Uzasadnienie
Prezydent O. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. ustalił dla T. P. warunki zabudowy zagospodarowania terenu na projektowaną budowę pawilonu handlowego branży przemysłowej na terenie działki nr. [...] w O. przy ul. [...]. Organ wskazał, iż powyższe zamierzenie inwestycyjne projektowane jest na terenie jednostki strukturalnej B 1 o funkcji techniczno - produkcyjnej w strefie istniejących obiektów uciążliwych w strefie ochrony konserwatorskiej. Na terenie tej jednostki dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie obiektów produkcyjnych, obsługi technicznej miasta, innych obiektów których usytuowanie nie może ograniczać funkcjonowania obiektów ustalonych planem. Na tym terenie wyklucza się: rolnicze wykorzystywanie terenu, lokalizowanie nowych budynków mieszkalnych oraz usług chronionych (oświata i ochrona zdrowia) nie związanych z funkcją podstawową jednostki, lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczałyby poza granice lokalizacji.
Odwołania od tej decyzji wnieśli S. i C. K. oraz T. G. Odwołujący się S. i C. K. stwierdzili, iż nie wyrażają zgody na wykonanie drogi dojazdowej przylegającej do ich działki nr. [...] w odległości 4 m od budynku mieszkalnego z otworami okiennymi, gdyż spowoduje to hałas oraz zaniczyszczenie powietrza. Natomiast T. G. wskazał, że od strony projektowanego obiektu w jego budynku znajduje się otwór drzwiowy przez który odbywają się codzienne dostawy towarów spożywczych. Nadto każdy obiekt handlowy winien mieć zabezpieczoną odpowiednią ilość miejsc parkingowych w granicach działki. Ta inwestycja pozbawi go możliwości dostawy towarów oraz miejsc postojowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu powyższych odwołań decyzją z [...] czerwca 2002 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko oraz motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, iż projekt tej decyzji uzyskał uzgodnienie zarówno Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jak i Powiatowego Inspektora Sanitarnego.
Skargę na tę decyzję wnieśli S. i C. K. wskazując, że lokalizacja pawilonu handlowego wraz z parkingiem oraz drogą dojazdową w tak bliskiej odległości od ich budynku mieszkalnego spowoduje wiele utrudnień i niedogodności związanych z ruchem pojazdów oraz zanieczyszczeniem powietrza. Nadto skarżący podnieśli, iż przez teren działki nr. [...] przebiega sieć wodociągową z której zasilany jest ich budynek.
Skargę wniósł również T. G. wskazując na to,że budowa pawilonu handlowego pozbawi go możliwości dostawy towaru oraz zapewnienia miejsc parkingowych.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ wskazał, iż kwestie ochrony interesów osób trzecich w zakresie uciążliwości nowego obiektu będą rozpatrywane na etapie pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr. 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skargi są zasadne.
Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu określa rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali i okres ważności decyzji.
W zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ustalono, iż obiekt należy sytuować od ul. [...] w linii zabudowy istniejącego na działce kiosku, a od strony ul. [...] 4,00 m od linii rozgraniczającej ulicy z zachowaniem trójkąta widoczności. Znajdujący się w aktach sprawy wypis z miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta O. uchwalony przez Radę Miasta O. uchwałą nr. [...] z [...].06.1993 r. nie zawiera żadnych zapisów dotyczących sytuowania obiektów w stosunku do linii zabudowy. Nawet brak jest zapisów w zakresie dotyczącym istnienia linii zabudowy.
W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do ustalenia takiego warunku w zaskarżonej decyzji. Kwestia usytuowania obiektu na działce należy do kompetencji organów architektoniczno budowlanych i jest określana w pozwoleniu na budowę. Na etapie decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustalenia w zakresie sytuowania obiektów na działce organ zamieszcza tylko wtedy, gdy wynika to z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli miejscowy plan takich zapisów określających sytuowania obiektów nie zawiera, to niedopuszczalne jest z/umieszczanie takich warunków w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zachodzi bowiem wtedy sprzeczność decyzji z ustaleniami planu.
Przepis art. 41 ust. 3 w/w ustawy wyraźnie zakazuje nakładania warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami a do takich przepisów należy również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Usytuowanie obiektu na działce, określenie odległości od granic działek sąsiednich, oraz ustalenie linii zabudowy to kwestie ustalone w pozwoleniu na budowę przez organ architektoniczno — budowlany a nie przez organ samorządowy. Ma to istotne znaczenie, albowiem warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.
Zatem naruszenie art. 42 ust. 1 pkt. 2 i 3 w/w ustawy miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr. 153 poz. 1270). Wobec tego sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 ust. 1 a oraz art. 200 w/w ustawy orzekł jak w sentencji.