Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2003r. po rozpatrzeniu wniosku S. C., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1995r. nr [...] znak [...].
Przedmiotową decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1995r. nałożono na S. C. obowiązek wykonania rozbiórki konstrukcji stalowej hali na nieruchomości położonej w R. przy ul. T., działka ewid nr [...]. Powyższa decyzja, w wyniku wniesionego odwołania, została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 1995r. nr [...]. Sprawa była przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 28 listopada 1995r, sygn.akt SA/Łd 1426/95 oddalił skargę S. C. na powyższą decyzję.
Odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł S. C.. Zarzucił w nim naruszenie 7 i 77 k.p.a., art. 156§ 1 pkt 4 i 5 k.p.a. oraz art. 61§ 4 kpa poprzez nieprzeprowazdenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia rzeczywistych stosunków własnościowych przedmiotowej hali.
Odwołujący zarzucił organowi, iż nie ustalił kto w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 1995r. powinien być stroną postępowania w sprawie rozbiórki i do kogo powinna być skierowana decyzja w przedmiotowej sprawie. W ocenie skarżącego decyzja powinna zostać skierowana do wszystkich wspólników spółki cywilnej pod nazwą [...], a nie tylko do jednego z nich.
Ponadto decyzja nakazująca rozbiórkę jest niewykonalna i ta niewykonalność ma charakter trwały, ponieważ stalowa konstrukcja, o której mowa jest w decyzji rozbiórkowej jest obudowana ścianami osłonowymi oraz pokryta płytami dachowymi, zaś co do tych elementów nie orzeczono dotychczas rozbiórki.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej zapadł wyrok NSA w Łodzi, który skargę co do decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności oddalił. W związku z powyższym organy administracji nie miały możliwości zmiany rozstrzygnięcia uznanego wcześniej przez sąd administracyjny za prawidłowe i dlatego też rozstrzygnięcie odmawiające stwierdzenia nieważności należy uznać za prawidłowe.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł S. C..
Zarzucił organowi naruszenie:
- - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do S. C., będącego jednym ze wspólników spółki cywilnej, w sytuacji gdy postępowanie powinno toczyć się z udziałem wszystkich wspólników spółki cywilnej.
- - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez wydanie decyzji w warunkach jej niewykonalności, która ma charakter trwały.
art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. przez to, że wykonanie decyzji wywołałoby dla wykonującego obowiązek oznaczony w decyzji czyn zagrożony karą polegający na niszczeniu, uszkodzeniu cudzej rzeczy.
- - art. 30 ustawy o NSA, przez jego nieuzasadnione zastosowanie, z uwagi na to, że decyzja o której legalności orzekał NSA nie była oceniana z punktu widzenia podnoszonych obecnie zarzutów i pochodziła od innego organu administracji publicznej niż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego,
- - art. 107§ 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnienie decyzji,
Mając powyższe na uwadze wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1995r., nakazującej rozbiórkę konstrukcji stalowej hali.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, kontrolowane obecnie przez Sąd, zostało wszczęte, zgodnie z wnioskiem skarżącego, w stosunku do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1995r., w sytuacji gdy decyzja ta została w uprzednio prowadzonym postępowaniu odwoławczym utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 1995r.
W ocenie Sądu prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej, w sytuacji gdy w sprawie zapadła decyzja organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.
Uruchomienie trybu odwoławczego i wydanie decyzji przez organ II instancji powoduje, iż decyzja organu I instancji pozbawiona zostaje samodzielnego bytu prawnego. Funkcjonuje ona w obrocie prawnym dlatego, że utrzymał ją w mocy organ odwoławczy. Decyzją rozstrzygającą sprawę merytorycznie co do istoty jest decyzja organu odwoławczego, utrzymująca tę decyzję w mocy, i to do niej powinien być skierowany wniosek skarżącego. Tego typu decyzja organu odwoławczego oznacza bowiem, iż w wyniku kontroli instancyjnej organ odwoławczy podjął decyzję identyczną w swej treści jak zaskarżona decyzja organu I instancji. Tak też NSA w wyroku z dnia 15 sierpnia 1985r. sygn.akt III SA 730/85 (M.Szubiakowski i In., Postępowanie administracyjne-ogólne, podatkowe i egzekucyjne, C.H.Beck, Wwa 2002, s. 189).
Uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej, bez wzruszenia decyzji organu odwoławczego spowodowałaby stan, iż w tej samej sprawie funkcjonowałyby dwa odmienne rozstrzygnięcia. Następstwem przyjęcia dopuszczalności wzruszenia decyzji pierwszoinstancyjnej byłaby niepewność obrotu prawnego. Naruszałoby to bez podstawy prawnej trwałość stosunków materialnoprawnych, ustanowionych decyzją administracyjną [zob. też wyrok NSA z dnia 19 września 2000r. sygn.akt I SA 633/00, Lex nr 55306 ].
Nie bez znaczenia jest fakt. iż w sytuacji opisanej wyżej działania strony zostały skierowane do sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Uchylenie bądź zmiana, stwierdzenie nieważności lub wznowienie postępowania w sprawach zakończonych taką decyzją może nastąpić jedynie w przypadkach wskazanych w ustawie. Sądowi znane są orzeczenia Naczelnego Sadu Administracyjnego, wyrażające pogląd, iż jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji nieostatecznej. Sąd podziela w pełni stanowisko w nich wyrażone. Wskazać jednakże należy, iż zapadły one w innym stanie faktycznym niż został ustalony w kontrolowanym obecnie postępowaniu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uznając, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.