Uzasadnienie
Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 20 grudnia 1999 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Państwowego Kopalnie Odkrywkowe Surowców Skalnych w K. od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. orzekającej o dobowej karze pieniężnej za przekroczenia dopuszczalnej emisji hałasu z Kopalni Porfiru "Z." na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniesiono, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia 17.08.1999 r. (...) wymierzył karę pieniężną za przekroczenie dopuszczalnej emisji hałasu przez Kopalnię Porfiru "Z.". W odwołaniu od tej decyzji Przedsiębiorstwa Państwowego Kopalnie Odkrywkowe Surowców Skalnych w K. zarzucono, że decyzja Wojewody K. z dnia 18 sierpnia 1993 r. "o dopuszczalnym poziomie hałasu" wydana została w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie ochrony środowiska przed hałasem i wibracjami /Dz.U. nr 24 poz. 90/ i stała się bezprzedmiotowa, bowiem weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu do środowiska /Dz.U. nr 66 poz. 436/.
W ocenie organu odwoławczego stanowisko skarżącego jest bezzasadne, bowiem decyzja ustalająca dopuszczalny poziom hałasu dla strony ma charakter ostateczny i jest wiążąca bez względu na zmianę przepisów prawnych.
Dopiero jej wzruszenie bądź wydanie nowej decyzji ustalającej inne wysokości dopuszczalnej emisji hałasu w oparciu o aktualne przepisy prawne może powodować inne wyliczenia. Organ odwoławczy uzupełnił też decyzję pierwszoinstancyjną wskazując jako podstawę prawną decyzji par. 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszanie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar /Dz.U. nr 162 poz. 1138/ zgodnie z którym "do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe".
Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. decyzją z dnia 30 września 1996 r. wymierzył pierwotnie stronie skarżącej począwszy od dnia 20 sierpnia 1996 r. dobową karę pieniężną za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Ponieważ strona wykonała prace ograniczające tę emisję 6 maja 1998 r. wykonano ponowne kontrolne pomiary emisji hałasu przez Kopalnię Parfiru "Z.". Pomiary te potwierdziły zmniejszenie emisji. W tej sytuacji Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Krakowie na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie wysokości, zasad i trybu nakładania kar za naruszanie wymagań ochrony środowiska /Dz.U. nr 79 poz. 399/ decyzją zaskarżoną wymierzył dobową karę pieniężną od dnia 6 maja 1998 r. począwszy.
Rozstrzygnięcie to jest prawidłowe według organu odwoławczego.
W skardze wniesionej przez P.P. Kopalnie Odkrywkowe Surowców Skalnych w K. na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska strona zarzuciła niezgodność z obowiązującym stanem prawnym, a w szczególności z art. 50 ust. 1 i 51 ust. 2a i 3 pkt 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./ oraz par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Ochrony środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu /Dz.U. nr 66 poz. 436/.
Skarżący domagali się uchylenia kwestionowanej decyzji. Skarżący prezentują stanowisko, iż wobec faktu zmiany przepisów prawnych o dopuszczalnej emisji hałasu - organ przed ustaleniem kar za przekroczenie winien zawiesić postępowanie i spowodować zmianę decyzji o dopuszczalnym poziomie, którą skarżący posiadał z dnia 18.09.1993 r. wydaną przez Wojewodę K. Decyzję tę wydano z urzędu na żądanie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, który po zmianie stanu prawnego winien też doprowadzić najpierw do zmiany decyzji o dopuszczalnej emisji hałasu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko z decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, bowiem jej zarzuty sprowadzają się wyłącznie do polemiki ze stanowiskiem organu orzekającego.
Niesporny w sprawie jest fakt, iż decyzją z dnia 18 sierpnia 1993 r. Wojewoda Krakowski ustalił dla Kopalni Odkrywkowej Surowców Skalnych w K. - Kopalni Porfiru "Z." dopuszczalny poziom hałasu. Decyzja ta jest ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca zarówno Kopalnię "Z." jak i organy administracji. Obowiązywała ona niezmiennie w dacie przeprowadzania pomiarów kontrolnych emisji hałasu w dniach 19-29 czerwca 1998 r. stanowiąc podstawę opracowania wyników kontroli.
Ponieważ niesporne jest, iż wyniki te wykazały naruszenie dopuszczalnych poziomów emisji hałasu określonych ww. decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Ochrony Środowiska w K. decyzją z dnia 17 sierpnia 1999 r. ustalił karę dobową w wysokości 393.80 zł poczynając od dnia 6 maja 1998 r.
Okoliczności te nie są sporne jak również nie jest kwestionowana prawidłowość wyliczenia kary dobowej w kwocie 393.80 złotych. Skarga zarzuca nieprawidłowość ustaleń przekroczenia emisji hałasu na podstawie dopuszczalnych wysokości określonych decyzją Wojewody K. w 1993 r. wydaną w oparciu o wcześniejsze, wówczas obowiązujące przepisy prawa.
Stanowisko to należy uznać za chybione, bowiem jak słusznie podniósł organ zmiana stanu prawnego nie powoduje automatycznie zmiany treści decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu ani też jej eliminacji z obrotu prawnego.
Dopóki decyzja Wojewody K. z dnia 18.08.1993 r. ustalająca dla Kopalni "Z." dopuszczalne poziomy hałasu pozostaje w obrocie, będzie ona wiążąca dla Kopalni i dla organów sprawujących kontrolę nad przestrzeganiem zasad ochrony środowiska przed hałasem. Do organów tych należy zgodnie z art. 110 ust. 6 ustawy o ochronie środowiska
Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, który w przypadku przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu "określonego decyzją" wymierza i pobiera karę pieniężną.
Jedyną istotną przesłanką wymierzenia kary pieniężnej jest stwierdzenie naruszenia warunków decyzji administracyjnej o dopuszczalnym poziomie hałasu przenikającego do środowiska, bez względu na przyczynę tego naruszenia.
Należy więc stwierdzić, żel to w interesie prawnym strony dla której ustalono decyzją administracyjną dopuszczalny poziom hałasu - jest ewentualna zmiana wysokości tego poziomu jeśli zaistniały przesłanki z art. 51 ust. 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Przepis ten stanowi, iż ostateczna decyzja określająca dopuszczalny poziom hałasu może być zmieniona lub uchylona przez organ, który ją wydał.
Organem tym jest Wojewoda, a uchylenie lub zmiana może mieć miejsce gdy:
1/ nastąpiła zmiana rodzaju terenu powodująca obniżenie lub podwyższenie poziomu hałasu dopuszczalnego, 2/ zmiana norm i przepisów dotyczących ochrony środowiska przed hałasem, 3/ powstanie nowych źródeł hałasu.
Każda z wyżej wskazanych przesłanek może być podstawą wystąpienia o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu zmiany decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu przez podmiot, który ma w tym interes prawny.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska miał taki obowiązek przed wydaniem decyzji o ustaleniu kary dobowej, jak również nie jest trafne stanowisko skargi o zawieszeniu niniejszego postępowania do czasu zmiany decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu.
W podsumowaniu powyższych rozważań Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, co uzasadnia jej oddalenie.
Z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - orzeczono jak w sentencji.