Wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2004 r., IV SA 2500/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 02 grudnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na przebudowę węzła transportowego "[...]". I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak,, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.)
Edyta Kuczkowska protokolant

Uzasadnienie

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] pozwolenie na przebudowę węzła transportowego "[...]" na przecięciu dróg krajowych nr [...] i nr [...], budowę trzech wiaduktów, remont wiaduktu W-4, rozbiórkę wiaduktu nad ulicą [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej i przełożeniu koryta rzeki [...]

W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, projekt budowlany zawierający niezbędne uzgodnienia, w tym pozwolenie wodno - prawne z dnia [...] października 2002r., wydane przez Wojewodę [...] i wykazał prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. J., właściciel sąsiedniej działki. Wniósł o jej uchylenie oraz zobowiązanie inwestora do dokonania stosownych zmian projektowych.

Zarzucił decyzji nieuwzględnienie składanych przez niego w toku postępowania uwag i zastrzeżeń.

Podniósł, iż w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2002r. zobowiązano inwestora do uzyskania zgody wszystkich jednostek i osób, których interes prawny może zostać naruszony w związku z projektowaną inwestycją. Ponadto stwierdzono, iż inwestycja ta zaliczana jest do grupy inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaś z Raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż poziom emitowanego hałasu przekracza dopuszczalne wartości. Prognoza jest zrobiona na rok 2015, kiedy planowane drzewa i krzewy osiągną znaczne rozmiary. Do tego czasu, w ocenie odwołującego się, poziom hałasu będzie znacznie wyższy. Nie można zatem zezwolić na realizację projektu, który już na tym etapie zakłada przekraczanie dopuszczalnych norm.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w omawianej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w dacie kiedy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania była ostateczna.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz udziału społeczeństwa w postępowaniu zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r, Prawo ochrony środowiska. Inwestor uzyskał ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2003r. uzgadniającą pozytywnie rozwiązania projektowe w zakresie ochrony środowiska "dla projektowanej przebudowy węzła oraz decyzję o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego. Inwestor dysponował prawem do gruntu na cele budowlane. Tym samym spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Co do zarzutów skarżącego, organ uznał, je za przedwczesne z uwagi na to, iż stwierdzenie ewentualnego naruszenia dopuszczalnego emitowanego poziomu hałasu będzie możliwe po przeprowadzeniu pomiarów i badań w trakcie eksploatacji wykonanej inwestycji.

Bezpodstawny w ocenie organu jest zarzut naruszenia decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ zgodnie z zapisem w decyzji organ był zobowiązany do uzyskania zgody jednostek i osób, których interes prawny może zostać naruszony w związku z projektowaną inwestycją, zarzuty odwołującego się dotyczyły naruszenia interesu faktycznego - zwiększenia poziomu hałasu.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł M. J. Zarzucił zaskarżonej decyzji niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji zostały wydane w oparciu o decyzje co do których zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Ponadto zaskarżona decyzja pomija decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003r. i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2002r. w wyniku których nastąpiła zmiana numeracji działek.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, które organ odwoławczy zobowiązany jest przedstawić sądowi łącznie z odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi(art. 54 § 2 cyt. ustawy). Przepis ten został przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszony. Akta administracyjne przekazane przez organy administracji Sądowi, były niekompletne, brak w nich było podstawowych dokumentów - Projektu budowlanego, Planu zagospodarowania terenu inwestycji, Raportu oddziaływania na środowisko. Akta nie spełniają wymogów określonych w art. 54 § 2 ustawy. Przez akta sprawy administracyjnej należy bowiem rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować zarzuty skarżących [ tak: wyrok NSA z dnia 18 września 2001 r., sygn.akt IV SA 1992/99]. Tak podstawowe braki w dokumentacji sprawy administracyjnej uniemożliwiają Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji co stanowi naruszenie zasad określonych w art. 7 i 8 k.p.a. oraz przepisu art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).

Sąd w tej sytuacji, nie mógł jednoznacznie wypowiedzieć się co do trafności zarzutów zgłoszonych przez skarżącego wobec czego tylko z tej przyczyny zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.

Z przedstawionych Sądowi dokumentów wynika ponadto, na co organy ponownie prowadząc postępowanie winny zwrócić szczególną uwagę, iż w sprawie mógł zostać naruszony art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Na podstawie treści decyzji o pozwoleniu na budowę można ustalić, iż zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę m.in. na działkach o nr ewid. [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...] co do których brak jest w aktach sprawy potwierdzenia, iż inwestor dysponuje nimi na cele budowlane.

W ponownie prowadzonym postępowaniu kwestia ta powinna być przez organ odwoławczy zbadana. Trafny wydaje się zarzut skarżącego, iż ograny administracji nie uwzględniły wydanych w tym zakresie decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. i decyzji Starosty [...] nr [...]z dnia [...] lutego 2003r.

Mając na względzie wskazane wyżej rozważania i uchybienia Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).