Wyrok WSA w Warszawie z 5 stycznia 2005 r., IV SA 2899/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 5 stycznia 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi P. S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -

Skład

Przewodniczący sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Wanda Zielińska – Baran /spr./
Andrzej Malinowski protokolant

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003r., po rozpoznaniu zażalenia P. S. A. w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy postanowienie Starosty Powiatu W. z dnia [...] września 2002r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwusystemowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu podano, iż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami Miejscowego Planu zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992r. (opubl. w Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 15 z dnia 15.010.1992r.). Planowane przedsięwzięcie położone jest, według ustaleń planu, w obszarze oznaczonym symbolem MU -19, w którym wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczałyby poza granice terenu inwestycji. Poza tym na tym obszarze preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami obsługi ludności o znaczeniu lokalnym, funkcji usługowych dzielnicowych i ponadlokalnych, dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie innych funkcji, nie kolidujących z funkcjami preferowanymi. Organ odwoławczy podniósł, iż z analizy " Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej... ", sporządzonego w październiku 200lr., wynika, że elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące inwestycji przekroczy dopuszczalne normy ustanowione rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz. 676), poza granicami terenu inwestycji.

Ponadnormatywne promieniowanie niejonizujące, będące efektem funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego musi zamykać się w granicach terenu inwestycji, gdyż plan nie zawiera żadnych ustaleń zezwalających na występowanie w obszarze MU-19 ponadnormatywnych oddziaływań zarówno w przestrzeni nad powierzchnią terenu, jak też w miejscach, gdzie nie przebywają ludzie. Organ odwoławczy powołując się na przepis art. 143 i 144 kc, stwierdził, iż dopuszczalne normy obwiązujące w środowisku powinny być przestrzegane na terenach o symbolu MU-19, począwszy od powierzchni terenu, do " przysłowiowego nieba ". Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż nie można uznać za niedostępny dla ludzi teren oznaczony symbolem MU-19, na którym dopuszczona jest zabudowa mieszkaniowa i preferuje się lokalizowanie funkcji mieszkaniowych, bez ograniczenia wysokości zabudowy, z usługami I stopnia obsługi oraz funkcji usługowych II i III stopnia obsługi. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994r. NT 49, poz. 196 ze zm.) Starosta Powiatu W., jako organ uzgadniający, uprawniony był do orzekania w kwestiach związanych z naruszeniem postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie organu pierwszej instancji pozostaje opinią, tj. stanowiskiem organu nie mającym mocy wiążącej dla organu wydającego decyzję.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. S.A. w W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty Powiatu W. z dnia [...] września 2002r., podnosząc zarzut naruszenia art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 37 ust.l pkt 2 w związku z art. 30 ust.l pkt 1 i art. 26, art. 27 w związku z art. 25 ust.3 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także przepisów postępowania w zakresie art. 7 w związku z art. 77 oraz art. art. 8,9,10,11; art. 35, art. 36 kpa. W uzasadnieniu skarżąca Spółka przede wszystkim podniosła, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), Starosta Powiatu W. powinien dokonać uzgodnienia przedmiotowej inwestycji w zakresie określonym w art. 26 cyt. ustawy, przy czym uzgodnienie to stosownie do art. 106 kpa powinno mieć charakter opinii, która nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego decyzję. W ocenie skarżącego, Starosta, jako organ uzgadniający, nie był uprawniony dokonania oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego W. z dnia [...] września 1992r. i stwierdzenia, iż planowana inwestycja jest niezgodna z planem, bowiem na obszarze MU-19, na którym ma być realizowana inwestycja, według ustaleń planu, obowiązuje zakaz lokalizowania inwestycji, których uciążliwości i szkodliwości wykraczałyby poza granice działki. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nie poddał analizie przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2000 r., która była podstawą udziału Starosty w postępowaniu. Zdaniem Spółki powołana w postanowieniu pierwszej instancji uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1992r., w celu wykazania, że Starosta był uprawniony do analizy zgodności przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zakres współdziałania organów- decydującego i współdziałającego- został ściśle określony w art. 26 cyt. ustawy z dnia 9 listopada 2000r. Ponadto skarżący podniósł, że postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem terminów określonych w art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 i 2 kpa, a także z obrazą zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7 w związku z art. 77 § 1, art.art.8,9,10 i 11 kpa. Również podniósł zarzut, iż Kolegium, prawie w tym samym składzie, dokonało na tych samych materiałach dowodowych odmiennej interpretacji, niż w poprzednio wydanym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2002r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art.l ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). zadaniem sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej potj względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż w wbrew zarzutom skargi kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, iż zasadniczy zarzut skargi skierowany jest przeciwko postanowieniu organu pierwszej instancji.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, błędne jest stanowisko P. S.A., iż Starosta Powiatu W., jako organ uzgadniający przedmiotową inwestycję pod względem ochrony środowiska, wszedł w kompetencje organu decydującego, dokonując oceny zgodności tej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zasadnym jest podnieść, że skoro postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania zostało wszczęte przed dniem 1.

