Uzasadnienie
Maria i Zbigniew C. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody C. z dnia 15 listopada 1997 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia 6 października 1997 r. (...) o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zlikwidowania drzwi oddzielających korytarz do mieszkań nr 51 i 52 w budynku wielorodzinnym przy ul. P. W. 9 w C. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 105 par. 1 Kpa, zaś w uzasadnieniu tej decyzji podano, że przedmiotowe drzwi znajdują się w budynku wielorodzinnym stanowiącym własność wspólnoty mieszkaniowej. Zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./ zgodę na wykonanie nadbudowy lub przebudowy nieruchomości wspólnej wyrażają właściciele lokali przez podjęcie uchwały. Właściciel lokalu może zaskarżyć taką uchwałę do sądu /art. 25 cyt. ustawy/. Przepisy prawa budowlanego nie regulują spraw związanych z montażem drzwi wewnątrz obiektów budowlanych.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący podnieśli, że założenie przedmiotowych drzwi stanowi samowolę budowlaną, której nie może sankcjonować wspólnota mieszkaniowa podejmując uchwałę. Zdaniem skarżących organ administracji powinien stać na straży prawa budowlanego a nie proponować skierowania sprawy do sądu.
Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając w uzasadnieniu, że zmiany dokonane w budynku wybudowanym w 1974 roku, na które nie przewiduje się decyzji o pozwoleniu na budowę mogły być wykonane za zgodą inwestora bądź właściciela budynku. Drzwi zostały wykonane za zgodą poprzedniego właściciela to jest Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w C. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że skarżący zakupili mieszkanie przy ul. P. W. nr 9 m 51 w C., kiedy to jeszcze drzwi oddzielających wspólny przedpokój /z lokalem nr 52/ nie było. Przedpokój ten osoba zajmująca lokal nr 52 użytkuje w celu przechowywania starych mebli, rowerów itd. utrudniając skarżącym dostęp do ich lokalu. Uchwałą wspólnoty mieszkaniowej zdecydowano o pozostawieniu przedmiotowych drzwi. Utrzymanie stanu dotychczasowego zdaniem skarżących narusza prawo i normy współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie.
Na rozprawie przed Sądem skarżący wyjaśnili, że przedmiotowe drzwi w czasie, gdy nabyli lokal mieszkalny już były założone, nie zauważyli ich wówczas jednak ze względu na to, że były zakryte meblami poprzedniej właścicielki lokalu. Skarżący na pytanie Sądu, jakie przepisy prawne narusza zaskarżona decyzja wyjaśnili, że nie są prawnikami, zaś w tej kwestii decyzję pozostawiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Orzekające w sprawie organy administracji obu instancji uznały, że bezprzedmiotowe jest orzekanie o likwidacji wewnętrznych drzwi założonych w budynku mieszkalnym za zgodą właściciela budynku w czasie, gdy jak to wynika z akt sprawy oraz z wyjaśnienia skarżących złożonego na rozprawie przed Sądem, nie byli oni jeszcze właścicielami lokalu w danym budynku. Prawidłowo uznano w zaskarżonej decyzji, że na założenie drzwi wewnętrznych nie wymaga się pozwolenia na budowę, nie jest to więc samowola budowlana. O założeniu drzwi zadecydował właściciel obiektu.
Skarżący nabywając lokal mieszkalny w budynku o określonym stanie technicznym, to jest istniejącymi drzwiami wewnętrznymi oddzielającymi przedpokój wspólny dla dwóch lokali musieli się godzić ze skutkami wynikającymi z ich istnienia. Takie natomiast okoliczności jak utrudnienia w korzystaniu z wspólnych pomieszczeń ze względu na postawę właścicielki sąsiedniego lokalu, podnoszone w toku postępowania w niniejszej sprawie oraz w skardze do Sądu upoważniały do domagania się podjęcia stosownej uchwały przez wspólnotę mieszkańców, a uchwała wspólnoty podlega jak to podano w zaskarżonej decyzji zaskarżeniu do sądu powszechnego, który jest właściwy do rozstrzygania spraw wynikających na tle korzystania z rzeczy wspólnej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. /.