Uzasadnienie
Na skutek powodzi w 1997 r. oraz kolejnych w 1999 r. i 2000 r. w potoku P. w M.-B., przysiółek O. nastąpiła korozja denna około 1 m, a oś koryta przesunęła się w kierunku prawej skarpy stanowiącej własność Grzegorza i Barbary małżonków O., na której usytuowany jest budynek mieszkalny. Potok P. na całej długości części nieregulowanej stanowi duże zagrożenie dla budowli i budynków znajdujących się w strefie zalewowej.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 11 kwietnia 2001 r. wydaną na podstawie art. 61, art. 66 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. zobowiązał Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., jako zarządcy potoku P. w M.-B., przysiółek O. do wykonania robót polegających na przekorytowaniu odcinka potoku od mostu w górę na długość około 300-350 m.
Odwołanie od tej decyzji złożył zobowiązany do wykonania wyżej wymienionych robót budowlanych, podnosząc, iż przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., ani żaden inny przepis tej ustawy nie stwarza podstawy prawnej do wydania decyzji nakazującej administratorowi potoku P. wykonania robót udrożnieniowych w korycie potoku. Przepis art. 66 cyt. ustawy przewiduje wydawanie decyzji administracyjnych w odniesieniu do obiektów budowlanych, w określonych w tym przepisie sytuacjach. Obiektem budowlanym nie jest ani teren działki ani koryto potoku.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 czerwca 2001 r. (...) uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał między innymi, iż przyczyny art. 61, art. 66 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ koryto potoku nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym nakaz przekorytowania potoku nie znajduje oparcia w przepisach prawa budowlanego i dlatego decyzję należało uchylić, a postępowanie I instancji, jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 par. 1 Kpa należało umorzyć.
Skargę na tę decyzję wnieśli Barbara i Grzegorz O., podnosząc, że decyzja organu I instancji była prawidłowa, ponieważ potok P. zagrażał i zagraża budynkowi mieszkalnemu.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o uchylenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga jest niezasadna.
Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż ani przepis art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ będący podstawą wydania decyzji nakazującej Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w K. wykonania robót budowlanych polegających na przekorytowaniu odcinka potoku, ani żaden inny przepis tej ustawy nie stwarza podstawy prawnej do wydania taki ej decyzji.
Przepisy ustawy Prawo budowlane, jak wynika z art. 1 - normują działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, natomiast pojęcie obiektu budowlanego definiuje przepis, art. 3 cytowanej ustawy. Z jego treści niewątpliwie wynika, iż koryto potoku nie jest obiektem budowlanym. Powołany przez organ I instancji przepis art. 66 prawa budowlanego przewiduje wydawanie decyzji administracyjnych, w określonych w tym przepisie sytuacjach, w odniesieniu - do obiektów budowlanych - skoro zatem koryto potoku nie jest obiektem budowlanym, nakazanie wykonania w nim robót budowlanych nie znajduje oparcia w przepisach Prawa budowlanego. Brak podstaw prawnych do rozstrzygnięcia danej sprawy w drodze postępowania administracyjnego przed organem I instancji jest podstawą do umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego wobec, jego bezprzedmiotowości. Słusznie zatem organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 105 par. 1 Kpa umorzył postępowanie I instancji.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.