Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 12 grudnia 2001 r., IV SA 2359/99

Sprawa

sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "F." Spółka z o.o. w P. na decyzje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 8 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie kary dobowej - oddala skargę.

Teza

Sam fakt naruszenia decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, stwarza obowiązek organu ustalenia kary, której wysokość zależy od stopnia naruszenia. Natomiast nie ma żadnego znaczenia okoliczność czy naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu było zawinione.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 8 grudnia 1999 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "F." Spółka z o.o. w P. utrzymał w mocy decyzje (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rz. z dnia 7 lipca 1999 r. (...). W uzasadnieniu podniesiono, że (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Rz. opisaną decyzją ustalił dla Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "F." Spółka z o.o. w Rz. dobową karę pieniężną w kwocie 26,40 zł za przekroczenie przez Hurtownię w Ż. dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Wojewody P. z dnia 1 lutego 1996 r. Termin rozpoczęcia biegu kary dobowej ustalony został od dnia 22 lipca 1998 r. tj. od dnia przeprowadzonej kontroli przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

Na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie wysokości, zasad i trybu nakładania kar pieniężnych za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych /Dz.U. nr 79 poz. 339/ i art. 110 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska ustalono karę dobową wyżej wskazaną /4.8 dB x 2/3 x 8,25 zł/ dobę/.

W decyzji tej organ pouczył stronę, iż zaprzestanie naliczania kary dobowej może nastąpić z chwilą zgłoszenia poprawy potwierdzonej wynikami pomiarów kontrolnych.

Organ odwoławczy w wyniku przeprowadzonego postępowania potwierdził zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji podkreślając, że stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnej emisji hałasu powoduje obligatoryjne naliczenie kary przez organ ochrony środowiska. Podnoszone w odwołaniu okoliczności i dowody na potwierdzenie ustania naruszenia ochrony środowiska mogą być rozpatrywane w postępowaniu o naliczenie kary łącznej.

W skardze skierowanej na powyższą decyzję do NSA - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "F." Sp. z o.o. w P. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając naruszenie art. 7, art. 9 i art. 35 Kpa. Skarżący zarzucił brak uwzględnienia przy pomiarach ruchu pojazdów do Hurtowni. Ponadto zarzucił pominięcie stanu faktycznego po dokonanym wyeliminowaniu hałasu i zgłoszenia tego faktu z wnioskiem o kontrolne pomiary z dnia 17.03.1999 r. Ponadto skarżący zarzucił ograniczenie jego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga pozbawiona jest zasadnych podstaw.

Art. 110 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska stanowi, że za naruszenie przez jednostki organizacyjne wymagań ochrony środowiska polegające na przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją właściwego organu - Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierza i pobiera karę pieniężną. Oznacza to, że już tylko sam fakt naruszenia decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu stwarza obowiązek organu ustalenia kary. Jej wysokość zależy zaś od stopnia naruszenia. Nie ma żadnego znaczenia okoliczność czy naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu było zawinione.

Dopuszczalny poziom hałasu dla Hurtowni Przedsiębiorstwa "F." został określony decyzją Wojewody P. z dnia 1 lutego 1996 r.

Z akt sprawy wynika, że przy pomiarach hałasu w dniu 22 lipca 1998 r. obecny był Kierownik hurtowni Janusz H., który bez żadnych zastrzeżeń podpisał protokół zawierający wyniki pomiarów. Nie można zatem uznać zasadności zarzutu skarżącego Franciszka H. - właściciela Przedsiębiorstwa "F.", że Kierownik hurtowni, to osoba nieupoważniona do uczestniczenia w pomiarach kontrolnych hałasu.

Z protokołu z dnia 24 lipca 1998 r. stanowiącego kontynuację protokołu z dnia 22 lipca 1998 r. wynika, że Franciszek H. - Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa zapoznał się z treścią całego protokołu i zgłosił uwagi, że na poziom hałasu wpływ miała droga gminna, po której jeżdżą samochody i ciągniki.

Skarżący Franciszek H. - Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa "F." uczestniczył także w rozprawie administracyjnej 26 lutego 1999 r. - pierwszej rozprawie dotyczącej ustalenia kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu ustalonego dla Hurtowni w Ż. 496c.

Na rozprawie tej także poinformowano strony na jakich warunkach może nastąpić zaprzestanie naliczania kary dobowej. Protokół ten został podpisany bez żadnych uwag przez Franciszka H. oraz radcę prawnego przedsiębiorstwa. W tej sytuacji zarzut skarżącego o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w ocenie Sądu nie jest słuszny. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy wyjaśniły, że przy ustalaniu przekroczenia normy dopuszczalnej hałasu zostało uwzględnione tło tj. hałas pochodzący nie z terenu hurtowni. Z wykonanego w sprawie szkicu wynika, iż usytuowanie aparatu w punkcie pomiarowym za ogrodzeniem z desek w znacznej odległości od drogi gminnej ale w pobliżu drogi dojazdowej i wjazdu do hurtowni - wykazywało natężenie hałasu z hurtowni nie z drogi gminnej jak sugerował w protokole z 24.07.1998 r. skarżący. Sposób naliczenia kary dobowej jest zgodny ze wskazanymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. - mającymi zastosowanie do stanu faktycznego sprawy. Słusznie podniósł organ, że w decyzji niniejszej ustalona została tylko wysokość kary dobowej i początek terminu od którego zaczyna biec tj. od dnia pomiaru 22 lipca 1998 r.

Okoliczności podniesione w skardze dotyczące zlikwidowania naruszeń poziomu dopuszczalnego hałasu i czasu kiedy to nastąpiło są przedmiotem odrębnego postępowania dotyczącego ustalenia tzw. kary łącznej. To w tym postępowaniu ustala się termin końcowy naliczania kary po likwidacji naruszeń.

W niniejszym postępowaniu organ nie miał obowiązku kwestii tej ani wyjaśniać ani merytorycznie orzekać. W podsumowaniu rozważań stwierdzić należy, iż decyzja zaskarżona jest zgodna z prawem. Brak podstaw do uwzględnienia skargi uzasadnia jej oddalenie zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.