Plan miejscowy zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/ nie rozstrzyga o prawie własności, a tylko o sposobie jej wykonywania.
Naczelny Sąd Administracyjny
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy W. odrzuciła zarzut skarżącego do projektu zagospodarowania przestrzennego W.-Z. w powołaniu na art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/.
W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że przyczyną odrzucenia zarzutu jest konieczność zachowania w planie odpowiednich warunków ochrony przyrodniczej terenu położonego w bezpośrednim sąsiedztwie Skarpy Warszawskiej jako pasa przewietrzania miasta i istotnego elementu systemu przyrodniczego Warszawy. Wskazano, że w projekcie planu uwzględniono uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz zapisy planu ogólnego m.st. Warszawy wiążące gminy warszawskie.
Skarga na tę uchwałę zarzuca naruszenie prawa przez:
W uzasadnieniu skargi podano, że bezpodstawnie w projekcie planu wpisano ograniczenia dotyczące ustalenia minimalnej wielkości działki - 2.000 m2, bowiem nie ma to uzasadnienia technicznego i prawnego, a uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera w tym zakresie przekonywującej logicznej argumentacji. Skarżący podnosi, że jego działka ma 1.000 m2 i wobec tego projekt planu pozbawia skarżącego możliwości jej wykorzystania. Skarga podnosi, że powołanie się w par. 2 zaskarżonej uchwały na art. 7 i art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest sprzeczne z rozumieniem art. 7 i art. 8 Kpa oraz idei samorządności i oznacza uzurpowanie sobie legalności działań wybranej władzy przeciwko interesom wyborców. Skarga zarzuca, że w obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego teren położenia działki skarżącego określa jedynie 80 procent minimalnego udziału zieleni brutto w granicach poszczególnych działek, a nie przewiduje dopuszczalnej wielkości działki budowlanej. Skarżący podnosi, iż zaskarżona uchwała naruszając przepisy planu miejscowego wydana została na niekorzyść skarżącego, a ponadto nie spełnia wymogu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podnosząc, że projekt planu miejscowego spełnia wymagania przewidziane w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i równocześnie wskazuje, że przepis ten łącznie z art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543/ uprawnia Gminę do przyjęcia kwestionowanych rozwiązań w projekcie planu. Wskazano, że nieruchomość skarżącego wchodzi w skład terenu oznaczonego w projekcie planu symbolem ME przylegającym do terenu oznaczonego symbolem O, tj. ochrony systemu przyrodniczego miasta i dla tego terenu projekt planu nie przewiduje możliwości zabudowy. Przyjęte w planie zasady i normatywy mają na celu ochronę przyrodniczą rejonu przewietrzania miasta i ekologicznej ochrony Skarpy Warszawskiej. Nakaz ten wynika z nadrzędnych ustaleń wiążących gminy warszawskie przy sporządzaniu planów miejscowych /plan ogólny m.st. W./. Podniesiono, że Gmina działając w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego ma prawo sporządzić i uchwalić plan miejscowy, którego ustalenia wraz z innymi przepisami będą kształtować sposób wykonywania prawa własności i wobec tego nie jest uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia słusznego interesu strony i prawa własności skarżącego do nieruchomości. Podniesiono, że obowiązujące przepisy nie zawierają uregulowań określających normatywną wielkość działek budowlanych. Strona przeciwna podniosła nadto, że zarzut naruszenia art. 9 Kpa jest zbyt ogólnikowy i nie poparty żadnymi dowodami, a ponadto przepis ten dotyczy procedury związanej z wydawaniem aktów w indywidualnych sprawach, a nie zaś procedury planistycznej.
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 21 i art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem, przy czym badając legalność zaskarżonego aktu sąd nie jest związany granicami skargi, natomiast jest związany przedmiotem zaskarżenia. Działając na podstawie tych przepisów w rozpoznawanej sprawie sąd administracyjny oceniał wyłącznie legalność zaskarżonej uchwały oceniając czy prawidłowo rozstrzygnęła o odrzuceniu zarzutu skarżącego, natomiast przedmiotem oceny sądu nie były te zapisy projektu planu, które nie zostały zakwestionowane wniesionym przez skarżącego zarzutem i wobec tego nie były objęte zaskarżoną uchwałą. Badając legalność zaskarżonej uchwały sąd administracyjny nie oceniał jej z punktu widzenia celowości i słuszności.
