Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku inwestora T. B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na wymianie istniejącego budynku mieszkalnego na nowy budynek mieszkalny jednorodzinny z poddaszem użytkowym, z przyłączami i elementami zagospodarowania terenu, przewidzianej do realizacji w W. ul. [...] na działce ewidencyjnej nr [...] w granicach oznaczonych na stanowiących załącznik do decyzji mapach literami A-B-C-D-A. W powyższej decyzji zawarto m.in. pkt 1.1.A.i o treści: "W związku z małymi wymiarami działki ustala się usytuowanie budynku w obrysie istniejącego obiektu mieszkalnego z zachowaniem przepisów p. ppoż. oraz dostępu światła dla obiektów na sąsiednich działkach / należy przedstawić linijkę słońca dla projektowanego budynku /".
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania A. K. od w/w decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy W. dnia [...] maja 1998 r. Zgodnie z ustaleniami tegoż planu tren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem "[...]" i przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Ponadto podano, że zarzuty stawiane w odwołaniu dotyczą późniejszej fazy procesu inwestycyjnego a mianowicie wydania pozwolenia na budowę i tam mogą być zgłaszane.
Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył A. K. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc w jej uzasadnieniu, że decyzja została wydana bardzo szybko, gdy tymczasem skarżący na wydanie decyzji dla siebie oczekiwał ponad dwa lata. Ponadto zdaniem skarżącego niektóre postanowienia decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. budzą wątpliwości pod kątem ich zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazanie, że nowy obiekt ma się znajdować w obrysie istniejącego budynku spowoduje przekroczenie linii dopuszczalnej zabudowy, gdyż takie jest położenie istniejącego budynku a ponadto niewykonalny jest warunek zapewnienia miejsc parkingowych na terenie działki z uwagi na jej powierzchnię / 125 m2 /.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację dotyczącą zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zdaniem organu II instancji kwestia przekroczenia dopuszczalnej linii zabudowy może zostać rozstrzygnięta dopiero po przedstawieniu szczegółowego projektu usytuowania budynku na działce. Kwestia powierzchni działki jest nieistotna, bo jeżeli jest to działka zabudowana to nawet niewielka działka jest działką budowlaną, jeżeli plan nie zmienia jej przeznaczenia. Zarzuty skarżącego, co do długości postępowania administracyjnego są bez znaczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /.
Skarga jest zasadna i powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym przez organ II instancji, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bada się przede wszystkim zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest to promesa do następnego etapu procesu inwestycyjnego a mianowicie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na warunkach w niej określonych, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki przewidziane w przepisach Prawa budowlanego. Obszar gdzie ma być zrealizowana inwestycja w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest oznaczony symbolem "[...]", są to tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej o funkcji mieszkaniowo -usługowej, dla których obowiązują ustalenia ogólne przewidziane w § 9 planu i jest to strefa wzmożonego nadzoru architektonicznego.
Dlatego też zgodzić się należy z ustaleniami organów administracyjnych, że planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu. Jednakże orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, którego rzeczą jest zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze organ administracyjny nie powinien w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przesądzić o usytuowaniu obiektu w określonym ściśle na planie realizacyjnym miejscu a tak uczynił organ I instancji w pkt 1.1. A i decyzji. Określenie, iż nowy obiekt ma powstać w obrysie istniejącego obiektu będzie wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę a tym samym zasadny jest zarzut skargi, iż zostanie przekroczona dopuszczalna linia zabudowy, ponieważ jak wynika z graficznego załącznika do decyzji istniejący obiekt ją przekracza.
Odnośnie zarzutu, że na działce gdzie ma być zrealizowana inwestycja niewykonalny jest warunek zapewnienia miejsc parkingowych to decyzja organu I instancji w pkt 3 c zawiera ustalenia zgodne z ustaleniami § 9 planu.
Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 152 i art. 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.