Wyrok WSA w Warszawie z 7 lutego 2005 r., IV SA 2840/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 07 lutego 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi T.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzję nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T.K. kwotę 260 zł (dwieście sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.),, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka
Edyta Kuczkowska protokolant

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzja nr [...] z dnia [...].02.2003r., działając w oparciu o art. 37 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane, nakazał T. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce nr Ew. [...] w S. W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor w roku 1994 bez wymaganego pozwolenia na budowę wybudował budynek mieszkalny w odległości 12 m od gazociągów, tj. w strefie ochronnej dwóch gazociągów wysokiego ciśnienia 2 x Ǿ 500 mm CN6, 4MPa.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ wyjaśnił, iż gazociąg został zrealizowany na podstawie ostatecznej decyzji nr [...] z [...].12.12985r. o pozwoleniu na budowę. Protokół przekazania – przyjęcia inwestycji do eksploatacji z dnia [...].11.1987r. stanowi, iż "zgodnie z przepisami uchwały nr 122 Rady Ministrów z dnia 25.06.1971r. w sprawie przyjmowania do eksploatacji i przeprowadzanie rozliczeń i analiz zadań inwestycyjnych (M.P. nr 36, poz. 230) uznając za odpowiadającą warunkom przyjęcia do eksploatacji."

Zdaniem organu w sprawie zachodzą okoliczności wynikające z art. 37 ustawy Rawo budowlane z 1974r., co czyni bezprzedmiotowym zastosowanie art. 40 cytowanej ustawy umożliwiający doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].08.2003r., po rozpatrzeniu odwołania T.K., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy podkreślił, iż gazociągi przechodzące przez działkę skarżącego zostały wybudowane prawidłowo i zgodnie z pozwoleniem na budowę w 1994r.

Sporny obiekt znajduje się w odległości 12 m od gazociągu, tj. w strefie ochronnej wysokiego ciśnienia. Usytuowanie budynku w tak bliskiej odległości od gazociągów powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi bądź mienia, co uzasadnia zastosowanie art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r.

Skargę na powyższą decyzję niósł T.K., zarzucając jej:

• naruszenie § 9 ust 6 pkt 1 lit d rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30.07.2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. Nr 97, poz. 1055) poprzez niezastosowanie tego przepisu,
• naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez nieodniesienie się do zarzutów odwołania oraz wskazanego tekstu rozporządzenia mającego zasadniczy wpływ na przesądzenie, czy budynek należący do skarżącego powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi bądź mienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stan faktyczny ustalony w toku postępowania administracyjnego nie budzi wątpliwości stron i Sądu. Inwestor budynek mieszkalny wybudował w 1994r. bez wymaganego pozwolenia na budowę w odległości 12 m od strefy ochronnej wybudowanych legalnie w latach osiemdziesiątych gazociągów wysokiego ciśnienia.

Do spornego budynku jako wybudowanego przed dniem 1.01.1995r., na podstawie art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane. Przy czym możliwość przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 40 uzależniona jest od kontroli czy okoliczności sprawy nie wymagają zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974r.

Organy obu instancji, bez należytego uzasadnienia i wyjaśnienia, przyjęły iż samowolnie wybudowany budynek mieszkalny wypełnia dyspozycje art. 37 ust 1 pkt 2 cytowanej ustawy, nakazującego orzeczenie rozbiórki w sytuacji gdy obiekt stanowi niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zawartych lub użytkowych dla otoczenia.

W rozpatrywanej sprawie wykazano, iż w czasie realizacji inwestycji doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa, ustawy z 24.10.1974r. Prawo budowlane.

W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji ograniczono się jedynie do zacytowania art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego bez wskazania okoliczności, które uzasadniają przyjęcie przez organy tezy o stanie zagrożenia dla ludzi lub mienia.

Jedynym faktem ustalonym przez organy jest to, iż budynek znajduje się w odległości 12 m od gazociągów, tj. w strefie ochronnej. Tymczasem niewyjaśnione, na czym oparły się organy w dniu wydawania decyzji kategorycznie stwierdzając, iż taki stan zagrożenia istnieje. Zwłaszcza, iż co podkreślono w toku postępowania odwoławczego, w dacie rozstrzygania przez organy obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30.07.2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. Nr 97, poz. 1055), które w § 9 ust 6 pkt 1 lit d określiło, iż szerokość stref kontrolowanych powinna wynosić 12 m dla gazociągów podwyższonego średniego ciśnienia o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem DN powyżej 200mm.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nakaz przymusowej rozbiórki, jako środek dla inwestora restrykcyjny, powinien być stosowany jedynie wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia zagrożeń i pogorszeń o których mowa w art. 37 ust 1 pkt 2 przez wprowadzenie zmian i przeróbek w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego.

Rzeczą organów w sprawie niniejszej będzie wnikliwe zbadanie, w razie potrzeby korzystając z dowodu z opinii biegłego (art. 84 kpa), czy na datę wydania opinii istnieje stan zagrożenia dla ludzi lub mienia, którego nie da się usunąć poprzez dokonanie stosownych zmian i należyte z poszanowaniem art. 107 § 3 kpa uzasadnienie swojego stanowiska umożliwiające sądowi jego weryfikację.

Skoro, więc w postępowaniu przez organami administracji nie zostało wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, że spełniona została przesłanka z art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 24.10.1974r., uznać należało, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawidłowej oceny materiału dowodowego, a więc z naruszeniem art. 7, 75,77 i 80 kpa.

Rozważania skargi dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w ocenie Sądu pozostają bez wpływu na wynik sprawy, bowiem Sąd nie doszukał się w postępowaniu organów naruszenia prawa w sposób rażący a tylko takie kwalifikowałoby zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30.08.2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w z2wiązku z art. 97 ustawy Przepisy wprowadzające – ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Rozstrzygnięcie w pkt II i III wydano w oparciu o art. 152 i 200 cytowanej ustawy.