Wyrok WSA w Warszawie z 13 lipca 2004 r., IV SA 321/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 13 lipca 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi J.H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej odmawiającej pozwolenia na budowę skargę oddala

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska,, asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.)
Aldona Kieler-Kowalska protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku J. H., na podstawie art. 154 § 1 i § 2 kpa uchylił ostateczna decyzje nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia 28 września 1999 r. Prezydenta Miasta [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego w O. przy ul. [...].

W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J.H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego w granicy, w swej treści zawierała zapis: "Zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki wymagana jest pisemna zgoda właściciela działki sąsiedniej". Przepis ten obowiązywał w dacie wydania przedmiotowej decyzji.

Wyrokiem z dnia [...] marca 2001 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 12 ust. 6 powyższego rozporządzenia w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej - jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zatem zgoda sąsiada nie jest wymagana.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania G. i M. M. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r.

Organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego jest błędne i zachodzą przesłanki do jego uchylenia.

Wojewoda [...] nie mógł wydać decyzji w oparciu o art. 154 kpa, gdyż na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1999 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego w O. przy ul. [...] między innymi G. i M.M., jako strona postępowania nabyli prawo polegające na niemożliwości wybudowania budynku w granicy z ich działką w zakresie objętym przedmiotową decyzją.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. H. zarzucając decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenie art. 154 § 1 kpa przez błędną jego interpretację.

Zdaniem skarżącego całkowicie nie do przyjęcia jest rozumowanie, że G. i M. M. w wyniku decyzji ostatecznych odmawiających jemu bez ich zgody wybudowania budynku po granicy nabyli jakieś prawo i jest to prawo ostateczne.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. nie można postawić zarzutu naruszenia prawa i to zarówno procesowego jak i materialnego.

Organ naczelny prawidłowo ocenił, iż w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 154 § 1 kpa. Przewiduje on uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Przez nabycie prawa w doktrynie i orzecznictwie uważa się każdą korzyść, jaką strona wyciąga pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy decyzją administracyjną. W doktrynie poza sporem pozostaje to, iż decyzja odmawiająca załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony nie tworzy dla niej praw nabytych. W przypadku prowadzenia postępowania na wniosek jednej ze stron i tylko z jej udziałem, każda odmowna decyzja ostateczna może być wzruszona na podstawie art. 154 kpa.

W przypadku zaś udziału kilku stron, a tak było w niniejszej sprawie tylko wtedy możliwe byłoby uchylenie decyzji, gdyby zapadła decyzja odmowna dla wszystkich stron.

W sprawach, w których z żądaniem wszczęcia postępowania występują strony o sprzecznych interesach lub gdy do udziału w postępowaniu wszczętym na wniosek jednej strony wezwano inne strony mające sprzeczne interesy, nie będzie podstawy do zastosowania przepisu art. 154 kpa, bo przynajmniej jedna ze stron może wywodzić swe prawo z decyzji ostatecznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15lipca 1999 r. sygn. akt I SA 1644/98, LEX nr 485587).

Ustalenie tego, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron, wymaga zbadania treści rozstrzygnięcia oraz stwierdzenia, że z jego treści strony nie mogą wyciągać dla siebie żadnych korzyści prawnych, nie mogą wywieść uprawnień ani też sprecyzowania swoich obowiązków lub takich obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatorem ich uprawnień (vide Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, wydawnictwo Beck, Warszawa, 19996, str. 680).

Wobec powyższych rozważań Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przyjął, iż organ wojewódzki nie mógł wydać decyzji na podstawie art. 154 kpa, gdyż na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1999 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego w O. przy ul. [...], m.in. G. i M. M., jako strona postępowania nabyli prawo polegające na niemożności wybudowania budynku w granicy z ich działką w zakresie objętym przedmiotową decyzją.

Wobec braku podstaw do uznania skargi za zasadną oraz nieistnienia innych wad decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.