Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. Burmistrz Miasta [...] nakazał T. B. rozbiórkę części samowolnie rozbudowanego budynku mieszkalnego w postaci łącznika między budynkami.
Wobec nie wykonania obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] nałożył na T. B. grzywnę w wysokości 2.268 zł jednocześnie wzywając do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. po rozpatrzeniu zażalenia T. B. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie skierowaniem w pierwszej kolejności upomnienia, a następnie tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r. nie został wykonany, co za tym idzie organ I instancji zgodnie z art. 32 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, winien wydać postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła T. B. wyjaśniając, iż rozbudowę swojej części mieszkalnej rozpoczęła w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych, posiadając ustną zgodę sąsiadów. Skarżąca podnosi, iż poniosła znaczne koszty z rozbudową części budynku, w której aktualnie znajduje się łazienka, kuchnia, urządzenia sanitarne i instalacje hydrauliczne. Nadto wniosła o umorzenie nałożonej na nią kary pieniężnej z uwagi na złą sytuację finansową, bowiem jej zarobki wynoszą 700 zł brutto, mąż korzysta z zasiłku dla bezrobotnych, a dorosła córka nie pracuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a odnosząc się do jej zarzutów należy przede wszystkim stwierdzić, że jej przedmiotem jest jedynie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga kwestia, iż wszelkie zarzuty zgłoszone w toku postępowania egzekucyjnego winny dotyczyć tego właśnie postępowania. W sytuacji w której w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna – w tym wypadku decyzja Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. nakazująca rozbiórkę, stanowiąca tytuł wykonawczy w tym postępowaniu, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji. Istotą bowiem postępowania egzekucyjnego jest zrealizowanie, wykonanie rozstrzygnięć ostatecznych kończących postępowanie administracyjne.
Z tych względów wszelkie zarzuty skargi kierowane w stosunku do decyzji o nakazaniu rozbiórki trafiają w próżnię i nie mogą być przedmiotem analizy Sądu w sprawie niniejszej.
Kontrola Sądu ogranicza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji nakładającego na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku.
Jak zostało to wykazane ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r. organ nakazał rozbiórkę samowolnie rozbudowanego budynku mieszkalnego w postaci łącznika pomiędzy budynkami.
Pismem z dnia 13.05.1998 r. organ wystosował do skarżącej kolejne trzecie upomnienie, wzywając ją do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; Dz. U. nr 110, poz. 968 z 2002 r.).
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] kwietnia 2002 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i skierował go do egzekucji administracyjnej, doręczając go skarżącej wraz z dowodem doręczenia upomnienia z dnia 13.05.1998 r.
Jednocześnie organ egzekucyjny w dniu [...].04.2002 r. postanowieniem nr [...] nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2.268 zł za niedopełnienie obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym. Postanowienie z dnia [...].04.2002 r. zawiera wszystkie elementy enumeratywnie wymienione w art. 122 § 2 ust. 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wysokość grzywny została prawidłowo obliczona, zgodnie z § 5 art. 121 cytowanej ustawy i ustalona wraz z opłatą za czynności egzekucyjne na kwotę 2.268 zł.
Postanowienie o nałożeniu grzywny w trybie art. 122 ma charakter restrykcyjny, a jego celem jest zmuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. Względy społeczne takie jak trudna sytuacja majątkowa zobowiązanego pozostaje bez wpływu na prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego.
Ustawodawca w art. 125 cytowanej ustawy przewidział możliwość umorzenia grzywny w celu przymuszenia jedynie w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Nie ma jednak możliwości uchylenia się od sankcji jaką jest grzywna w sytuacji ignorowania nałożonego obowiązku przez organy administracji państwowej.
Reasumując zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271, nr 240, poz. 2052, z 2003 r. nr 124, poz. 1153).