Wyrok WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2005 r., IV SA 3129/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skarg M. W., D. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. N [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej skargi oddala.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur,, Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Asesor WSA Bogusław Cieśla (spr.)
Rafał Kubik protokolant

Uzasadnienie

7/IV SA 3127-3130/03

Uzasadnienie

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 138 § 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania D. i M. W. oraz M. W. i J. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2002 r. umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie dotyczące budowy budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz bezodpływowego zbiornika na ścieki na działce nr [...], należącej do B. i J. małżonków Z. oraz E. Z. a także w sprawie odprowadzenia ścieków z tej działki na sąsiednią działkę należącą do rodziny W. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. wydanym na podstawie art. 113 § 1 kpa [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego sprostował z urzędu własną decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. wydaną po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2002 r. w ten sposób, że w wierszu piątym sentencji wpisał zamiast " [...] " oznaczenie decyzji "[...]".

W uzasadnieniu postanowienia wskazał,że opisując decyzję od której rozpatrywał odwołanie pomyłkowo wpisał, że posiada ona "[...]" zamiast prawidłowego oznaczenia jej numeru jako "[...]".Wobec oczywistości tego błędu pisarskiego nastąpiło jego sprostowanie.

Zażalenie na to postanowienie złożyli D. i M. W. oraz J. i M. W.. W zażaleniu podniesiono nieprawidłowości jakich zdaniem skarżących dopuścił się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przy rozpatrywaniu ich skarg dotyczących samowoli budowlanej sąsiadów i zalewania ich działki.

Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. uchylił zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. i sprostował oczywistą omyłkę w decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2003 r. w ten sposób,że w piątym wierszu sentencji tej decyzji wpisał zamiast " [...]" prawidłowe oznaczenie czyli "[...]"

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zaskarżonym postanowieniem sprostowano numer decyzji od której Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrywał odwołanie wydając decyzję w dniu [...] stycznia 2003 r. Sprostowania tego dokonano na mocy art. 113 § 1 kpa przy czym sprostowanie to było wadliwie bowiem organ rozpatrywał odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2002 r. opatrzonej Nr [...] natomiast w postanowieniu prostującym z dnia [...] kwietnia 2003 r. wskazano, że był to [...].

Ponieważ zaskarżone postanowienie zmierzające do prawidłowego określenia nr decyzji zawierało kolejną oczywistą omyłkę organ odwoławczy uchylił je i ostatecznie sprostował błąd.

Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożyli D. i M. oraz J. i M. W. podnosząc zarzuty merytoryczne co do wadliwości decyzji wydawanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w związku z toczącymi się od dłuższego czasu postępowaniami prowadzonymi przez ten organ w zakresie samowoli budowlanych. Ponadto zarzucali organom nadzoru budowlanego bezczynność w tej sprawie.

W skargach brak było zarzutów związanych ściśle z przedmiotem rozstrzygnięcia organów czyli postanowieniami o sprostowaniu.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 113 § 1 kpa organ administracji państwowej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sytuacje takie będą miały miejsce wówczas, gdy w decyzjach w sposób widoczny zastosowano mylną pisownię, opuszczono litery w wyrazie, dopuszczono się błędu w działaniu matematycznym lub innej tego rodzaju omyłki.

Nie mogą być natomiast sprostowane w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej

Zaskarżone i poprzedzające je postanowienia nie wkraczają w ten zakres. Nie ulega wątpliwości, że błędem pisarskim czy omyłką w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 kpa było wadliwe przytoczenie w decyzji numeru innej decyzji - tej od której organ rozpatrywał odwołanie wniesione przez stronę.

Sprostowania dokonał organ, który wydał decyzję dotkniętą wadą i nie był w tym ograniczony żadnym terminem. Postanowienie wydawane zostało w postępowaniu wszczętym z urzędu i zostało doręczone na piśmie wraz z uzasadnieniem stronom.

Postanowienie to wydawane było na podstawie przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego, a nie na podstawie przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, w której zapadła decyzja dotknięta wadami, miało zatem charakter formalny.

W sprawie niniejszej zaskarżone zostało postanowienie organu odwoławczego który rozpoznał zażalenie na postanowienie o sprostowaniu decyzji wydane w trybie art. 113 § 1 kpa.

Po wydaniu postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. posiada treść zgodną ze sprostowaniem i odpowiada stanowi rzeczywistemu. Prawidłowo dokonane sprostowanie błędów i omyłek stało się bowiem integralną częścią treści decyzji.

Zasadnie organ odwoławczy stosując przepis art. 138 § 1pkt 2 kpa uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł merytorycznie albowiem przy sprostowaniu swojej decyzji organ wojewódzki ponownie się pomylił. Jak wynika z uzasadnienie postanowienia organu I instancji jego intencją było prawidłowe określenie numeru decyzji z dnia [...] października 2002 r. od której rozpatrywał odwołanie. Jej prawidłowy numer to "[...]". Tymczasem organ w postanowieniu prostującym wskazał " [...]" a zatem ponownie popełnił oczywista omyłkę.

Postanowienie organu odwoławczego po uchyleniu błędnego sprostowania prawidłowo określało numer który był wadliwie wskazany w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2003 r.

Możliwość korekty oczywistej omyłki przysługiwała w tym wypadku organowi odwoławczemu, podstawą tego rodzaju działania był właśnie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. W tym trybie organ odwoławczy skorygował orzeczenie in merito, a zatem mógł w konsekwencji dokonać sprostowania decyzji organu wojewódzkiego.

Zarzuty skarżących formułowane na etapie postępowania administracyjnego jak i w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku albowiem nie dotyczyły przedmiotu rozstrzygnięcia to jest sprostowania decyzji administracyjnej. W postępowaniu o sprostowanie błędu pisarskiego na podstawie art. 113 § 1 kpa nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, w której dokonano sprostowania.

(1998.09.24 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. I SA 1521/97 LEX nr 44599)

Wobec ustalenia, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargi - jako nieuzasadnione - oddalił.