Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. (znak: [...]) po rozpatrzeniu odwołania Z. D. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r. znak [...] umarzającą, jako bezprzedmiotowe, postępowanie wszczęte na wniosek A. i S. B., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1981 r. (znak [...]) zatwierdzającej plan zagospodarowania terenu i udzielającej Z. D. pozwolenia na budowę warsztatu na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G. – jako I etap budowy domku jednorodzinnego.
W uzasadnieniu wskazał, ze organ I instancji prawidłowo przyjął, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1981 r. jest bezprzedmiotowe.
Decyzją tą zatwierdzono plan zagospodarowania terenu i udzielono Z. D. pozwolenia na budowę warsztatu.
Wydana ona została pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. nr 38, poz. 229 ze zm.).
Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jeżeli budowa została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata, pozwolenie na budowę traci ważność. Z wpisów dokonanych w dzienniku budowy przez kierownika budowy wynika, iż od dnia 1 maja 1984 r. zaprzestano budowy obiektu, wpis w dzienniku budowy "roboty budowlane na obiekcie nie są kontynuowane. Postój"; Wpis z dnia [...].10.1986 r. "Prace w dalszym ciągu nie są kontynuowane".
Zapisy kierownika budowy informujące o przebiegu prac budowlanych dokumentują fakt, iż budowa została przerwana na ponad dwa lata w związku z czym pozwolenie na budowę utraciło ważność z mocy prawa, a zatem prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji jest bezprzedmiotowe.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. D. wnosząc o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tym aspekcie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedstawionym w zaskarżonej decyzji, że decyzja Wojewody [...] umarzająca, jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] zatwierdzającej plan zagospodarowania terenu i udzielającej Z. D. pozwolenia na budowę warsztatu, jako I etap budowy domku jednorodzinnego jest słuszna i brak jest podstaw do jej uchylenia.
Ponad wszelką wątpliwość, na podstawie zapisów w dzienniku budowy dokonanych przez kierownika budowy R. L. ustalono, iż realizacja inwestycji rozpoczęta przez Z. D. na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1981 r., została na okres od 1 maja 1984 r. do co najmniej 1 października 1986 r. przerwana.
Ponieważ decyzja ta została wydana w 1981 r., mają do niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. nr 38, poz. 229 ze zm.)
Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jeżeli budowa została przerwana nas czas dłuższy niż dwa lata, pozwolenie na budowę traci ważność.
Decyzja ta zatem stała się nieważna z mocy prawa w związku z czym brak było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia jej nieważności, gdyż byłoby ono bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania, stwierdzona przez organ administracji obliguje ten organ do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa.
Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.