Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 1999 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w B. oraz stwierdził jej nieważność.
Wojewoda [...] odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. uznał, że nie zaistniały okoliczności przewidziane w art. 156 § 1 kpa, w aktach nie ma wprawdzie protokołu z pobytu organu wydającego pozwolenia na użytkowanie na miejscu budowy, ale istnieje protokół odbioru i przekazania obiektu do użytku z dnia [...] listopada 1998 r., z którego wynika iż obiekt z oceną bardzo dobrą został przekazany przez Wydział Inwestycji Urzędu Miejskiego w B.. W ocenie Wojewody [...] niedopełnienie obowiązku z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, że decyzja z dnia [...] stycznia 1999 r. Prezydenta Miasta B., w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku obarczona jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Wydanie w/w decyzji wymagało uprzedniego protokolarnego stwierdzenia na miejscu budowy: 1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę;
- 2) uporządkowania terenu.
Tego wymogu nie spełniono. Tych ustaleń nie poczyniono. Protokół z dnia [...] listopada 1998 r. nie spełnia tego wymogu, bo został sporządzony bez udziału właściwego w sprawie organu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Gmina B. wniosła o uchylenie decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Skarżący przyznał, że nie został sporządzony protokół w trybie art. 59 Prawa budowlanego, ale brak tego dokumentu nie stanowi rażącego naruszenia prawa a tylko to może być przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w trybie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku przeprowadzonego postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją, naruszył przepis art. 7 i art. 77 kpa. Uchybił obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu organ nie zbadał, nie wyjaśnił z czego wywodzi rażące naruszenie prawa w odniesieniu do decyzji, której nieważność stwierdził. Organ nie rozpoznał czy w tej konkretnej sprawie, bezsprzeczne naruszenie dyspozycji art. 59 Prawa budowlanego ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Dyspozycja art. 156 § 1 pkt 2 stanowi o rażącym naruszeniu prawa jako przesłance stwierdzenia nieważności.
Należy zważyć, że naruszenie prawa ma charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy.
Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do pojęcia rażącego naruszenia prawa wskazuje na najwyższy stopień naruszenia prawa.
Stwierdzone wady muszą mieć szczególny ciężar gatunkowy i muszą mieć charakter rażący w sensie obiektywnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt IV SA 1705/97 z dnia 22 października 1999 r.).
Zdaniem Sądu badanie ważności przedmiotowej decyzji – udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku, wymaga uwzględnienia w świetle całego materiału dowodowego, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nie jest każde naruszenie prawa, a tylko takie naruszenie w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Istotne znaczenie ma też zawsze ocena skutków społecznoekonomicznych jakie naruszenie prawa pociąga (porównaj wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt IV SA 935/96 z dnia 21 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 881/97 z dnia 10 maja 1999 r., sygn. akt 791/97 z dnia 9 września 1998 r.)
Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), o kosztach zgodnie z art. 200 w/w ustawy.