Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa - rozpoznając odwołanie A. i P. M. od decyzji Prezydenta » Miasta S. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na działkach o nr nr ewidencyjnych [...],[...] obręb [...] przy ulicy [...] w S.- utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S. przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 1992 r. /ogł. w Dz. Urzęd. Województwa [...] nr [...] poz. [...] ze zm./.
Organ odwoławczy podniósł, że z miejscowego planu wynika, iż część obszaru inwestycji od strony północnej znajduje się - w terenie oznaczonym symbolem ZP - zieleń parkowa. Jest to jednocześnie - zgodnie z planem - strefa ochronna wokół inwestycji uciążliwej - czynny cmentarz grzebalny. Głębokość strefy ochronnej wynosi 50,0 m od terenu cmentarza. Mapa do celów projektowych będąca załącznikiem do decyzji stanowiącym jej integralną część wyraźnie, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., wskazuje w oparciu o zapisy planu miejscowego, która część terenu zieleni parkowej, stanowiącej strefę ochronną /głębokość 50 m od terenu cmentarza/ jest wyłączona spod inwestowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło ponadto, że organ wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy nie bada ani celowości zamierzenia inwestycyjnego, ani też możliwości technicznych jego realizacji. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zdaniem organu odwoławczego, jest pierwszym, koniecznym etapem postępowania administracyjnego w procesie inwestycyjnym, mającym na celu wyłącznie ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa decyzja określa jedynie możliwość wykorzystania terenu na cel zamierzony przez wnioskodawcę, a otrzymanie jej daje uprawnienie do starania się o uzyskanie pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza o lokalizacji planowanej inwestycji. Decyzją ta nie rozstrzyga o usytuowaniu konkretnego obiektu na terenie przeznaczonym do inwestowania. W związku z tym wskazane przez wnioskodawcę usytuowanie budynku nie jest wiążące na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. i P. M. wnieśli "o ustosunkowanie się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...].06.2003 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na działkach o nr geod. [...],[...] obręb [...] położonych przy ul. [...] w S.". Skarżący podnieśli, iż w tej decyzji nie wyrażono zgody na wybudowanie garażu, gdyż budynek ten częściowo znajdowałby się na obszarze zieleni parkowej /ZP/. Stwierdzili ponadto, że proponowane przez nich miejsce lokalizacji garażu jest jedynym miejscem, gdzie mogą go wybudować.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Skarga jest zasadna, chociaż podniesione w niej zarzuty nie są trafne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany granicami skargi, lecz zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. Oznacza to, iż Sąd władny jest uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które przytacza strona skarżąca /vide wyrok NSA z dnia 10 lipca 1989 r., sygn. akt IV SA 390/89/.
W ocenie Sądu - z urzędu - wymagało w niniejszej sprawie podniesienia, iż sformułowanie decyzji organu I instancji, a w szczególności kształt załącznika graficznego do niej, jest sprzeczne z dyspozycją art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t. j. Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm./, a fakt ten bezkrytycznie zaakceptowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w zaskarżonej decyzji.
Zgodnie bowiem przepisem art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t. j. Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm./ decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu przestrzennym winna określać warunki wynikające z planu miejscowego, jeśli dla danego terenu plan został uchwalony, a nadto warunki wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali.
W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu organ zatem nie określa miejsca posadowienia planowanego obiektu, a jedynie wskazuje teren, na którym inwestycja może być realizowana poprzez naniesienie linii rozgraniczających teren inwestycji i warunki, jakie inwestor ma spełnić przy jej realizacji
Za niedopuszczalne, zdaniem Sądu, uznać należy wyrysowanie na obszarze ABCD oznaczonego literą "a" kształtu obiektu budowlanego w ramach planowanego zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnego usytuowania na terenie działki budowlanej.
Stan taki nie mógł się ostać, skoro postanowienia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w myśl art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wiązać będą organ rozstrzygający o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Ukształtowanie obiektu budowlanego i przesądzenie o jego konkretnym usytuowaniu na obszarze działki budowlanej z zasady należy do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę /confer wyrok NSA z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt IV SA 2553/97, Lex Nr 48739 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 1998 r., sygn. akt IV SA 472/97, Lex Nr 45718/.
Wkraczanie zatem przez decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu we wspomniane zagadnienia byłoby dopuszczalne jedynie w sytuacji wykazania upoważnienia wynikającego z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka sytuacja zaś w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie miała miejsca.
Bezsporne jest, iż załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przyszłej inwestycji jest mapa - stanowiąca integralną część tejże decyzji, na której winny być wyznaczone jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji objęty decyzją, tymczasem w przedmiotowej sprawie zawiera on usytuowanie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie podniósł, że kwestia usytuowania obiektu jest rozstrzygana w postępowaniu o zatwierdzenie projektu architektoniczno - budowlanego i o pozwoleniu na budowę. Niemniej jednak bezkrytycznie zaakceptował określenie miejsca posadowienia planowanej inwestycji oznaczonej literą "a" na mapie będącej załącznikiem graficznym, a zatem stanowiącej integralną część decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Względy powyższe powodują konieczność uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2003 r.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ z zastrzeżeniem art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 zezm./.