Uzasadnienie
K i M T w dniu 13 stycznia 2003r. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 1999r. nakazującą K. i M. T. dokonanie przeróbek budynku mieszkalnego, przy ulicy [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2003r. nr [...]odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 1999r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] maja 1999r.
Organ podniósł, iż decyzja z dnia[...] sierpnia 1999r. była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie pod sygn.akt II SA/Kr 1768/00. Sąd wyrokiem z dnia 17 maja 2000r. skargę wniesioną przez Państwa[...]oddalił.
Wniosek o wznowienie postępowania skarżący wnieśli po wydaniu powyższego wyroku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił wówczas postępowanie i wydał decyzję [...] lutego 2001r. odmawiającą uchylenia swojej decyzji dotychczasowej. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002r. utrzymująca w mocy tę decyzję została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pod sygn.akt IV SA 3534/02.
Obecny wniosek z dnia 13 stycznia 2003r. o wznowienie postępowania wskazuje inną przyczynę niż ta, która była wskazywana w poprzednim wniosku.
Wnioskujący wskazali, iż organ wydający przedmiotową decyzje nie znał przebiegu granic, a co za tym idzie nie można stwierdzić która ze stron i gdzie faktycznie ma dokonać tych przeróbek. O ustalenie przebiegu spornej granicy w dniu 3 września 2002r. wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] Urząd Miasta w [...]. Od tego wyroku zależeć będzie zatem, która strona faktycznie ma dokonać przeróbek i w jakim miejscu. Z tego też powodu wniosek o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a., w ocenie wnioskujących był uzasadniony.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż spór o przebieg granic toczy się od dnia 28 grudnia 2001r., w tej bowiem dacie Prezydent Miasta [...] wszczął postępowanie rozgraniczeniowe, które obecnie toczy się przed Sądem Rejonowym w [...]– sygn.akt [...]
Gdyby zatem organ przyjął tezę wnioskodawców, iż samo zakwestionowanie przebiegu granic jest wystarczające dla podważenia w trybie art. 145 k.p.a. ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 1999r., to należało uznać, iż wnioskodawcy nie dochowali terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.
Zatem zgodnie z przepisem art. 149 § 3 organ odmówił wznowienia.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli K. i M. T.. Zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż strony podały przebieg granicy. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż strona może złożyć podanie o wznowienie postępowania w terminie 1 miesiąca od daty, w której dowiedziała się o przyczynie wznowienia. We wniosku o wznowienie skarżący podali, iż organy nie ustaliły przebiegu granic pomiędzy stronami, co w ocenie skarżących ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 1999r. Organ ustalił, iż kwestia ustalenia przebiegu granicy stanowiła już przedmiot postępowania administracyjnego i została zakończona decyzją ostateczną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002r. w trakcie której wyjaśniono wątpliwości dotyczące powyższego zagadnienia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący K. i M. T. podnieśli, iż przebieg granic nie został wyjaśniony, a organy nie wyegzekwowały od stron dowodu na przebieg granic. Organy winny były zdaniem skarżących wydawać wszelkie nakazy na obu inwestorów, nie zaś tylko na jednego z nich. W ocenie skarżących rozpoczęcie, a tym bardziej zakończenie sprawy nie powinno mieć miejsca do czasu ustalenia spornej granicy przez Sąd Rejonowy w [...]
W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Wznowienie postępowania, o którym mowa jest w art. 145 k.p.a., umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli w postępowaniu poprzedzającym wydaną decyzję wystąpiła wada kwalifikowana wymieniona w tymże przepisie. Do uruchomienia postępowania wznowieniowego na wniosek strony konieczne jest jednakże aby strona wskazała przynajmniej jedną z przesłanek wymienionych w wyżej wymienionym przepisie i wykazała, iż zachowała termin miesięczny określony w art. 148 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie 1 miesiąca od daty, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Obowiązkiem strony wnoszącej podanie o wznowienie jest wykazanie, iż dochowała ona powyższego terminu. Niezachowanie terminu obliguje bowiem organ do odmowy wznowienia postępowania.
O braku uregulowania przebiegu granicy między skarżącymi a ich sąsiadami wiadomo jest organom administracji i stronom co najmniej od lipca 2002r. Podanie o wznowienie strony wniosły w dniu 13 stycznia 2003r. Niewątpliwie termin miesięczny o którym mowa wyżej został przekroczony.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.