Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2000r. nr [...], działając na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn.zm.) i art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 197r. - Prawo budowlane, nakazał E. i R.K. rozbiórkę drewnianego domku letniskowego zlokalizowanego na działce oznaczonej nr [...] we wsi [...], gm. [...].
W niniejszej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 1999r. sygn.akt II SA/Łd 2106/96.
Realizując wytyczne zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, organ ustalił, iż zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, teren na którym usytuowany jest domek letniskowy, jest terenem upraw rolnych, polowych i ogrodniczych, gdzie obowiązuje zakaz tworzenia nowej zabudowy.
W tej sytuacji, w związku z tym, iż inwestor nie legitymował się pozwoleniem na budowę, zastosowanie w sprawie znajduje art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r.
W odwołaniu od powyższej decyzji E. i R. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zezwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku letniskowego. Podnieśli, iż wbrew twierdzeniom Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, teren jest przeznaczony pod zabudowę letniskową, w taki bowiem sposób Urząd Gminy w [...] ustalił zobowiązanie podatkowe. Ponadto w sprawie zastosowanie powinny mieć przepisy art. 103 i 49 Prawa Budowlanego z 1994r.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]z dnia [...] maja 2003r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Jak stwierdził organ II instancji, podnoszone przez odwołujących się argumenty nie mogły skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji. Samowolnie wybudowany budynek usytuowany jest na działce, która nie była przeznaczona pod tego typu zabudowę, zaś pobierane podatki przez organy gminy nie mają wpływu na kwalifikację gruntów wynikającą z planu miejscowego. W sprawie nie ma również zastosowania art. 49 ustawy Prawo budowlane z 1994r., ponieważ budynek został wybudowany przez 1 stycznia 1995r.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli E. i R. K. Zarzucili decyzji naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż są oni stronami postępowania, podczas, gdy właścicielką gruntu oraz budynku jest ich córka, obecnie pełnoletnia. W postępowaniu skarżący uczestniczyli jedynie jako jej przedstawiciele ustawowi.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż skarżący byli inwestorami samowolnie wybudowanego budynku, a sprawa własności gruntu pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Skarga jest zasadna.
W niniejszej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 1999r. w sprawie sygn.akt II SA/Łd 2106/96, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku letniskowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku, w związku z zarzutami zgłoszonymi przez skarżącego R. K., Naczelny Sąd Administracyjny nakazał organom administracji wyjaśnienie, w jakim charakterze R. K. występował w sprawie.
W ponownie prowadzonym postępowaniu okoliczność ta, wbrew wytycznym Sądu, nie była przedmiotem ustaleń organu.
Powyższe narusza art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zmianami), zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ administracji. Wskazać należy, iż z mocy art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, związanie oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, zawartymi w orzeczeniu sądowym mogło być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej. Zasady powyższe nie straciły aktualności pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), która w art. 153 stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W tej sytuacji pominięcie w prowadzonym po wyroku NSA postępowaniu, wytycznych tego Sądu, skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ administracji naruszył bowiem nie tylko art. 30 ustawy o NSA lecz również art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w stopniu pozwalającym na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.
Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.