Uzasadnienie
Bogdan N. wniósł do Naczelnego. Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2000 r. (...) utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 6 lipca 2000 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody M. z 6 lutego 2000 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu T. z dnia 8 grudnia 1999 r. (...) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym z lokalem gastronomicznym położonym na działce nr 114/5 w Ł. Jak wynika z akt sprawy Kierownik Urzędu Rejonowego w T. decyzją z dnia 12 sierpnia 1994 r. nakazał ówczesnej właścicielce Marii N. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego położonego we wsi Ł. na działce nr 114, ponieważ został rozbudowany bez wymaganego pozwolenia na terenie zarezerwowanym pod modernizację drogi krajowej E-4 na odcinku W.-T.
Przychylając się do wniosku Marii N. Kierownik Urzędu Rejonowego w T. decyzją z 15 grudnia 1994 r. odroczył rozbiórkę przedmiotowego budynku i zezwolił na czasowe jego użytkowanie do celów gospodarczych, do czasu rozpoczęcia prac modernizacyjnych drogi krajowej E-4 W.-T. Aktualny właściciel działki nr 114/5 - Bogdan N., na której położony jest budynek mający ulec rozbiórce, złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wewnętrznej instalacji gazowej i przyłącza gazu do tego budynku, w którym to prowadzi lokal gastronomiczny.
Starosta Powiatowy w T. decyzją z 8 grudnia 1999 r. odmówił zatwierdzenia tego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jako że orzeczono rozbiórkę budynku.
Odwołując się od tej decyzji Bogdan N. zarzucił, iż skoro istnieje decyzja o pozwoleniu na czasowe użytkowanie budynku do celów gospodarczych, a więc i do prowadzenia lokalu gastronomicznego,, to niezbędnym jest dla niego zainstalowanie przyłącza gazowego.
Zarzucił też, iż nie ma żadnych ograniczeń prawnych aby w budynku tym wykonać instalacje gazowe i przyłączyć je do sieci.
Wojewoda M. nie podzielając argumentów podniesionych w odwołaniu, decyzją z dnia 6.02.2000 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu T. wyjaśniając w jej uzasadnieniu, iż intencją decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia 15.12.1994 r. zezwalającą Marii N. na czasowe korzystanie z budynku do celów gospodarczych, było pozwolenie na użytkowanie tego obiektu dla potrzeb związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym, a w stosunku do terenu, na którym znajduje się obiekt, wobec którego wydany jest nakaz "rozbiórki" - na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. - wydaje się decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia 6 marca 2000 r. Bogdan N. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody M. jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem art. 107 par. 1 Kpa. Zarzucił on wadliwość decyzji nakazującej rozbiórkę oraz to, iż odmowa wydania pozwolenia na budowę wewnętrznej izolacji gazowej i przyłącza gazowego jest sprzeczna z wcześniejszą decyzją o zezwoleniu na czasowe użytkowanie obiektu na cele gospodarcze. Opierając się o tę decyzję wyremontował budynek, przeznaczając go na cele mieszkalno-handlowo-gastronomiczne, czyniąc znaczne nakłady.
Odmowa wydania pozwolenia na budowę przyłącza gazowego naraża go na poważne straty finansowe.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia 6 lipca 2000 r. na podstawie art. 157 par. 1 i art. 158 par. 1 w zw. z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 6.02.2000 r.
W ocenie organu kwestionowana decyzja nie narusza przepisów w rozumieniu art. 156 par. 1 Kpa. Zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ należało odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skoro na terenie, którego dotyczył projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajdował się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Brak jest zatem podstaw do uznania jakoby Starosta T. naruszył prawo wydając decyzję z 8 grudnia 1999 r. odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę urządzeń wnioskowanych przez Bogdana N. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, iż organy orzekające w sprawie rażąco naruszyły prawo opierając swoje rozstrzygnięcia na "nie obowiązującej decyzji o rozbiórce przedmiotowego budynku" bowiem wykonanie tej decyzji zostało odroczone decyzją z 15 grudnia 1994 r. do czasu rozbudowy drogi E-4 z jednoczesnym zezwoleniem na użytkowanie przedmiotowego budynku do celów gospodarczych.
W tej sytuacji odmowa wydania pozwolenia na budowę przyłącza gazowego jest działaniem wbrew temu rozstrzygnięciu i w sposób rażący narusza prawo. Podniósł też, iż obecnie nie można przewidzieć czy i kiedy droga W.-T. będzie rozbudowywana bowiem istnieją plany budowy autostrady omijającej Ł. Główny Inspektor nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia 25 września 2000 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 6 lipca 2000 r. argumentując jak wcześniej. Dodatkowo podniósł, iż organ odmawiający wydania pozwolenia na budowę w trybie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego nie ma prawa badać zasadności decyzji nakazującej rozbiórkę. Powyższego nie zmienia w niczym fakt, że wykonanie tej decyzji zostało odroczone na podstawie art. 39 i art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.
W skardze do Sądu na powyższą decyzję skarżący podobnie jak wcześniej zarzucił, iż organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, iż decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu obecnie nie obowiązuje, gdyż została uchylona decyzją późniejszą zezwalającą na użytkowanie obiektu na cele gospodarcze do czasu ziszczenia się warunku przyszłego i niepewnego w postaci rozbudowy drogi krajowej E-4. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią, art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. z dnia 10 listopada 2000 r. - Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ właściwy organ wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.
W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, iż na terenie objętym wnioskiem Bogdana N. o wydanie pozwolenia na budowę przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym z lokalem gastronomicznym, znajduje się obiekt budowlany /do niego skarżący chce doprowadzić instalację gazową/, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Jak wynika bowiem z decyzji z dnia 12 sierpnia 1994 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w T. na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane nakazał dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego położonego na działce nr 114 w Ł. Zarzut skarżącego, iż późniejsza decyzja, którą odroczono rozbiórkę przedmiotowego budynku i zezwolono na czasowe jego użytkowanie na cele gospodarcze, uchyla decyzję o nakazie rozbiórki-jest chybiony. Tryb i podstawy uchylenia decyzji administracyjnej regulują odrębne przepisy prawne.
Odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki w świetle art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. dokonywane było w przypadkach szczególnych, uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi i oznaczało jedynie możliwość czasowego korzystania z obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji.
Skoro decyzja nakazująca rozbiórkę budynku mieszkalnego jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym, słusznie organy orzekające w sprawie negatywnie rozpatrzyły wniosek o wydanie pozwolenia na wykonanie w tym budynku przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazowej.
W świetle tych okoliczności w niniejszej sprawie, nie można zgodzić się z tezą skarżącego, iż decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 Kpa.
Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2000 r. jest. zgodna z prawem i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w wyroku.