce ustalone w trakcie kontroli.
Warunkowe umorzenie postępowania karnego przez Prokuratora Rejonowego w Świnoujściu, nie może mieć wpływu na ocenę prawną podjętą w niniejszej sprawie przez organy ochrony środowiska.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.