Uzasadnienie
7 IV S.A. 2640/02
Uzasadnienie
Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] odmówiono B. W. wydania stwierdzenia posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta w specjalności architektonicznej. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia [...] lutego 1995 r. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uzasadnieniem stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. W toku postępowania - w dniu 12 maja 1995 r. skarżąca wycofała część dokumentów stanowiących załączniki do wniosku.
Z ponownym wnioskiem o stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego wystąpiła w dniu 10 października 1997 r. W związku z tym Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] stycznia 1998 r. nr [...] (odnosząc się do wniosku z dnia 29 listopada 1994 r.). Na podstawie art. 14 ust 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i § 8 ust 5 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie - odmówił nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej bez przeprowadzenia egzaminu. Organ argumentował w uzasadnieniu, że aby uzyskać uprawnienia do projektowania bez ograniczeń o specjalności architektonicznej w zakresie wykształcenia należy legitymować się wykształceniem wyższym o kierunku studiów architektura, natomiast studia o kierunku budownictwo, w myśl przytoczonych przepisów, zaliczone zostały do kierunków pokrewnych.
Daje to możliwość uzyskania uprawnień tylko do projektowania w "ograniczonym zakresie", które skarżąca już posiada. Od decyzji z [...] stycznia 1998 r. o odmowie nadania uprawnień odwołała się B. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 1998 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadnił, że skarżąca nie spełnia podstawowego warunku nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej gdyż nie posiada wykształcenia odpowiedniego dla tej specjalności. Decyzja ta nie była zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego i stała się prawomocna.
W dniu 8 lutego 1999 r. skarżąca złożyła wniosek o uchylenie w trybie art. 154 §1 kpa decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po rozpoznaniu tego wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] marca 1999 r. decyzją nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 1998 r.
W dniu 2 stycznia 2002 r. B. W. wystąpiła na podstawie art. 61 kpa do [...] Urzędu Wojewódzkiego w O. o rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji stwierdzającej uzyskanie uprawnień budowlanych w zakresie projektowania w specjalności architektonicznej. Organ poinformował wnioskodawczynię, że zasady nadania takich uprawnień nie zostały zmienione i wezwał do sprecyzowania wniosku - pytając czy składany wniosek jest wnioskiem o wznowienie postępowania.
Pismem z dnia 25 lutego 2002 r. wnioskodawczyni określiła, że jej wniosek należy traktować jako wniosek o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] w trybie art. 154 kpa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. umorzył postępowanie w sprawie uchylenia w trybie art. 154 kpa decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.1994 r. o odmowie nadania uprawnień – argumentując, że wobec uchylenia tej decyzji w roku 1995 nie funkcjonuje w obrocie prawnym.
Skarżąca na podstawie art. 127 § 3 kpa wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2002 r. orzekł o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. [...].
B. W. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o umorzeniu postępowania w sprawie uchylenia w trybie art. 154 kpa decyzji z dnia [...].12.1994 r. W skardze do Sądu argumentowała że wnioskiem z dnia 2 stycznia 2002 r. skierowanym do Urzędu Wojewódzkiego w O. chciała wszczęcia nowego postępowania ale wbrew jej zamiarom został on przekazany do rozstrzygnięcia Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który uznał że dotyczy on nie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna
Możliwość wzruszenia decyzji administracyjnej na podstawie art. 154 kpa, będąca przedmiotem sprawy jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Nie ulega wątpliwości, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] nigdy nie stała się ostateczna bowiem została uchylona przez decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 1995 r. wskutek czego wyeliminowano ją z obrotu prawnego. W toku postępowania administracyjnego w przedmiocie nadania uprawnień po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] odmówił nadania uprawnień decyzją z dnia [...] stycznia 1998 r. nr [...], która utrzymana została w mocy przez decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 r.
Ta ostatnia decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako ostateczna była przedmiotem postępowania w trybie art. 154 § 1 kpa w wyniku którego po wyczerpaniu środków odwoławczych organ odmówił uchylenia decyzji.
Zatem w sytuacji wystąpienia przez skarżącą w dniu 2 stycznia 2002 r. z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy i stwierdzenie uzyskania uprawnień budowlanych w zakresie projektowania w specjalności architektonicznej, zasadnie organ domagał się określenia przez stronę trybu, w jakim sprawa ma być rozpatrzona. Skarżąca nie powoływała się bowiem na żadne nowe okoliczności przemawiające za zmianą stanu faktycznego uzasadniającą wniosek, poza zwiększeniem dorobku twórczego (który zresztą nie był kwestionowany przy odmowie nadania uprawnień). Odpowiedź skarżącej nie pozostawiała wątpliwości co do jej intencji. Wskazała tryb postępowania, określając przedmiot i przepis prawa procesowego.
Słusznie więc wniosek ten przekazany został do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego celem rozpoznania jako wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji na podstawie art. 154 §1 kpa. Znamienne jest, iż po umorzeniu postępowania na mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Bogumiła W. w swoim odwołaniu od tej decyzji nie kwestionowała prawidłowości zastosowanego trybu postępowania a jedynie jego merytoryczne zakończenie. Decyzję o umorzeniu postępowania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zgodnie z art. 105 § 1 kpa bowiem postępowanie stało się bezprzedmiotowe, skoro decyzja Wojewody [...] z dnia [...].12.1994r. została wyeliminowana z obrotu prawnego w skutek uchylenia przez organ II instancji na mocy art. 138 § 2 kpa w dniu [...] lutego 1995 r. Fakt wcześniejszego uchylenia tej decyzji był bowiem okolicznością tego rodzaju, że przedmiotowe rozstrzygnięcie przestało istnieć, w związku z czym organ nie miał podstaw do jego powtórnego merytorycznego rozpatrywania także w trybie nadzwyczajnym.
Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej z dnia 02.01.2002 r., sprecyzowanym w dniu 25.02. 2002r. w którym wniosła o uchylenie przywołanej decyzji stosownie do przepisów art. 154 kpa. Tak sformułowany wniosek musiał podlegać rozpoznaniu i jako niezasadny ocenić trzeba aktualnie podnoszony zarzut,że sprawę rozpoznano w trybie niezgodnym z intencją skarżącej. Powoływanie się obecnie na uchybienia organów przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy (niezastosowanie § 22 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie) nie może przynieść skutku w toku weryfikacji na podstawie art. 154 kpa
W tym stanie rzeczy nie dopatrzono się ani w materiałach sprawy, ani tym bardziej w argumentacji skarżącej podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo i dlatego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.