Uzasadnienie
Burmistrz Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r. odmówił M. S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego oraz szamba szczelnego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w okolicy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż działka położona jest w obszarze [...] o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta, działka znajduje się w kompleksie leśnym, posiada użytek [...] i nie jest pozbawiona statusu lasu ochronnego.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. S. i R.. S., powołując się na pozytywną decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] sierpnia 1999 r. zezwalającą na wyłączenie z produkcji [...] ha gruntów leśnych o typie siedliskowym [...], wchodzących w skład działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonej w W. przy ul. [...]. Opierając się na w/w decyzjach skarżący zakupili przedmiotową działkę w dniu [...].11.1999 r. W związku z odmową wydania pozwolenia na budowę, skarżący uważają, że zostali przez organy Gminy [...] wprowadzeni w błąd i narażeni na znaczne straty finansowe. Z powyższych przyczyn skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji, lub przyznanie im nieodpłatnie innej działki, na której mogliby zbudować dom jednorodzinny.
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca2001 r. uchyla zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji, decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na którą powołują się skarżący, była wydana na wniosek J. W., poprzedniego właściciela działki, którą nabyli skarżący i zamierzali na niej zbudować dom jednorodzinny. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na które powołuje się organ odwoławczy, "niedopuszczalne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na wniosek podmiotu, który nie dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydanej na rzecz wnioskodawcy".
Ponadto organ odwoławczy w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dochodzi do wniosku, iż planowana inwestycja znajduje się poza obszarem statusu lasu ochronnego, nie można jej także zaliczyć do skoncentrowanego budownictwa mieszkaniowego, czy obiektu uciążliwego. Organ wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, tym samym uznał, że decyzja ta jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zaś ma wątpliwości, co do zgodności tej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to może wystąpić do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego o jej zbadanie w trybie nadzoru.
M. S. i R. S. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, gdyż ich zdaniem decyzja ta o niczym nie rozstrzyga. Skarżący uważają, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu wydana na wniosek poprzedniego właściciela działki, może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę na wniosek nowych właścicieli działki – taka jest praktyka wydawania pozwoleń w Gminie [...]. Potwierdzeniem tego może być to, że organ pierwszej instancji w ogóle nie wspomniał o braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję ocenia rozstrzygnięcie zawarte w osnowie decyzji, jak i uzasadnienie decyzji oraz wzajemne relacje pomiędzy tymi dwoma częściami decyzji. Uzasadnienie decyzji powinno być zgodne z rozstrzygnięciem i odwrotnie. Rozbieżność pomiędzy tymi dwoma częściami decyzji stanowi wadę decyzji, przy czym w ostatecznej ocenie, zawsze ważniejsze jest rozstrzygnięcie decyzji, gdyż ono zawiera element władczy organu, który wydał decyzję i ono określa skutki tego aktu.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, nie jest adekwatne do samego uzasadnienia tej decyzji, co narusza art. 107 § 3 kpa. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest też wadliwe w odniesieniu do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, który podjął trafną decyzję, jednak błędnie ją uzasadnił, nie podając właściwych przyczyn odmowy wydania pozwolenia na budowę.
Stan faktyczny sprawy wskazuje na to, iż odmowa wydania pozwolenia na budowę, była spowodowana tym, że wnioskodawcy (skarżący) nie przedstawili własnej (wydanej na ich nazwisko) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, do czego obliguje art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Żaden z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ani żaden z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie mówi o tym, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może być przeniesiona na inny podmiot, tak jak to zezwala na przeniesienie pozwolenia na budowę na inny podmiot przepis art. 40 Prawa budowlanego.
W związku z powyższym w doktrynie i w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że składający wniosek o wydanie pozwolenia na budowę musi załączyć do wniosku własną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zaś decyzję adresowaną do innego podmiotu.
Skoro skarżący do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, nie załączyli decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na ich wniosek, to nie spełnili podstawowego wymogu ustawy – Prawo budowlane i z tego powodu rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było zgodne z prawem. W świetle tego, niezrozumiałe i wadliwe jest rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, chociaż pewne fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji przemawiają za utrzymaniem w mocy decyzji pierwszej instancji. W innym jednak miejscu uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy neguje to rozstrzygnięcie, mówiąc o związaniu organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tak jakby zapomniał, że wnioskodawcy nie przedstawili takiej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprawia wrażenie, że zostało napisane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, chociaż zawiera poglądy zgodne z obowiązującym stanem prawnym i orzecznictwem.
Na marginesie tej sprawy, mając na uwadze uzasadnienia decyzji obu instancji, należy jednoznacznie stwierdzić, że organy wydające pozwolenie na budowę, nie mają prawa badać zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie należy do ich kompetencji i z tej przyczyny nie do zaakceptowania jest uzasadnienie decyzji pierwszej instancji, chociaż rozstrzygnięcie tam zawarte jest zgodne z prawem.
Zaskarżona decyzja, jest również wadliwa z punktu widzenia przesłanek uzasadniających użycie przepisu art. 138 § 2 kpa, nie wiadomo zupełnie w jakim zakresie organ pierwszej instancji miałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.
Jak wskazują materiały sprawy, w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, brak było warunków do wydania takiego pozwolenia, gdyż wnioskodawcy nie legitymowali się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu, wydaną na ich wniosek.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające, powołanej na wstępie.