Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 kwietnia 2000 roku B.B., S.B., P.B., K.K. i R.K. wnieśli zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W.P. i W.P., kwestionując przebieg przeznaczenia działek nr 33 i 38 stanowiących ich współwłasność pod ulicę Ś. i II linię metra.
Uchwałami (...) z dnia 27 października 2000 r. Rada Gminy W.-B. odrzuciła powyższe zarzuty, podnosząc, że ulica Ś. sklasyfikowana została jako ulica zbiorcza w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy. W planie tym ujęta również została II linia metra. Odnośnie do działki nr 33 właścicielom pozostawiono do dyspozycji część działki o powierzchni ok. 1700 m2 na terenie przeznaczonym pod zabudowę wielorodzinną i jednorodzinną.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli P.B., S.B. i B.B. W uzasadnieniu podniesiono, iż przez wiele lat mimo przekształcenia działki nr 33 pod zabudowę mieszkaniową, odmawiano skarżącym wydania pozwolenia na budowę domu i podział nieruchomości na działki budowlane. Skarżący powołali się na liczne wystąpienia do organów administracyjnych w tej sprawie.
Intencją skarżących jest pomoc, aby mogli dysponować nieruchomościami oraz rekompensata od Urzędu Gminy z tytułu strat, iż nieruchomości przez okres 50 lat nie zostały podzielone i zabudowane.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W.-B. wniosła o jej oddalenie. Podkreśliła ona, że rezerwa pod ulicę Ś. powstała we wcześniejszych opracowaniach planistycznych z lat 70-tych i przez cały czas była utrzymywana. Ulica Ś. sklasyfikowana została w planach miasta stołecznego Warszawy jako ulica zbiorcza i wraz z ulicami K. i N. tworzą fragment podstawowego układu komunikacyjnego w północno-zachodniej części gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi są Uchwały Rady Gminy W.-B. z dnia 27 października 2000 r. o odrzuceniu zarzutów B.B., S.B. i P.B., zgłoszonych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego W.P.
Stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy zainteresowany, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonego do publicznego wglądu. Wynika z tego, że nie wystarczy sam fakt istnienia po stronie skarżących interesu prawnego lub uprawnienia rozumianego jako interesu obiektywnie chronionego przepisami prawa materialnego. Warunkiem niezbędnym do kwestionowania planu w formie zarzutu jest naruszenie tego interesu lub uprawnienia, co musi wykazać strona skarżąca.
W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesu prawnego B.B., S.B. i P.B. Skarżący bowiem są współwłaścicielami działek nr 33 i 38, które w częściach leżą w obrębie opracowywanego projektu planu. Już ten fakt przesądza, że strona skarżąca ma interes prawny i że interes ten został naruszony w związku z projektowanymi rozwiązaniami komunikacyjnymi ograniczającymi korzystanie z działki w sposób dotychczasowy. Jednakże obowiązek uwzględnienia zarzutu do planu powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego jest związane z naruszeniem porządku prawnego. Nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nastąpiło zgodnie z prawem w granicach przysługującego gminie z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Rada Gminy dochowała obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określających procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie skarżący byli powiadomieni o wyłożeniu projektu zmian planu do publicznego wglądu. Otrzymali również wyciąg z uchwały o nieuwzględnieniu zarzutów zawierających uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem skarżący przy sporządzaniu zmian do miejscowego planu mieli zapewnioną ochronę swoich interesów.
Rozpoznając zarzuty Rada Gminy stanęła na stanowisku, że nie może ich uwzględnić.
W ocenie Sądu zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie o odrzuceniu zarzutu jest zgodne z prawem, a tylko w takim zakresie mogło być oceniane przez Sąd w myśl art. 22 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Skarżący wskazali, że nie mogą dysponować swoją własnością. Przez wiele lat uniemożliwiono im budowę domu i podział nieruchomości na działki budowlane. Wbrew tym zarzutom, w postępowaniu dotyczącym uchwalenia projektu planu nie są przesądzane kwestie własności do gruntu, choć niewątpliwie przeznaczenie w planie danego terenu na cele publiczne może prowadzić w przypadku realizacji tego celu do wywłaszczenia prawa w przypadku braku zgody na dobrowolne wyzbycie się w drodze umowy nieruchomości. Nie może być to jednak utożsamiane z naruszeniem prawa, ustawodawca bowiem przyznał radom gminy prawo uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których określone tereny mogą być przeznaczane dla realizacji celów publicznych /art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym/.
Gmina, uchwalając plan miejscowy, może określone tereny przeznaczać na cele publiczne niezależnie od tytułów prawnych poszczególnych podmiotów do tych terenów i takiej polityki planistycznej Gminy nie można poczytać za sprzeczną z prawem, w tym za naruszającą Konstytucję.
Ustosunkowując się do nieprawidłowego, zdaniem skarżących, przebiegu ulicy Ś. oraz II linii metra, wskazać należy, że Rada Gminy przygotowując projekt planu zagospodarowania przestrzennego W.P. i P., musiała uwzględnić położenie tej ulicy i trasy metra, bowiem ujęte one zostały w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy, zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 września 1992 r. Stosownie do art. 8 pkt 5 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy /Dz.U. nr 48 poz. 195 ze zm./ ustalenia zawarte w planie ogólnym miasta stołecznego Warszawy były wiążące dla gmin warszawskich. Rada Gminy W.-B. nie mogła zatem zmienić tych ustaleń w ramach przysługujących jej uprawnień planistycznych.
Odnośnie do "rekompensat za grunt" wskazać należy, że kwestie związane z ewentualnymi odszkodowaniami za wywłaszczoną lub wywłaszczone nieruchomości mogą być rozpatrywane dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.