Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 lipca 2000 r. Prezydent Miasta O. - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - ustalił "równoważny poziom dźwięku A. w godz. 22.00-6.00 - 40 D.B." jako dopuszczalny poziom dźwięku ze źródeł znajdujących się na terenie "Ch.-O." sp. z o.o.
Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 51 ust. 1 i 2 -ustawy z dnia 29.08.1997 r. o zmianie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz zmianie niektórych ustaw oraz par. 5 i par. 6 - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku /Dz.U. 1998 nr 66 poz. 436/.
W uzasadnieniu decyzji podał, że "w wyniku kontrolnego pomiaru dźwięku w środowisku, przy budynku mieszkalnym ul. M. 36, w ciągu jednej najmniej korzystnej godziny nocnej pory doby, równoważny poziom dźwięku A wynosi 49,8 dB/A/".
Urządzenia pracujące w chłodni w nocnej porze doby "powodują przekroczenia dopuszczalnego równoważnego poziomu dźwięku w środowisku o 9,8 dB/A/. Ustalony dopuszczalny poziom dźwięku przenikający do środowiska obliczony został zgodnie z tabelą 1 pozycji 3b kolumny 5 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
Chłodnia znajduje się na terenie oznaczonym na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem M.N.27, oznaczającym zabudowę jednorodzinną.
"Przekroczenie przez jednostkę organizacyjną dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku stanowi podstawę wydania jej przez Prezydenta Miasta decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Właściciel odpowiada za przekroczenie dopuszczalnego poziomu dźwięku w środowisku, spowodowanym wyłącznie przez źródła hałasu zlokalizowane na jego terenie. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska (...) winien on zmniejszyć uciążliwość zakładu tak aby oddziaływanie akustyczne nie przekraczało obowiązujących norm na terenie poza granicą działki".
W złożonym od ww. decyzji odwołaniu "Ch.-O." podniosła, że w czasie pomiarów w dniu 4.07.2000 r. wystąpiła awaria głównego wentylatora o czym nie wiedziały osoby wykonujące pomiary, ponadto chłodnia nie jest jedynym emiterem hałasu w okolicy.
Przejeżdżające pociągi wywołują hałas ponad 60 dB. Obsługa górki rozrządowej stacji "O." oraz szczekające psy, też powodują znaczny hałas.
Decyzją z dnia 29.08.2000 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpatrzeniu ww. odwołania uchyliło zaskarżoną, decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia podano, że mimo zaleceń zawartych w uzasadnieniu poprzedniej decyzji organu odwoławczego, organ I instancji nie zastosował się do zawartych w nim wymogów. Mapa sytuacyjna nie zawiera wskazań jakiego terenu dotyczy emisja hałasu i jakie jest jego przeznaczenie. Nie wskazano też na niej miejsca dokonywania pomiarów. Nie wiadomo jakiego obszaru dotyczy emisja hałasu i czy dopuszczalny poziom hałasu określono zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. Organ I instancji również nie odniósł się do zarzutu dotyczącego awarii wentylatora.
Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w O. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, że brak było podstaw do uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzji organu I instancji.
Stwierdzenie organu odwoławczego, że sprawa nie została wyjaśniona jest ogólnikowe i bezpodstawne. Przede wszystkim brak jest przepisów prawnych, które określałyby wymogi dotyczące konieczności i formy sporządzenia mapy sytuacyjnej. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska sporządził szkic, który miał na celu określenie jakiego terenu dotyczy przekroczenie poziomu hałasu. Punkt pomiarowy został na mapie zaznaczony. Obecny w czasie pomiarów Zbigniew T. kierownik utrzymania ruchu, nie zgłaszał awarii urządzeń wentylacyjnych.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie uzasadniając wniosek tym, iż WIOŚ nie przysługują prawa strony. Z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji ochrony Środowiska /Dz.U. nr 77 poz. 335 ze zm./ organom Inspekcji Ochrony Środowiska przysługują, prawa strony w postępowaniu administracyjnym i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 2 tego artykułu, tzn. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska w działalności organu administracji państwowej i rządowej oraz organu samorządu terytorialnego Inspekcji Ochrony Środowiska kierują wystąpienie, którego treścią może być wniosek o: 1/ wszczęcie postępowania administracyjnego, 2/ dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu.
W niniejszej sprawie IOŚ nie występował z tego rodzaju wnioskami. Wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło z urzędu (...). Pismo z dnia 23.06.1999 r. miało jedynie charakter informujący o wynikach pomiarów i przekazane zostało Prezydentowi "celem dalszego wykorzystania". Nie powołano się też w tym piśmie na art. 16 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.
W piśmie z dnia 24.01.2001 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że skierowane przez niego do Prezydenta Miasta O. pismo z dnia 26.06.1999 r. było wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej dopuszczalne poziomy dźwięku przenikającego do środowiska. Podkreślił też, że był powiadomiony o wydanym przez Prezydenta Miasta O. a także Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięciach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia czy W.-M. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w O. posiadał legitymację do wniesienia skargi.
W związku z powyższym przypomnieć należy, że stosownie do brzmienia art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Uprawnionym do wniesienia skargi jest natomiast każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator. Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.
Interesem prawnym w rozumieniu art. 33 ust. 2 cyt. ustawy jest także interes prawny oparty na przepisie prawa formalnego przyznającego legitymację procesową określonym podmiotom w wymienionych w tym przepisie sprawach.
(...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska działa na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska /Dz.U. 2002 nr 112 poz. 982 ze zm./. Przepisy tej ustawy przewidują udział inspektora w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w jednej tylko sytuacji: w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska w działalności organu administracji państwowej i rządowej oraz organu samorządu terytorialnego i skierowania przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska wystąpienia zawierającego w szczególności wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego lub dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu /art. 16 cyt. ustawy/.
W sprawie niniejszej Inspektor Ochrony Środowiska przekazał jedynie Prezydentowi Miasta O. informację o wyniku przeprowadzonej w "Ch.-O." Sp. z o.o. - kontroli, co stanowiło jedną z form współdziałania tego organu z organami samorządu terytorialnego - przewidzianą w art. 17 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Ostatnio cytowany przepis nie przewiduje udziału Inspektora Ochrony Środowiska w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, na skutek przekazanej informacji.
Wyżej powiedziane prowadzi do wniosku, że organowi Inspekcji Ochrony Środowiska tylko wówczas służy przymiot strony w postępowaniu administracyjnym i sądowym, gdy przepis szczególny przewiduje dla tych organów tego rodzaju uprawnienia.
Z ww. przyczyn skarga wniesiona przez nieuprawniony podmiot podlegała oddaleniu /art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.