Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 10 grudnia 2001 r., IV SA 2397/99

Sprawa

sprawy ze skargi Krystyny N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę /przebudowę i modernizację/ budynku gospodarczego - skargę oddala.

Teza

Żaden przepis prawa budowlanego ani rozporządzeń wykonawczych do tego prawa nie wymaga zgody sąsiada na wykonywanie na własnej działce inwestora robót budowlanych w obiekcie istniejącym w odległości od granicy działki zgodnej z obowiązującymi przepisami.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 25 listopada 1999 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Krystyny N. od decyzji Wojewody W. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 września 1997 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w P. o udzieleniu Czesławowi i Monice L. pozwolenia na przebudowę budynku przy ul. S. 10 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wywiedziono, że ocenianej w postępowaniu nadzorczym decyzji o pozwoleniu na przebudowę omawianego obiektu nie można przypisać żadnej z wad wskazanych w art. 156 par. 1 Kpa.

Skargę na tę decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Krystyna N., właścicielka nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością małżeństwa L. W skardze zarzucono, że organ nadzoru przeoczył, iż decyzja z dnia 30 września 1997 r. o pozwoleniu na przebudowę budynku gospodarczego wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a to wobec nie uwzględnienia przy jej wydawaniu ustaleń szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy T. z dnia 18 grudnia 1990 r. Plan ten, według skarżącej, przewidywał budowę bliźniaczych budynków gospodarczych, obiekt zaś będący przedmiotem decyzji z dnia 30 września 1997 r. jest wolnostojącym budynkiem gospodarczym. Zdaniem skarżącej organ udzielający pozwolenia na jego przebudowę i częściową adaptację na pomieszczenia mieszkalne wydał decyzję bez wymaganej zgody sąsiada. Skarżąca twierdzi, że w postępowaniu zakończonym decyzją pozbawiona została możliwości obrony swoich praw ponieważ nie uwzględniono przedłożonej przez nią opinii biegłego sądowego i umożliwiono budowę drugiego budynku mieszkalnego na działce małżeństwa L. - w dowolnym miejscu, a nie przy granicy, jako zbliźniaczonego z budynkiem skarżącej. Skarżąca zarzuca nadto, że organ orzekający w sprawie niniejszej nie odniósł się do szkód, jakie ponosi skarżąca w związku z niewłaściwym zasypaniem przez małżeństwo L. wykopów pod ławy fundamentowe pod połówką bliźniaka co spowodowało niszczenie /zawilgocenie/ budynku skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Kwestia zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego została rozstrzygnięta decyzją Wójta Gminy z dnia 4 września 1997 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki małżeństwa L. w związku z planowaną rozbudową budynku gospodarczego i częściową adaptacją na mieszkalny. Decyzja ta jest ostateczna.

Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone decyzją wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ orzekający o pozwoleniu na budowę jest bezwzględnie związany warunkami ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i dopóki decyzja ta nie zostanie wzruszona i pozostaje w obrocie nie może on rozstrzygnąć wbrew jej treści.

Art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przewidujący między innymi sprawdzanie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego należy tak wykładać, iż owo sprawdzanie do czasu wyeliminowania z obrotu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczyć może jedynie tego, czy po dacie wydania decyzji przewidzianej w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie zaszły zmiany w treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W sprawie niniejszej takie zmiany nie zaistniały. Zarzut zatem, podnoszony w odniesieniu do pozwolenia na budowę, iż zamierzona inwestycja jest sprzeczna z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeczono o zgodności zamierzonej inwestycji z planem - nie mógł prowadzić do wzruszenia na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzut pozbawienia skarżącej możliwości obrony jej praw poprzez uniemożliwienie jej brania udziału w postępowaniu jest wprawdzie słuszny /Krystyna N. nie otrzymała do wiadomości ani decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani decyzji o pozwoleniu na budowę/ jednakże nie jest to przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. W powołaniu na tę okoliczność skarżąca mogła - w stosownym terminie - wystąpić o wznowienie postępowania zakończonego tymi decyzjami na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa.

Opinie biegłych przedkładane przez skarżącą dotyczą uszkodzeń jej budynku zaistniałych wskutek niewłaściwego, zdaniem biegłego, zasypania wykopu, a wiec okoliczności wykraczających poza przedmiot rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Jedna z opinii dotyczy wprawdzie sposobu zabudowy działki inwestorów, jednakże opracowana została w dniu 30 marca 1998 r. tj. półtora roku przed wydaniem pozwolenia na budowę /przebudowę i adaptację/ omawianego obiektu, a wiec oceny w niej zawarte nie mogły mieć żadnego znaczenia przy dokonywanej w trybie nadzoru kontroli legalności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 30 września 1997 r.

Podnoszony w skardze brak zgody skarżącej na udzielenie małżeństwa L. pozwolenia na budowę również nie jest okolicznością uzasadniającą stwierdzenie nieważności tego pozwolenia - żaden bowiem przepis prawa budowlanego ani rozporządzeń wykonawczych do tego prawa nie wymaga zgody sąsiada na wykonywanie na własnej działce inwestora robót budowlanych w obiekcie istniejącym w odległości od granicy działki zgodnej z obowiązującymi przepisami.

Zastrzeżenia zaś skarżącej co do przewidywanego sposobu zabudowy działki małżeństwa L. /wybudowanie budynku mieszkalnego wolnostojącego w części frontowej działki/ jak i nie wyjaśnienie sprawy szkód powodowanych wadliwie zasypanym wykopem, nie dotyczą rozpoznawanej sprawy, której przedmiotem nie była budowa nowego domu mieszkalnego, lecz legalność udzielenia pozwolenia na przebudowę i adaptacje istniejącego na tej działce od 1976 r. budynku gospodarczego.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - skargę oddalił.