Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 maja 2001 r. Burmistrz Gminy W.-C. powołując się na art. 123 Kpa oraz art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ - po uzyskaniu upoważnienia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 15 maja 2001 r. do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów par. 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ - wyraził zgodę Stefanowi S. na odstępstwo od przepisów par. 12 ust. 4 pkt 1 wskazanego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, w zakresie wykonania okien w ścianie projektowanej nadbudowy istniejącego budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na działce nr ew. 17/1 w obrębie 1-095-19 przy ul. B. 100 w W. w odległości 3,35 m od granicy z działką nr ew. 18 przy ul. P. 42/44 w W. pod warunkiem zachowania wymogów określonych w par. 13 tego rozporządzenia.
Na to postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Ryszard P., właściciel nieruchomości graniczącej z działką inwestora. Zarzucił, iż przy wydawaniu skarżonego postanowienia nie zachowano w pełni trybu postępowania określonego w art. 9 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, gdyż we wniosku kierowanym do Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów par. 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wykonania okien w ścianie projektowanej nadbudowy istniejącego budynku mieszkalno-usługowego nie przedstawiono wszystkich elementów, wymaganych powołanym przepisem. W szczególności nie przedstawiono charakterystyki obiektu, projektu zagospodarowania działki inwestora oraz działki należącej do skarżącego. Nie przedstawiono też propozycji rozwiązań zamiennych oraz uzasadnienia konieczności wprowadzenia odstępstwa.
Zarzucił także, iż postanowienie nie zawiera właściwego uzasadnienia prawnego, ani faktycznego. Ponadto wydane upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych umożliwia, lecz nie obliguje organu administracji do udzielenia takiej zgody, nie powinno też być wydane w sytuacji zaistniałej uprzednio samowoli budowlanej ani prowadzić do jej usankcjonowania.
Odpowiadając na skargę strona przeciwna podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd powołany jest do oceny legalności aktów administracyjnych, nie będąc przy tym związany granicami skargi /art. 51 tej ustawy/. Wychodząc z tych przesłanek zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Sąd orzeka w sprawach na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie, wydane w rozpatrywanej sprawie.
Na postanowienie bowiem o udzieleniu bądź odmowie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w myśl ogólnej zasady zawartej w art. 141 par. 1 Kpa, nie służy zażalenie, a strona niezadowolona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Kompetencja z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, z racji swej specyfiki, przynależy organom pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zaś tej incydentalnej kwestii podlega weryfikacji w toku postępowania odwoławczego od decyzji rozstrzygającej w sprawie pozwolenia na budowę.
Zatem w sytuacji, gdy po pierwsze - brak jest w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu, który by przewidywał zażalenie na tego rodzaju postanowienia /art. 141 par. 1 Kpa/ po wtóre - zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty i jest postanowieniem, o których mowa w art. 123 par. 2 Kpa, rozstrzygającym jedynie kwestie wynikające w toku postępowania, a nie o istocie sprawy - skarga na nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie służy.
Tak więc w sytuacji gdy, żadnego ze wskazanych wymogów nie spełnia postanowienie, wydane w trybie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego zarzuty skargi nie mogły być rozpatrywane, gdyż skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Z tych przyczyn z mocy art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało postanowić jak w sentencji.