Uzasadnienie
7/ IV 2970/03
Kierownik Urzędu Rejonowego w O. decyzją z dnia [...].03.1998 r. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 Kpa nakazał rozbiórkę dwóch szop drewnianych (gołębników) na działce położonej w O. przy ul. L. stanowiącej własność K. S. bez wymaganego pozwolenia na budowę w terminie do dnia [...] kwietnia 1998 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...].03.1998 r. ustalono, że na przedmiotowej działce syn właścicielki J. S. postawił w marcu 1988 r. dwie szopy drewniane ustawione na płytkach betonowych, częściowo na pustakach o ścianach wewnętrznych obitych częściowo deskami i blachą i dachach dwuspadowych. Obiekty stykają się ze sobą ścianami bocznymi. Według oświadczenia inwestora jedna szopa została przestawiona w całości z innego miejsca, a drugą wybudowano w całości z materiałów pochodzących z rozbiórki z przeznaczeniem jako gołębniki. Jak ustalono na realizację w/w obiektów inwestor nie posiada pozwolenia na budowę.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła właścicielka K. S.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].05.1998 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania K. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że organ pierwszej instancji oceniając przedmiotowy stan faktyczny wydał decyzję zgodną z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ administracji jest zobowiązany nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego, jeżeli obiekt ten został zrealizowany lub jest w trakcie wznoszenia bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestor miał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę budynków gospodarczych, gdyż realizacja obiektów nastąpiła w marcu 1998 r. Powoływany przez skarżącą art. 29 Prawa budowlanego nie ma tu zastosowania, gdyż przepis ten enumeratywnie wymienia przypadki, w których inwestor zwolniony jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej przepis ten zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli realizacji podlega parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m 2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, wskazuje jednocześnie, że obiekty w/w spełniają powyższe wymagania.
W ocenie organu przedstawiona przez skarżącą treść przepisu jest zacytowana tylko w części, gdyż dalszy ciąg nie odpowiada rozpatrywanemu przypadkowi.
Zgodnie z wykładnią w/w przepisu obiekty o gabarytach wskazanych przez skarżącą mogą być realizowane, lecz warunkiem jest fakt znajdowania się działek przeznaczonych pod ich realizację na terenie budownictwa zagrodowego i mają bezwzględnie stanowić uzupełnienie istniejącej zabudowy w ramach istniejącej działki siedliskowej jak również powinien być związany z produkcją rolną. Działka skarżącej nie spełnia wszystkich w/w kryteriów bowiem zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności.
K. S. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji
Wojewody [...].
Skarga K. S. na decyzję Wojewody [...] postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 1998 r. została odrzucona.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wszczął postępowanie egzekucyjne w sprawie wykonania ostatecznej decyzji rozbiórki przedmiotowych szop.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ nadzoru budowlanego błędnie ocenił stan faktyczny i stwierdził, że na działce wybudowane zostały nowe szopy podczas, gdy dokonano tylko przesunięcia szop starych z podwórka na teren ogrodu.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].02.2001 r. na podstawie art. 158 § 1 Kpa po rozpatrzeniu wniosku K. S. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].05.1998 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny prawnej, z której wynika, że przedmiotowe szopy nie spełniają wymogów przewidzianych w art. 29 ust 1 pkt la Prawa budowlanego.
Od powyższej decyzji K. S. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].07.2003 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa po rozpatrzeniu wniosku K. S. utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na brak pozwolenia na budowę przy realizacji przedmiotowych obiektów. Ponadto gołębniki nie spełniają wymogów art. 29 ust 1 pkt 1 a Prawa budowlanego odnośnie obiektów gospodarczych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tym bardziej, że obiekty wymienione w w/w przepisie podlegają zgłoszeniu, a w przypadku samowoli budowlanej podlegają rygorowi wynikającemu z art. 48 Prawa budowlanego. Niedopełnienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru budowy i zrealizowanie obiektu bez dopełnienia tych warunków skutkować musi wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę. Ponadto organ wskazał, że podnoszona przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczność wyłączenia przez Wojewodę [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w O. który w pierwszej instancji orzekł o rozbiórce, co świadczy zdaniem skarżącej o wadliwości nakazu rozbiórki, w ocenie organu pozostaje bez wpływu na treść podjętej przez ten organ decyzji. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła K. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji Wojewody [...].
W uzasadnieniu skarżąca podniosła zarzut nieobiektywnej oceny stanu faktycznego przez organy nadzoru budowlanego oraz jednostronne działania organu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na mocy art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2003 r. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na mocy przepisów niniejszej ustawy. Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 w/w ustawy sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej pod względem zgodności wydanych decyzji z prawem.
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, którego zakres określa art. 156 § 1 Kpa.
Sąd jedynie bada, czy zaskarżona decyzja nie posiada wad wymienionych w tym przepisie w pkt 1—7, decydujących o wyeliminowaniu decyzji z obrotu prawnego.
Przedmiotem tego postępowania nie jest więc ponowne rozpatrzenie sprawy przy uwzględnieniu zarzutów właściwych postępowaniu odwoławczemu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest ostateczna decyzja Głównego Inspektora
Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2003 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] września 2001 odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1998 r., którą została utrzymana w mocy decyzja
Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] kwietnia 1998.
Ta ostatnia decyzja nakazuje na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994
Prawo budowlane (Dz. U. nr 89 poz. 1 + 14 z późn. zm.) rozbiórkę dwóch szop drewnianych (gołębników) na działce stanowiącej własność Pani K. S. wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę w terminie do dnia [...] kwietnia 1998 r.
Zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej Wojewody [...] z dnia [...] maja 1998 r., którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w
O. z dnia [...] kwietnia 1998r., bowiem decyzji tej nie można zarzucić obrazy przepisów materialnych i procesowych.
Decyzja w przedmiocie rozbiórki została podjęta po ustaleniu przez organ nadzoru budowlanego stanu faktycznego na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] marca 1998 r. podpisanego przez syna właścicielki J. S., który oświadczył, że jeden gołębnik przestawił w całości z innego miejsca, a drugi rozebrał i postawił nowy z materiałów rozbiórkowych.
Bezsporne jest, że na powyższe roboty brak było pozwolenia na budowę, jak również nie zostały one poprzedzone zgłoszeniem. Zważywszy na okoliczność, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności wymagane było w tym przypadku pozwolenie na budowę, bowiem jak ustalił to trafnie organ nie mógł mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe skoro zaskarżona decyzja, a także kolejne decyzje ją poprzedzające nie są dotknięte wadami wymienionymi w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 - 7 Kpa na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.