Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 11 września 2000 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Teresy i Stanisława M. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 25 lipca 2000 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji ciągu pieszego od ul. S. do ul. P. na działce nr ew. 136 położonej przy ul. S. w R. - uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.
W skargach na tę decyzję Teresa i Andrzej P., Jolanta i Andrzej K., Elżbieta i Piotr C. zarzucają, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 Kpa bez uwzględnienia słusznego interesu społecznego oraz interesu obywateli. Skarga stawia również zarzut naruszenia art. 8 Kpa "przez dokonanie przez organ odwoławczy zmian stanowiska, co sprowadza się do zmniejszenia zaufania u obywateli do takiego postępowania" oraz naruszenia art. 75 Kpa wskazując, że decyzja jest sprzeczna z zebranym materiałem dowodowym sprawy. W uzasadnieniu skargi postawiony został nadto zarzut naruszenia art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./.
Ponadto zarzucono, że w sprawie tej inwestycji została wydana już ostateczna decyzja z dnia 21 kwietnia 1997 r. a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. rozpoznając odwołanie od tej decyzji wniesione przez Stanisława M., właściciela działki, przez którą miałby przebiegać planowany ciąg pieszy, utrzymało tę decyzje w mocy i oddalona została również skarga wymienionego na decyzję Kolegium wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie w sprawie II SA/Lu 1405/97, czego nie wziął pod rozwagę organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję. Konkluzja skarg zawiera wniosek uchylenia zaskarżonej decyzji.
Odpowiadając na skargi strona przeciwna wniosła o ich oddalenie.
Zainteresowani nie zajęli stanowiska w sprawie.
Na podstawie art. 219 Kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zarządzono połączenie spraw objętych wymienionymi skargami celem ich łącznego rozpoznana rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym we własnym imieniu może złożyć skargę ten podmiot, który wykaże swój interes prawny w jej wniesieniu. Z art. 33 cytowanej ustawy wynika obowiązek badania przez sąd administracyjny czy skarga pochodzi od podmiotu mającego legitymację skargową. Wykazanie istnienia legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę we własnym imieniu wymaga ujawnienia przez ten podmiot interesu prawnego "w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności" znajdującego umocowanie w przepisach prawa materialnego leżących u podstaw kontrolowanego rozstrzygnięcia /por. T. Woś Postępowanie Sądowoadministracyjne Wydawnictwo Prawnicze PWN 1996 str. 106/. Inaczej rzecz ujmując wnoszący skargę muszą wykazać, że rozstrzygnięcie, które wnosząc skargę kwestionują dotyczy wprost ich interesu prawnego, mającego swe źródło w konkretnej normie prawa.
Skarżący w treści skarg skoncentrowali się wyłącznie na wykazaniu wadliwości, w ich przekonaniu, zaskarżonego aktu nie podejmując jakiejkolwiek próby wykazania, że kwestionowane rozstrzygnięcie dotyczy ich interesu prawnego. Samo wykazywanie przez skarżących naruszenia prawa nawet jeśli istotnie miało miejsce nie kreuje po stronie skarżących legitymacji skargowej przewidzianej cytowanym uprzednio przepisem, bowiem nie może być utożsamiane istnieniem po stronie skarżących własnego bezpośredniego interesu prawnego.
Podnieść też należy, że doręczenie przez organ administracji skarżącym decyzji nie może być poczytane jako wystarczająca przesłanka do przyjęcia istnienia po stronie skarżących interesu prawnego w rozumieniu przytoczonego przepisu, skoro zaskarżona decyzja w jakimkolwiek stopniu nie wkracza w sferę interesów prawnych skarżących to znaczy nie nakłada na nich obowiązków ani nie ogranicza istniejących praw, ani nie przyznaje takich praw osobom trzecim, które kolidowałyby z interesami prawnymi skarżących, mającymi źródło w konkretnej normie prawnej. Z materiałów znajdujących się w przedstawionych aktach wynika, że skarżący obok innych osób pragnęli doprowadzić do realizacji na terenie działki należącej do odwołujących się inwestycji objętej decyzją organu I instancji, bowiem przez te działkę przechodzili korzystając z tego, że nie była ona zagospodarowana, w tym nie była ogrodzona. Korzystanie z przejścia przez działkę objętą wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania wniesionym przez Wydział Zarządzania Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w R. nie może być oceniane jako istnienie po stronie skarżących interesu prawnego i przesądzać o ich legitymacji skargowej, bowiem powyższa okoliczność wskazuje na istnienie po stronie skarżących wyłącznie interesu faktycznego a nie prawnego.
Brak legitymacji przewidzianej w art. 33 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym do wniesienia skargi powoduje niedopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli legalności zaskarżonego aktu a skargi pochodzące od nieuprawnionych do ich wniesienia podmiotów podlegają oddaleniu.
Z tej przyczyny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.