Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 22 listopada 2000 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania Wójta Gminy R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sz. z dnia 13 października 2000 r. nakazującej na podstawie art. 66 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ odwołującemu przeprowadzenie remontu uszkodzonej nawierzchni drogi -utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że uszkodzony został przepust drogowy znajdujący się na drodze z miejscowości D.-B. do drogi krajowej nr 53. Uszkodzenie powstało na skutek zapadnięcia dwóch płyt drogowych w miejscu przepustu w następstwie czego uszkodzona została również nawierzchnia drogi. Organ administracji wskazuje, że uszkodzenie to będące zagrożeniem dla użytkowników drogi "zlokalizowane jest na granicy działki nr 27 stanowiącej własność Gminy R. i działki nr 2 stanowiącej własność Skarbu Państwa." W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyraża sugestię, że gmina może dochodzić zwrotu poniesionych kosztów od właściciela działki nr 2 na drodze postępowania cywilnego.
Skargę na powyższą decyzję wniósł Wójt Gminy R. z zaznaczeniem, że występuje również w imieniu Gminy. Skarga zarzuca naruszenie art. 7 i art. 77 Kpa oraz art. 64 par. 4 Kpa podnosząc, że strona skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania. Skarga zaprzecza aby uszkodzony odcinek drogi należał do Gminy dołączając do skargi mapę sytuacyjną obejmującą przedmiotowe miejsce jak i wypisy z rejestru gruntów. Strona skarżąca wywodzi, że uszkodzony przepust znajduje się wyłącznie na działce nr ewid. 19 stanowiącej własność Skarbu Państwa i będącej rowem melioracyjnym pozostającym w zarządzie Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w O., a Skarb Państwa jest również właścicielem działki nr ewid. 2 użytkowanej jako droga. Skarga zarzuca, że decyzja została skierowana do osoby, która nie jest stroną postępowania.
Konkluzja skargi zawiera wniosek uchylenia decyzji obu instancji względnie stwierdzenie ich nieważności.
Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Zainteresowani nie zajęli stanowiska w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
przede wszystkim stwierdzić należy, że objęty zaskarżoną decyzją nakaz wykonania remontu drogi został skierowany do organu, który nie mógł mieć statusu strony postępowania, a tylko mógł stronę w postępowaniu reprezentować.
Zgodnie z art. 11a i art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591/ wójt gminy jest organem gminy, w tym reprezentuje ją na zewnątrz, a zarazem jest organem administracji publicznej umocowanym do "wydawania decyzji w indywidualnych sprawach. Taką pozycję wójta gminy wyznaczały również przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonych aktów.
Organy nadzoru budowlanego przyjmując, jak się wydaje, że i uszkodzenie drogi powstało na odcinku należącym w pewnej części do Gminy R. nałożyły na Wójta tej Gminy obowiązek wykonania remontu drogi nie biorąc pod rozwagę, że jest wyłącznie organem gminy i nie mógł mieć przymiotu strony w postępowaniu.
Uregulowanie zawarte w art. 66 prawa budowlanego w oparciu, o który nałożono obowiązek remontu nawierzchni drogi nie wymienia wprawdzie podmiotu, na który mogą być nakładane przewidziane w nim obowiązki, to rozstrzygającą jest w tej mierze treść art. 61 prawa budowlanego w myśl, którego właściciel lub zarządca są odpowiedzialni za utrzymywanie obiektu, w należytym stanie technicznym. Zwrócić należy przy tym uwagę, że uregulowania ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ obowiązek "wykonania robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających" dróg nakładają na zarządcę drogi /art. 20 pkt 11 ustawy/.
W rozpoznanej sprawie nie zostało ustalone przez organy administracji w czyim zarządzie pozostaje odcinek drogi, na którym doszło do uszkodzenia nawierzchni czy do Gminy czy do Skarbu Państwa, czy też w części do poszczególnych tych podmiotów. Organy rozpoznające sprawę wręcz uchyliły się od dokonania ustaleń w tym względzie ustaleń poprzestając na stwierdzeniu, że uszkodzenie powstało na granicy działek należących do Gminy i Skarbu Państwa i w konsekwencji całkowicie dowolnie przyjęły, że obowiązek naprawy drogi spoczywa na Wójcie Gminy R. W świetle uprzednio przywołanych przepisów dla nałożenia obowiązku objętego decyzją koniecznym było ustalenie w czyim zarządzie pozostaje uszkodzony odcinek drogi, bowiem tylko podmiot mający drogę w zarządzie mógł zostać zobowiązany do usunięcia uszkodzenia. Brak dokładnych ustaleń w tym zakresie poczytać należy za naruszenie art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, co trafnie podnosi skarga.
Ujawnione naruszenia prawa powodują w uwzględnieniu skargi uchylenie decyzji obu instancji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./