Analiza przedłożonej dokumentacji nie wykazała aby zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. W szczególności stwierdzić należy, iż przedstawione dokumenty wykazują, że podjęcie zaskarżonej uchwały zostało poprzedzone wyczerpaniem procedury określonej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Zarzut skarżącego dotyczył przyjętych rozwiązań w projekcie planu w zakresie minimalnej powierzchni działki i zaskarżona uchwała w tym zakresie podała przyczyny, dla których zarzut ten odrzuca. Nie można wobec tego podzielić zarzutu skargi, iż z naruszeniem art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uchwała ta nie zawiera wskazania podstawy faktycznej. Zgodnie z art. 4 tej ustawy do gminy należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu i w ramach tych uprawnień określanych jako władztwo planistyczne gmina uchwalając plan miejscowy ustala przeznaczenie terenu działając w granicach obowiązujących przepisów.
Przedstawiony projekt planu w zakresie zakwestionowanym wniesionym przez skarżącego zarzutem nie daje podstaw do przyjęcia, że Gmina nadużyła przyznane jej władztwo planistyczne. Stwierdzić należy, że wskazana w uzasadnieniu motywacja, która legła u podstaw nieuwzględnienia zarzutu skarżącego znajduje potwierdzenie w przedstawionej dokumentacji planistycznej terenu, którego dotyczy. Wprawdzie w planie ogólnym zatwierdzonym uchwałą (...) Rady m.st. Warszawy z dnia 28 września 1992 r. nie określono wielkości minimalnej działki budowlanej dla tego terenu, to przewidziano jego ochronę przyrodniczą, w tym dopuszczono do zabudowy tylko ekstensywnej, a to uzasadniało podjęcie kwestionowanych rozwiązań w projekcie planu. Udokumentowane zostało nadto, że przeprowadzone stosownie do wymagań art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienia z Konserwatorem Przyrody i Konserwatorem Zabytków oraz z Gminą W.-U. wymagały wprowadzenia w projekcie planu takich rozwiązań. Gmina wprawdzie zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym została wyposażona w władztwo planistyczne, lecz nie oznacza to dowolności jej działania, a tylko w granicach prawem dozwolonym, a te wymagały uwzględnienia stanowiska podmiotów, z którymi projekt ten był uzgadniany.
Przyjęte w projekcie planu uregulowanie określające minimalną wielkość obszaru działki budowlanej może być niezgodne z interesem faktycznym skarżącego, skoro jego działka ma tylko 1.000 m2 powierzchni, jednak nie można podzielić zarzutu skargi o bezprawności działania Gminy, bowiem kwestionowane zapisy projektu planu i w konsekwencji zaskarżona uchwała mieszczą się w obowiązujących przepisach. Istotnie tak jak podnosi odpowiedź na skargę w obowiązujących uregulowaniach nie są określone wielkości minimalne działek budowlanych, stwierdzić natomiast należy, że przedstawiona przez Gminę argumentacja w zaskarżonej uchwale wykazuje przyczyny dla których zdecydowano o przyjęciu w projekcie planu kwestionowanych rozwiązań i nie można postawić uzasadnionego zarzutu, iż działania Gminy są dowolne i wykraczają poza przysługujące jej władztwo planistyczne. Zaznaczyć należy, że kontrola sądu administracyjnego dotyczy tylko zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a nie jego słuszności i celowości stąd nie do sądu w rozpoznawanej sprawie należy rozstrzyganie o tym jaka winna być wielkość minimalna działek budowlanych dla terenu położenia nieruchomości skarżącego.
Podnieść należy, że zgodnie z art. 140 Kc właściciel z wyłączeniem innych osób ma prawo korzystać z nieruchomości to jednak sposób tego korzystania winien być zgodny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy i może odbywać się w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Takie ustawowe ograniczenie w zakresie sposobu wykonywania własności wynika między innymi z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym plan miejscowy wespół z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania własności. Plan miejscowy zgodnie z tym przepisem nie rozstrzyga o prawie własności, a tylko o sposobie jej wykonywania. Stąd nie można podzielić zasadności zarzutu skargi, że zaskarżona uchwała bezprawnie rozporządziła mieniem skarżącego.
Nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 9 Kpa zobowiązującego do należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron postępowania, bowiem rozpoznając zarzut skarżącego strona przeciwna zobowiązana była stosować przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i podejmując uchwałę Rada Gminy W. działała zgodnie z przepisami tej ustawy. Rozwiązaniami prawnymi służącymi zapewnieniu udziału zainteresowanym właścicielom nieruchomości w postępowaniu planistycznym i będącymi zarazem płaszczyzną rozważania ich interesów prawnych są uregulowania zawarte w art. 18 ust. 2 pkt 1, 5, 7, 8, 9 ustawy i przedstawione dokumenty wskazują, że wymagania wynikające z tych przepisów zostały spełnione.
Z przyczyn wymienionych, wobec niezasadności zarzutów skargi na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono o jej oddaleniu.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.