Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 r. stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. zezwalającej na użytkowanie pawilonu magazynowo-handlowego wybudowanego na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu podał, iż Burmistrza Miasta [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, który w dacie wydania decyzji był samowolnie wybudowany, a zatem powinien mieć do niego zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, w ocenie organu, wydana została także z naruszeniem art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji pozwalającej na użytkowanie nie dokonał wymaganych przepisem czynności.
Powyższe uchybienia stanowią rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 54 i art. 59 Prawa budowlanego.
Odwołanie od tej decyzji wniósł pełnomocnik A.K. i A.W.
W odwołaniu wskazano, iż wydana przez Wojewody [...] decyzja jest obciążona wadą skutkującą jej nieważność, gdyż dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. wydaną z upoważnienia Wojewody [...] przez Kierownika Oddziału Architektury i zagospodarowania Przestrzennego w Delegaturze – Placówce Zamiejscowej w [...] – stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., a w wyniku wniesionego od tej decyzji odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie.
W związku z powyższym odwołujący wskazują, iż zaskarżona decyzja obarczona jest wadą z art. 156 § 1 pkt 3 kpa i powinna być stwierdzona jej nieważność.
Dodatkowo podnoszą, iż orzeczenie nakazu rozbiórki w stosunku do wybudowanych samowolnie obiektów stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Organ wydając decyzję naruszył także art. 8 kpa, gdyż najpierw wydano decyzję pozwalającą na budowę a następnie po upływie ponad 5 lat stwierdzono jej nieważność. Takie działanie organu nie pogłębia zaufania obywatela do państwa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. po rozpatrzeniu wymienionego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał, iż inwestorzy mimo, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie nakładała takiego obowiązku, wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie, w związku z czym wniosek ten powinien zostać "załatwiony poprzez umorzenie postępowania w sprawie".
Wydając decyzję o pozwoleniu na użytkowanie organ, co wynika z akt postępowania, nie stwierdził na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a także uporządkowania terenu, co rażąco narusza art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.
Odnośnie zarzutu uprzedniego rozstrzygnięcia decyzją ostateczną tej samej sprawy organ wskazał, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r., którą umorzono postępowanie w sprawie i uchylono w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r., dotyczyła innej sprawy, gdyż nie rozstrzygała ona o istocie sprawy a umarzała postępowanie z przyczyn proceduralnych, bowiem Wojewoda [...] decyzją tą stwierdził jednocześnie nieważność dwóch decyzji Prezydenta Miasta [...], decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzja ta nie wskazywała na bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego przez organ I instancji.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik skarżących A.W. i A.K. W skardze powtórzono w całości argumenty przytoczone w odwołaniu dodatkowo wskazując, iż w przypadku nakazania rozbiórki wzniesionego obiektu skarżący będą musieli ponieść znaczne koszty, co doprowadzi do likwidacji prowadzonej przez nich działalności gospodarczej oraz utratę miejsc pracy dla nich i ich pracowników.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając kolejno po sobie dwie decyzje załatwiające sprawę co do istoty naruszył art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r., którą organ I instancji stwierdził nieważność dwóch decyzji Burmistrza Miasta [...] o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie pawilonu handlowego i umorzył postępowanie I instancji.
Decyzja ta ma walor ostateczności i kończy postępowanie nieważnościowe.
Następnie kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w tej samej sprawie, bowiem mamy do czynienia z tymi samymi podmiotami, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. stwierdzającą ponownie nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] pozwalającej na użytkowanie.
W ocenie Sądu organ nie miał żadnych uprawnień do ponownego orzekania w tej sprawie przy braku nowych okoliczności. Mógłby ponownie rozpoznać sprawę jedynie w trybie wznowieniowym, gdyby zaistniały nowe okoliczności.
Wskazać należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznając, iż należy uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. z przyczyn proceduralnych, gdyż nie była rozstrzygnięciem indywidualnym, powinien uchylając zaskarżoną decyzję przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, co dałoby mu możliwość ponownego orzekania w tej sprawie.
W każdym innym przypadku decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tegoż organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów kpa, jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa (res indicato).
Niezależnie od powyższego do rozważenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozostaje kwestia czy w trybie środków nadzwyczajnych nie powinna być uchylona decyzja tegoż organu z dnia [...] grudnia 2001 r.
Z tych względów Sąd uznając, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2002 r. wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.