Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołań złożonych przez G. T. oraz M. i K.B. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2003 r. ustalającej na wniosek M. i T. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz przyłączy i elementów zagospodarowania terenu na działce nr [...] przy ulicy [...].
W uzasadnieniu organ II instancji podał, że decyzja Prezydenta W. została doręczona M. i K. B. w dniu 21 marca 2003 r., a G. T. w dniu 28 marca 2003 r. i w ostatni dzień 14 dniowego terminu do złożenia odwołań, wynikających z art. 129 § 2 k.p.a. upłynął odpowiednio: dla K. i M. B. w dniu 4 kwietnia 2003 r. (piątek), a dla G. T. w dniu 11 kwietnia 2003 r.
Odwołania te wpłynęły zatem po upływie wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. terminu i skoro nie zawierały one wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań, konieczne było - zgodnie z art. 134 k.p.a. stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołań.
W złożonej skardze G.T. zarzucił "decyzji" Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. obrazę art. 7,11,77 §, 106 § 4 k.p.a. z powodu niewyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie tj. kwestii dlaczego jego odwołanie "do pana Prezydenta na postępowanie Delegatury w W. uznano za tożsame z odwołaniem skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego".
Skarżący opisuje też zachodzące jego zdaniem - wadliwości postępowania pierwszo-instancyjnego i przyczyny braku zgody na przedmiotową inwestycję.
Według skarżącego nie mógł on wnieść wniosku, o przywrócenie terminu gdyż został wprowadzony w błąd przez "organ I instancji", który przesyłając jego "skargę - odwołanie nie adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wprowadził w błąd ten organ odwoławczy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona, jako taka podlega oddaleniu.
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2003 r. błędnie nazywane przez skarżącego decyzją jest zgodne z przepisami prawa, a w szczególności z art. 134 k.p.a.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie wykazano, że złożone odwołania wpłynęły z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. i nie zawierały one wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.
W takim przypadku bezwzględnym obowiązkiem organu II instancji jest - w świetle art. 134 k.p.a. - stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W odniesieniu do zarzutów skarżącego podnieśćc wypada, że w myśl art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy zaś, że wynika z niego niezadowolenie strony z decyzji organu I instancji.
Jednocześnie zaznaczyć trzeba że organem odwoławczym w przypadku decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze i ono było wyłącznie właściwe do zajęcia się odwołaniem od decyzji wydanej w I instancji, (art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych tj. Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm.).
Nie sposób przy tym nie zwrócić uwagi, iż skarżący błędnie przyjął wydanie decyzji w I instancji przez "Kierownika Zarządu Gospodarki Przestrzennej p. mgr inż. E.S."
Decyzja wydana w I instancji podpisana była wprawdzie przez tą osobę, ale działającą z upoważnienia Prezydenta W. W takiej sytuacji nie ulega wątpliwości, iż decyzję pierwszoinstancyjną traktować należy jako wydaną przez Prezydenta W. jako właściwy organ administracji publicznej w przedmiotowej kategorii spraw.
Kierownicy jednostek wewnętrznych służących obsłudze Prezydenta W. nie mogą być zaś traktowani jako odrębne organy administracji publicznej.
Swoje pismo G. T. nazwał odwołaniem i wyraził w nim w sposób jednoznaczny niezadowolenie od decyzji zapadłej w I instancji.
Trafnie zatem pismu temu nadano bieg jako odwołaniu i przekazano do rozpoznania organowi właściwemu tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.
Nie naruszyło to procesowych uprawnień skarżącego w toku postępowania administracyjnego.
Poza kognicją sądu administracyjnego są zaś wszelkie zagadnienia dotyczące tzw. skargi powszechnej uregulowanej w art. 227 i następnych k.p.a.
Sąd nie podziela też wywodów skargi, iż poprzez wprowadzenie w błąd (przez organ I instancji) uniemożliwiono skarżącemu złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nrl53, poz. 1270), która w niniejszej sprawie ma zastosowanie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).