Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 kwietnia 2000 r. Bożena i Andrzej N. wnieśli zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego W.-Pn. kwestionując zamierzony przebieg ulicy Projektowanej, przecinającej działkę nr 39/5 stanowiącą ich własność. Na działce tej został pobudowany nowy dom, garaż i stałe ogrodzenie na podstawie decyzji nr 183/97 z dnia 1 kwietnia 1997 r.
Uchwałą nr XXXIII 425/2000 z dnia 27 października 2000 r. Rada Gminy W.-B. odrzuciła zarzut Bożeny i Andrzeja N. podnosząc, że ulica P. stanowi najważniejszą ulicę W.-Pd. Na terenie W.-Pn. ulica ta przebiega jedynie na odcinku od ul. Ś. do ul. S. i została tak poprowadzona, by w jak najmniejszy sposób kolidowała ona z istniejącymi działkami. Wytyczona w planie ulica w niewielkim stopniu narusza działkę 39/5, należącą do skarżących. Budynek mieszkalny oraz pozostałe ok. 500 m działki pozostają do dyspozycji właściciela.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Bożena i Andrzej N., wnosząc o unieważnienie zaskarżonej Uchwały. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wcześniej 25 maja 1998 r. zgłoszony został protest przeciwko aktualnemu przebiegowi ul. Ś. Nie poinformowano skarżących, że protest ten należało skierować do władz miasta Warszawy. Nie wiadomo czy władze Gminy przekazały ten protest odpowiednim organom.
Ponadto Rada Gminy W.-B. dopuściła się błędów przy aktualnym planie zagospodarowania przestrzennego W. Dokonano bowiem sztucznego podziału na W.-Pn. i W.-Pd., a teren rezerwowany pod ul. Ś. pozostawiono jako "bezpański". Projektowana ulica pochłonie około 75 procent działki skarżących, co uniemożliwia prawidłowe gospodarowanie ich własnością. Jest to sprzeczne z zasadami sprawiedliwości i Konstytucja. RP. Skarżący uznali również, że projekt nie uwzględnia ochrony unikalnej Wydmy Nowodworskiej porośniętej lasem sosnowym oraz starorzeczy porośniętych z rozliczną florą i fauną.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W.-B. wniosła o jej oddalenie. Oprócz argumentów podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej Uchwały, Rada Gminy podała, że decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalnego i stałego ogrodzenia, oraz następnie decyzja o pozwoleniu na ich budowę, wydane zostały przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowych planów zagospodarowani przestrzennego W.-Pn. i W.-Pd. Wytyczenie ulicy Projektowanej nie koliduje ze stałym ogrodzeniem działki skarżących od strony ulicy, na które zostało wydane pozwolenie na budowę. Kolizja dotyczy natomiast ogrodzenia znajdującego się na granicy działki nr 39/5 i 34, na które nie było decyzji formalnoprawnej.
Ulica projektowana wraz z Traktem Nadwiślańskim tworzy główny szkielet układu komunikacyjnego W.-Pd. Ma to być ulica lokalna przebiegająca zarówno na terenie W.-Pn. i W.-Pd.
Wytyczenie takich przebiegów dróg komunikacyjnych było znane od początku opracowania projektów zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest Uchwała Rady Gminy W.-B. z dnia 27 października 2000 r. o odrzuceniu zarzutu Bożeny i Andrzeja N. zgłoszonego do projektu panu zagospodarowania przestrzennego W.-Pn.
Stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonego do publicznego wglądu. Wynika z tego, że nie wystarczy sam fakt istnienia po stronie skarżących interesu prawnego lub uprawnienia rozumianego jako interesu obiektywnie chronionego przepisami prawa materialnego. Warunkiem niezbędnym do kwestionowania planu w formie zarzutu jest naruszenie tego interesu lub uprawnienia, co musi wykazać strona skarżąca.
W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesu prawnego Bożeny i Andrzeja N. Skarżący bowiem są właścicielami działki nr 39/5 obr. 4-01-08 na obszarze objętym przedmiotowym projektem. Już ten fakt przesądza, że strona skarżąca ma interes prawny i że interes ten został naruszony w związku z projektowanymi rozwiązaniem komunikacyjnymi ograniczającymi korzystanie działki w sposób dotychczasowy. Jednakże obowiązek uwzględnienia zarzutu do planu powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego jest związane z naruszeniem porządku prawnego. Nie ma obowiązku uwzględnienia zarzuty gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nastąpiło zgodnie z prawem w granicach przysługującego gminie z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, władztwa planistycznego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Rada Gminy dochowała obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określające procedurę sporządzaniu, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie Bożena i Andrzej N. były powiadomieni o wyłożeniu projektu zmian planu do publicznego wglądu. Otrzymali również wyciąg z uchwały o nieuwzględnieniu zarzutów zawierających uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem skarżący przy sporządzaniu zmian do miejscowego planu mieli zapewniona ochronę swoich interesów.
W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Rady Gminy o odrzucenie zarzutu Bożeny i Andrzeja N. jest zgodne z prawem, a tylko w takim zakresie mogło być oceniane przez Sąd. Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd bada tylko legalność decyzji. Nie może natomiast oceniać celowości rozwiązań zawartych w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnośnie do zarzutu "złego" usytuowania ulicy Projektowanej oraz podziału planu na W.-Pn. i W.-Pd., należy uznać, że Rada Gminy W.-B., w ramach posiadanego władztwa planistycznego, miała uprawnienia do opracowania dwóch planów zagospodarowania przestrzennego oraz wytyczenia przebiegu ulicy Projektowanej.
Ustosunkowując się do nieprawidłowego, zdaniem skarżących, przebiegu ulicy Ś., wskazać należy, że Rada Gminy przygotowując projekt planu zagospodarowania przestrzennego W.-Pn. i W.-Pd., musiała uwzględnić położenie tej ulicy, bowiem ujęta ona została w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy, zatwierdzonego uchwałą XXV/199/92 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 września 1992 roku. Stosownie do art. 8 pkt 5 ustawy z dnia 25 marca 1994 o ustroju miasta stołecznego Warszawy /Dz.U. nr 48 poz. 195 ze zm./ ustalenia zawarte w planie ogólnym miasta stołecznego Warszawy były wiążące dla gmin warszawskich. Rada Gminy W.-B. nie mogła zatem zmienić tych ustaleń w ramach przysługujących jej uprawnień.
Na rozprawie w dniu 5 lipca 2001 r. skarżący zgłosili wniosek o powołanie biegłego dla oceny prawidłowości opracowywanego planu.
Należy podkreślić, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie fachowe przygotowanie i zaakceptowany w drodze uzgodnień z podmiotami wskazanymi w art. 18 ust. 2 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym
W podsumowaniu powyższych rozważań Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Z mocy art. 27 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.