Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa, działający z upoważnienia Starosty Powiatowego w S., po rozpatrzeniu wniosku I. K. i J. G. udzielił im pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń z przeznaczeniem na indywidualne praktyki lekarskie.
Od decyzji powyższej odwołanie złożyli W. G. i T. K. Skarżący zarzucili organowi I instancji, iż wydał decyzję w oparciu o niekompletną dokumentację bez uzgodnień ppoż, bhp i nieczytelnym uzgodnieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ‘pozwolenia na użytkowanie" i w tym zakresie orzekł o "udzieleniu pozwolenia na czasową zmianę sposobu użytkowania (gabinety lekarskie), na okres do zużycia technicznego budynku gospodarczo – mieszkalnego, w którym zlokalizowane zostały pomieszczenia na indywidualne praktyki lekarskie lub do czasu rozpoczęcia budowy lub robót budowlanych związanych z porządkowaniem ulicy [...] w S.". W pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, iż organ I instancji błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie chodzi o pozwolenie na użytkowanie. W ocenie organu II instancji sprawa dotyczy zmiany sposobu użytkowania części budynku z funkcji mieszkalnej na funkcję usługową. Rozstrzygnięcia właściwych organów administracji architektoniczno – budowlanej powinny więc dotyczyć zmiany sposobu użytkowania określonej jednoznacznie części budynku położonego na działce nr [...]. Organ odwoławczy wydał decyzję w oparciu o rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] września 2000r. Nr [...] W rezultacie organ II instancji uznał zastrzeżenia odwołujących się za bezpodstawne.
Jednocześnie z uwagi na obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na danym terenie, w ocenie organu II instancji nie jest możliwe wydanie zgody na trwałą zmianę sposobu użytkowania nieruchomości.
Na powyższą decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli I. K., J. G., W. G. i T. K. Skarżący I. K. i J. G. w skardze do NSA zakwestionowali rozstrzygnięcie organu II instancji w zakresie "czasowej zmiany sposobu użytkowania". Podnieśli, iż Prawu budowlanemu nie jest znane takie pojęcie.
Skarżący W. G. i T. K. zarzucili organowi II instancji, iż nie brali udziału w postępowaniu, zaś o rozstrzygnięciu dowiedzieli się dopiero po doręczeniu im zaskarżonej decyzji. Zarzucili ponadto, iż Wojewoda nie rozpatrzył ich zarzutów dotyczących braków w dokumentacji stanowiącej podstawę do wydania przez organ I instancji pozwolenia na użytkowanie.
W szczególności zarzucili decyzji,iż:
- 1. projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na nieaktualnej mapie
- 2. dokumentacja budowlana nie została uzgodniona z rzeczoznawcami, w tym w szczególności z rzeczoznawcą ppoż.
- 3. projekt zagospodarowania terenu nie zawiera miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadków stałych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wyjaśnił, iż prawo dopuszcza funkcjonowanie tymczasowych obiektów budowlanych. Nie ma natomiast żadnych przesłanek do określenia w latach czasu użytkowania budynku gospodarczo – mieszkalnego w których znajdują się gabinety lekarskie. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji uwzględnia natomiast fakt, iż w niemożliwym obecnie do określenia terminie mogą być podjęte prace związane z porządkowaniem ulicy [...].
Wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 59 ust.2 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej może w wydanym pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki tego użytkowania, albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania w oznaczonym terminie określonych robót budowlanych. Określenie warunków użytkowania obiektu budowlanego należy do sfery uznania organu administracji, jednakże ograniczenie praw użytkownika nie może być dowolne. Stosownie do zasady prawa administracyjnego skonkretyzowanej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego wszelkie działania organów administracji, a w szczególności te które wkraczają w sferę swobody działania obywatela muszą być poparte przepisem prawa powszechnie obowiązującego.
W ocenie Sądu prawo organu do określenia na podstawie art. 59 Prawa budowlanego warunków użytkowania obiektu nie daje temu organowi uprawnień do określenia okresu w którym użytkownik miałby prawo w określony sposób korzystać z obiektu budowlanego, zwłaszcza w sytuacji gdy określenie czasu użytkowania zależy zdarzeń mogących nastąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Twierdzenia organu, iż pozwolenie na czasową zmianę sposobu użytkowania obiektu uzasadnione jest możliwością wykonywania prac związanych z porządkowaniem ulicy i tym samym może powstać konieczność rozbiórki obiektu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie co do okresu użytkowania obiektu istniejącego. W przypadku podjęcia przez organy administracji czynności mających na celu doprowadzenie do rozbiórki obiektu budowlanego logicznym jest, iż razem z fizyczną likwidacją budynku nie będzie możliwe dalsze jego użytkowanie na jakikolwiek cel, w tym również na cele wynikające z decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie.
Odnosząc się do zarzutów skarżących W. G. i T. K., należy wskazać, iż w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. działając na podstawie art. 51 ust. 1 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2000r. nakazał inwestorom I. K. i J. G. dokonanie określonych czynności wskazanych w decyzji tj. wykonanie inwentaryzacji powykonawczej wraz z odpowiednimi uzgodnieniami w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W przypadku niewykonania nałożonych obowiązków organ w drodze decyzji nakazałby przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu lub jego części. Skoro Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż inwestor wykonał obowiązki nałożone decyzją i przekazał dokumentację powykonawczą do organu architektoniczno – budowlanego, to tym samym potwierdził doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Stanowisko to wiązało organ architektoniczno – budowlany. W przypadku spełnienia wymagań wynikających z procedury określonej w art. 51 właściwy organ wydaje w takiej sytuacji pozwolenie na użytkowanie obiektu (art. 59 ust. 1 i 5 Prawa budowlanego).
Wobec tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego co miało wpływ na wynik sprawy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w wyroku.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ww. ustawy.