Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 4 lipca 2001 r., (...) Wojewoda M. po rozpatrzeniu odwołania Tadeusza R. i Zofii G. od decyzji Starosty W. z dnia 27 kwietnia 2001 r. (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze, instalacjami wewnętrznymi i przyłączami: wodociągowym, kanalizacyjnym, gazowym, energetycznym i kanalizacją deszczową na działkach nr ew. 6205 i 5111/12 położonych w W. przy ul. 11 L. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż Halina i Henryk D. złożyli wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, niezbędnymi instalacjami i przyłączami, na działkach nr ew. 6205 i 5111/12 położonych w W. przy ul. 11 L. Inwestor posiadał prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynikało, że teren działek, na których ma być realizowany przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany został, jak wynika z planu zagospodarowania przestrzennego, w strefie zabudowy mieszkalno-usługowej o zabudowie intensywnej, koncentrującej zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwej dla otoczenia i wysokości zabudowy do 3 kondygnacji plus poddasze przy nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. 11 L. 6m od krawędzi jezdni. W tej sytuacji zarzut odwołujących się, że budynek na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu usytuowany jest w odległości 28 m od krawędzi drogi a kwestionowana decyzja zatwierdziła usytuowanie budynku w odległości 12 m od krawędzi drogi, jest niezasadny skoro w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidziano lokalizację obiektu w nieprzekraczalnej linii zabudowy 6 m od krawędzi jezdni. Ponadto zarzut strony skarżącej, iż z graficznego załącznika do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w projektowanym budynku będzie znajdowało się 18 mieszkań a z zatwierdzonego sporną decyzją projektu budowlanego wynika, iż mieszkań będzie faktycznie dwadzieścia dwa - nie może być przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza bowiem o ilości wybudowanych mieszkań, ustalając jedynie rodzaj zabudowy jako wielorodzinnej. Ilość mieszkań wynikać będzie natomiast z projektu budowlanego. Chybiony jest też zarzut, że projektowany budynek jest za wysoki. Liczy on trzy kondygnacje i poddasze i w tym zakresie projekt budynku zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie zarzutów skarżącego, że projektowana inwestycja utrudni mu zabudowę własną, sąsiedniej nieruchomości, organ odwoławczy stwierdził, iż nie mógł się do tego zarzutu odnieść, gdyż skarżący nie przedstawił swoich zamierzeń inwestycyjnych.
Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Tadeusz R. zarzucając, iż realizacja projektowanej inwestycji spowoduje obniżenie walorów jego nieruchomości, sąsiadującej z działką inwestora, poprzez ograniczenie dopływu światła od strony zachodniej, uniemożliwiając mu budowę domu mieszkalnego.
Nadto skarżący zarzucił, iż przedmiotowa decyzja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która określiła maksymalną wysokość zabudowy na 3 kondygnacje i poddasze, tymczasem w zatwierdzonym projekcie budowlanym sporny budynek posiada piwnice, garaże i liczy cztery kondygnacje. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego zatwierdzony projekt budowlany przewiduje budynek trzykondygnacyjny z poddaszem a do ilości kondygnacji nie wlicza się piwnic.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skardze nie można odmówić słuszności.
Przede wszystkim trzeba podnieść, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa. Organ orzekający w sprawie nie wyjaśnił bowiem w sposób dokładny stanu faktycznego i nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
Zważyć należy, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący eksponował okoliczność, iż realizacja spornego budynku ze względu na jego wysokość spowoduje, iż jego nieruchomość sąsiadująca z terenem inwestycji nie będzie mogła być zabudowana, tracąc w ten sposób walor działki budowlanej. Organ odwoławczy odnosząc się do tego zarzutu ograniczył się do stwierdzenia, że nie może "ustosunkować się do tej kwestii, gdyż skarżący nie przedstawił swoich zamierzeń inwestycyjnych w stosunku do posiadanej przez siebie działki". Takie stanowisko organu administracyjnego jest błędne. Obowiązkiem organu orzekającego było w tej sytuacji zbadanie, czy pozwolenie na budowę nie zostało wydane z naruszeniem chronionych interesów skarżącego o jakich mowa w art. 5 ust. 2 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, a nie przerzucanie tego obowiązku na stronę postępowania.
Podnieść należy, iż słuszność tego zarzutu skarżącego jest wysoce prawdopodobna, bowiem z projektu zagospodarowania działki dla przedmiotowej inwestycji wynika, iż nieruchomość skarżącego, składająca się z działek nr 3930/2 i 5111/13, sąsiadująca z terenem spornej inwestycji jest długa i wąska. Przy takim kształcie i stawianym zarzucie przez skarżącego organ odwoławczy winien dokonać właściwych ustaleń w tym zakresie i wszechstronnie rozważyć wszystkie okoliczności sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia.
Pozostałe zarzuty skargi są niezasadne.
W szczególności zgodnie z par. 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku z wyjątkiem piwnic, suteren antresoli, oraz poddaszy nieużytkowych. Zatem zatwierdzony projekt budowlany przewidujący budynek trzykondygnacyjny z poddaszem nie narusza zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidującego na terenie planowanej inwestycji wysokość zabudowy do trzech kondygnacji plus poddasze.
Podzielić też należy stanowisko organu odwoławczego, że określenie ilości lokali mieszkalnych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wiąże inwestora albowiem kwestia ta pozostaje poza sferą ingerencji organów ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. O ilości mieszkań w budynku wielorodzinnym decyduje inwestor przy uwzględnieniu gabarytów budynku i jego lokalizacji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.