10. 2001 r. na wniosek skarżącej Spółki z dnia 6 czerwca 200lr., to w niniejszej sprawie zastosowanie ma stosownie do treści art. 3 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 200lr. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085) przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157)., stanowiący,iż starosta jest organem właściwym do uzgodnienia przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania w zakresie ochrony środowiska w stosunku do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (art. 30 ust.l pkt.2).

Oznacza to zgodnie z art. 106 kpa, że przepis uzależnił wydanie decyzji od uzgodnienia w sprawie przez określony organ. Uzgodnienie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie zgodnie z art. 106 § 5 kpa. Zgodnie z ukształtowanym poglądem w orzecznictwie, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, organ współdziałający powinien ocenie zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego według swojej właściwości. Innymi słowy, orSan współdziałający, prowadząc postępowanie z wniosku o uzgodnienie decyZJ1 ° warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zobowiązany do zbadania spawy pod względem pod kątem obowiązujących w tym zakresie przepisów i zajęcia stanowiska (uzgodnienia). Treść stanowiska zajętego przez organ decydujący może przesądzić o treści decyzji, wydawanej po uzgodnieniu przez organ decydujący (por. uchwała 5 sędziów NSA z dnia 15 lutego 1999r., OPK 14/98, ONSA 3/1999, poz. 80).

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy uzgadniające działały w granicach swoich kompetencji. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora zostało dokonane w oparciu o obwiązujące wówczas cytowane wyżej ustawy: o zagospodarowaniu przestrzennym, o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, skoro przepisy tych ustaw wskazały na jakich przesłankach i podstawach uzgodnienie powinno być sporządzone. Chodzi więc też o rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589), wydanego na podstawie art. 40 ust. 5 cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 66 także cytowanej wyżej ustawy o dostępie do informacji a także rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi o i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych (Dz. U. Nr 107, poz. 676). Oznacza to, że organ do tego typu uzgodnienia przyjął kryteria zawarte w tych przepisach.

Zdaniem Sądu - ocena dokonana przez organy uzgadniające jest prawidłowa, a zatem nie może być mowy o braku kompetencji tychże organów do dokonania uzgodnienia przedmiotowej inwestycji w aspekcie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. z dnia [...] września 1992 roku, odnoszących się do terenu objętego wnioskiem inwestora.

Podkreślenia wymaga, iż organowi administracyjnemu nie można skutecznie zarzucić, iż rozpoznając sprawę ponownie dokonał odmiennej od poprzedniej interpretacji i oceny materiału dowodowego sprawy, gdyż zmiana stanowiska nie stanowi naruszenia prawa, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie.

W świetle poczynionych wywodów nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, a także obrazy art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w szczególności, iż strona skarżąca nie wskazała na czym miało polegać naruszenie podanych przepisów ustawy zasadniczej, a zwłaszcza zasady równego traktowania obywateli.

Uzasadnione są zarzuty skargi naruszenia przepisów art. 35 i 36 kpa, jednakże uchybienie to, w ocenie Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy.

Z przyczyn wymienionych powyżej, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.