Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 7 lipca 1988 r., IV SA 244/88

Teza

1. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości działania organu wyższego stopnia w charakterze organu odwoławczego inaczej, niż na podstawie odwołania strony.
2. Jeżeli strona pominięta w postępowaniu spowodowała wznowienie - z przyczyny określonej w art. 145 par. pkt 4 Kpa - postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, to przedmiotem odwołania może być tylko decyzja wydana w wyniku wznowionego postępowania.
3. Dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji istotna jest treść jej rozstrzygnięcia, treść uzasadnienia, powołana podstawa prawna oraz treść innych elementów składowych wymaganych przez art. 107 Kpa, a nie wyjaśnienia organu co do tego, jak powinna być rozumiana wydana przez niego decyzja.
4. Organ może na podstawie art. 113 Kpa sprostować z urzędu lub na żądanie strony błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, nie może jednak poprzez sprostowanie nadać innej treści.
5. Decyzja organu odwoławczego wydana bez odwołania strony jest nieważna z przyczyny rażącego naruszenia prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.