Wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2004 r., IV SA 2876/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi H. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego H. S. kwotę 140 zł (sto czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.),, Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędzia WSA Tadeusz Nowak
Anna Sokołowska protokolant

Uzasadnienie

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. po rozpatrzeniu odwołania Prokuratury Okręgowej w [...] oraz H. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2003 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej wybudowania stacji redukcyjno – pomiarowej gazu I stopnia na działce nr [...] w N.

• utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia relacjonując ustalenia organu pierwszej instancji, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż decyzją z dnia [...] grudnia 1992 r. udzielono [...] Okręgowemu Zakładowi [...] pozwolenia na budowę stacji redukcyjno – pomiarowej gazu I stopnia zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w N.. Na skutek wniesionego odwołania decyzja ta została uchylona a organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę kolejną decyzją z [...] sierpnia 1993 r. zatwierdził plan realizacyjny i powtórnie udzielił pozwolenia na budowę stacji. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania także ta decyzja została uchylona.

Inwestor, mimo braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, rozpoczął roboty budowlane przy budowie stacji, które decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 1993 r. zostały wstrzymane.

Ostatecznie Wójt Gminy [...] decyzją z [...] maja 1994 r. zezwolił na użytkowanie przedmiotowej stacji.

Powyższe ustalenia, w ocenie organu, jednoznacznie wskazują, iż roboty przy budowie stacji zostały zakończone w 1993 r., tj. pod rządami ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., w związku z czym przeprowadzono postępowanie mające ustalić czy nie zachodzą przesłanki z art.37 ust.1 Prawa budowlanego.

Ustalono, iż w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz w okresie realizacji inwestycji nie istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla działki, na której wybudowano stację redukcyjno – pomiarową gazu. Brak planu oznacza, iż nie było można stwierdzić, że zrealizowana inwestycja powstała niezgodnie z ustaleniami takiego planu. Jednocześnie organ podał, że zgodnie z uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 1994 r. Szczegółowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego przedmiotowa inwestycja zlokalizowana została na terenie stacji redukcyjno – pomiarowej ze strefą ochronną o symbolu w planie [...], natomiast zgodnie ze zmianami w Miejscowym Planie Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego [...] [...] [...] uchwalonego przez radę Gminy [...] w dniu [...] czerwca 2001 r. stacja redukcyjno – pomiarowa zlokalizowana jest na terenie urządzeń gazownictwa, a więc zgodnie z ustaleniami tego planu wskazano dodatkowo, iż wybudowany obiekt nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia i nie pogarsza niedopuszczalnie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Uznając, że nie zachodzą przesłanki z art. 37 ust.1 Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r umorzono prowadzone postępowanie.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, uznając prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wskazał, iż przepisy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r nakazują legalizację wybudowanych obiektów, chyba że są one w nieodpowiednim stanie technicznym, bądź wzniesione zostały na terenie, na którym tego typu zabudowa nie została przewidziana. Ustalając, iż teren na którym zlokalizowana została inwestycja nie był objęty żadnym planem zagospodarowania przestrzennego, a najbliżej czasowo obowiązujące plany nie sprzeciwiały się tego typu zabudowie oraz potwierdziwszy dobry stan techniczny stacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo umorzył prowadzone postępowanie administracyjne.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła H. S. nie precyzując jednakże swoich zarzutów w stosunku do skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzygając daną sprawę nie jest związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze. Oznacza to, że może uwzględnić skargę ze względu na inne uchybienia niż te, które wskazała strona skarżąca.

Podstawowym obowiązkiem administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby następnie w oparciu o zebrany materiał dowodowy podjąć decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty albo w inny sposób zakończyć sprawę w danej instancji (art. 7, 77 kpa.) precyzyjne wyjaśnienie stanu faktycznego jest realizacją jednej z podstawowych zasad postępowania – zasady prawdy obiektywnej i ma ścisły związek z realizacją zasady prawomocności wyrażonej z art. 6 kpa.

Już we wniesionym odwołaniu skarżąca kwestionowała ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące braku istnienia planów zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], wskazując, iż takie plany istniały dla wsi [...].

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 13 grudnia 2004 r. skarżąca złożyła m. in. kserokopie uchwały nr [...] Gminnej Rady Narodowej w [...] z [...] października 1978 r. w sprawie zmiany w uproszczonym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonym Zarządzeniem Nr [...] Naczelnika Powiatu w [...] [...] z dnia [...]kwietnia 1975 r. Uchwała wraz z innymi przedłożonymi dokumentami (kserokopie) wskazują, iż organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez skarżącą w odwołaniu oraz licznych pismach kierowanych do obu instancji.

W szczególności twierdzenie, iż Gmina [...] w dacie realizacji spornej inwestycji oraz wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie posiadała żadnych planów zagospodarowania przestrzennego wydaje się wątpliwe, zważywszy na przedłożone na rozprawie dokumenty.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, organy administracji publicznej nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego są zobowiązane art. 77 § 1, jak też nie wykazały należytej staranności o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej. Kontrola aktów administracyjnych dokonywana przez Sąd nie może opierać się jednak na niekompletnym materiale dowodowym oraz niejasnych ustaleniach stanu faktycznego nie dających możliwości odparcia zarzutów strony skarżącej co ma miejsce w niniejszej sprawie. W tej sytuacji wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego oraz utrzymującej ją w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaje się co najmniej przedwczesne.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uznając, iż nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w sentencji.