Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 października 1997 r., IV SA 239/96

Sprawa

sprawy ze skargi Marii Teresy P. i Stanisława W. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzenne j i Budownictwa z dnia 31 stycznia 1995 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu - oddala skargę.

Teza

Orzeczenie o odszkodowaniu zapadło na podstawie szacunku dokonanego przez biegłego do spraw oceny wartości gruntów rolnych i od takiego gruntu naliczono odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia. Nie nastąpiło w tym względzie naruszenie prawa.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Prawidłowo organ orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, iż dostarczenie podmiotowi wywłaszczanemu nieruchomości zamiennej zamiast odszkodowania pieniężnego było uwarunkowane możliwością organu tj. dysponowaniem odpowiednim do dostarczenia nieruchomości zamiennej gruntem /art. 10 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - Dz.U. nr 17 poz. 70/. Słuszne jest również twierdzenie organu, że w aktach sprawy znajduje się dokument urzędowy stanowiący dowód tego, iż w czasie wydania kwestionowanej decyzji nie było możliwości dostarczenia działki zamiennej. Przedstawianie obecnie, po upływie 40 lat przy piśmie procesowym uzupełniającym do skargi sporządzonego przez stronę skarżącą wypisu z aktów notarialnych z okresu marzec-lipiec 1959 r. danych dotyczących sprzedaży przez Skarb Państwa nieruchomości, w ocenie orzekającego w sprawie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie obala dowodu, jakim jest powołany przez organ administracji dokument urzędowy co do braku możliwości dostarczenia działki zamiennej.

Zasadnie również organ orzekający w postępowaniu nieważnościowym uznał, że zgodne z prawem było orzeczenie kwestionowaną decyzję o odszkodowaniu za przedmiotowy grunt jako rolny, a nie za grunt budowlany. W dacie wydawania bowiem kwestionowanej decyzji i to zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy /31 sierpnia 1960 r./ cytowana ustawa o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, stanowiącą materialnoprawną podstawę rozstrzygania w sprawie w artykule 8 przewidywała zasadę orzekania o odszkodowaniu za grunt niezależnie od tego na jaki cel był on przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym wywłaszczany /w niniejszej sprawie pod budowę określonego obiektu/, lecz według dotychczasowego, określonego w ewidencji gruntów, przeznaczenia. Jeżeli więc grunt w ewidencji był zapisany jako budowlany i właściciel opłacał od niego podatek od nieruchomości również odszkodowanie za wywłaszczenie tego gruntu naliczane było jako za grunt budowlany. Przedmiotowy grunt natomiast jak to wynika z akt sprawy był ewidencyjnie przewidziany jako rolny i. według informacji samej strony skarżącej stanowił nieużytek.

Nie jest kwestionowane w sprawie, że właściciele opłacali od tego gruntu podatek gruntowy, a nie podatek od nieruchomości. Tym samym kwestionowane orzeczenie o odszkodowaniu zapadło na podstawie szacunku dokonanego przez biegłego do spraw oceny wartości gruntów rolnych i od takiego gruntu naliczono odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia. Nie nastąpiło w tym względzie naruszenie prawa.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.