Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 1992 r. wydaną z up. Prezydenta m. T. zatwierdzony został plan realizacyjny zagospodarowania działki Nr [...] i [...] ob. [...] położonych w T. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działki te położone są na terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. W załączniku graficznym do tej decyzji oznaczono przebieg granicy strefy sanitarnej cmentarza i w strefie tej obejmującej fragment działki [...] i [...] przewidziano realizację budynków usługowych.
Dwoma decyzjami z dnia [...] września 1992 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w T. na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (tekst. Jedn. Dz. U. Nr 30 poz. 127 z 1991 r.) zatwierdził podziały działki Nr [...] na działki [...]- [...] i działki Nr [...] na działki [...]. W uzasadnieniu decyzji dot. podziału działki [...] podano, że projekt podziału został opracowany zgodnie z planem realizacyjnym z dnia [...] kwietnia 1992 r. a nowoutworzone działki oznaczone numerami [....] są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, zaś działki Nr [...] i [...]- pod zabudowę pawilonami usługowymi.
W postępowaniu wszczętym z urzędu w dniu [...] stycznia 1995 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 1995 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 1992 r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego zagospodarowania działek Nr [...] i [...] "w części dotyczącej działek wchodzących w teren przeznaczony ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego pod zieleń niską oraz strefę sanitarną od istniejącego cmentarza".
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że na części działek, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod zieleń niską urządzoną, ogrody działkowe i sady z wykluczeniem realizacji wszelkich obiektów niezwiązanych z przeznaczeniem terenu, oraz w strefie sanitarnej od istniejącego cmentarza-przewidziano budowę obiektów usługowych, co stanowi rażące naruszenie obowiązujących ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego "i dlatego skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji obejmującej ten teren". Decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 1999 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji uchylona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2002 r. Sygn. akt IV SA 1588/99 jako wydana z naruszeniem art. 127 kpa przez to, że organ odwoławczy rozpatrzył tylko odwołanie M.O., współwłaścicielki omawianej nieruchomości, nie rozpatrzył zaś odwołania wniesionego w terminie przez D.P. - drugiego współwłaściciela omawianej nieruchomości.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzja z dnia [...] maja 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną przez M.O. i D.P. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 1995 r. powtarzając w uzasadnieniu argumentację zawartą w motywach decyzji Wojewody.
Skargę na tę decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.O..
W skardze zarzucono błędne ustalenie stanu faktycznego i bezpodstawne uznanie, że plan realizacyjny zatwierdzono z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Skarga jest zasadna.:
Przede wszystkim należy przypomnieć, że "rażące naruszenie prawa" o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa to naruszenie wyraźnej, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych normy obowiązującego prawa, w wyniku czego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Organ nadzoru, stwierdzając nieważność ostatecznej decyzji administracyjnej w powołaniu na ten przepis musi zatem wykazać, że istnieje ewidentna sprzeczność pomiędzy treścią decyzji, a wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem prawa.
W sprawie niniejszej organy nadzoru przyjęły, że sprzeczność taka zachodzi bowiem - w ich ocenie - decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu, wyznaczonym w zatwierdzonym planie zagospodarowania przestrzennego, który jest prawem miejscowym. Tymczasem materiał zgromadzony w aktach nie dawał podstawy dla takiego stwierdzenia. Do akt nie dołączono uwierzytelnionego wypisu z części tekstowej planu, a oznaczenie symboli użytych w części graficznej przyjęto wg adnotacji, zamieszczonej na odwrocie kserokopii z wyrysu z planu. Taki dokument nie ma wartości dowodowej.
Plan miejscowy składa się bowiem z części graficznej i tekstowej. W części tekstowej znajdują się zarówno objaśnienia i informacje dotyczące części graficznej jak też zapisy o treści normatywnej. Do odczytania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest więc wystarczający wycinek części graficznej planu bez odczytania ustaleń normatywnych ujętych w części tekstowej w tym, istotnych objaśnień i informacji zamieszczonych w różnych częściach tekstu planu. Kontrola zgodności decyzji z planem miejscowym powinna więc polegać na skonfrontowaniu stanu faktycznego sprawy z wyrażonymi w formie graficznej i tekstowej normami planu. Bez dokonania takiej konfrontacji gołosłowne jest twierdzenie, że decyzja jest sprzeczna z obowiązującym planem, a tym samym, że dotknięta jest wadą nieważności.
Dokumenty przedstawione przez skarżącą (pismo Prezydenta Miasta T. z dnia [...] kwietnia 1991 r. podpisane w dniu [...] czerwca 1993 r. warunki umowy dotyczące sprzedaży w drodze bezprzetargowej działek Nr [...], [...], [...] jako uzupełnienie m. in. dla działki [...] określonej w tym dokumencie jako działka budowlana/- co najmniej uprawdopodobnią]ą zarzut skarżącej, że teren znajdujący się w granicach strefy chronionej od cmentarza w oryginale planu nie był wyłączony spod jakiejkolwiek zabudowy, a symbol [...] został dopisany po wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 1992r.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że sprawa nie została wyjaśniona w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie zgodne z prawem i dlatego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 205 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) orzekł jak w sentencji.