Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...].07.2003r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt i kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] z dnia [...].02.2003r. nr [...] odmawiającą wydania decyzji nakazującej T. K. rozbiórkę podwyższenia dachu budynku w którym zamieszkuje T. K. oraz części budynku wybudowanego na działce nr,ewid. [...] przy ul. [...] w J., gm. S. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielając ustalenia i rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazał, iż powyższa sprawa, dotycząca podwyższenia dachu została już rozstrzygnięta ostateczna decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2000r. znak: [...], którą PINB nakazał Państwu J., S. i T. K. sporządzenie i przedłożenie określonej dokumentacji celem doprowadzenia budynku mieszkalnego oraz terenu nieruchomości do stanu zgodnego z przepisami prawa.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i C. Ł. wnosząc o uchylenie decyzji i przyznanie skarżącym kosztów postępowania.
Skarżący podnoszą, że organ naruszył art.10 §1 oraz art. 7 i 77 §1 kpa uniemożliwiając skarżącym wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i nie dokonując oględzin na terenie. Zdaniem skarżących znajdujący się w aktach sprawy protokół oględzin dotyczy wyłącznie kwestii dobudowy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego art. 7 i 77 kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności art. 111 kpa.
M. Ł., będąca stroną postępowania, pismem z dnia zawiadomiła organ, iż na terenie jej nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...] T. K. prowadzi bez jej zgody roboty budowlane. Strona nie określiła jakie są to roboty budowlane.
W piśmie z dnia 19.08.2002r. M. Ł. poinformował organ, że T. K. rozszerzył roboty budowlane o podwyższenie dachu budynku.
W piśmie z dnia 17.03.2003r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] M. Ł. wniosła o uzupełnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...].02.2003r. lub decyzji tegoż organu nr [...] z dnia [...].02.2003r. poprzez nakazanie T. K. i S. K. rozbiórki wszystkich wzniesionych przez nich części budynku na jej nieruchomości.
Wniosek ten do chwili obecnej nie został rozstrzygnięty przez organ, który wydał decyzję.
Złożenie przez stronę postępowania w ustawowym terminie wniosku o uzupełnienie decyzji obliguje organ do wydania stosownego rozstrzygnięcia, a więc decyzji uzupełniającej albo odmowy uzupełnienia rozstrzygnięcia w formie postanowienia.
Obowiązek ten spoczywa na organie, który wydał decyzję.
Złożenie przez M. Ł. wniosku o uzupełnienie decyzji organu I instancji spowodowało, iż termin do złożenia odwołania od tej decyzji będzie biegł dopiero od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Oznacza to, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw do rozpatrzenia wniesionego odwołania bez wydania przez organ I instancji stosownego rozstrzygnięcia, co do żądania strony o uzupełnienie decyzji, gdyż sprawa nie została jeszcze zakończona przez tym organem.
Sąd stwierdza również, że Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, iż powyższa sprawa, dotyczy podwyższenia dachu, która to sprawa została już rozstrzygnięta ostateczna decyzją Nr [...]z dnia [...].12.2000r. znak: [...] nie ustalił stanu faktycznego sprawy i nie zebrał materiału dowodowego w sprawie.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 kpa. W postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które skarżący podniósł w toku postępowania przed organem I instancji jak i w odwołaniu od decyzji tego organu. Ponadto uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.
W niniejszej sprawie istnieją wzajemnie wykluczające się oświadczenia co do daty dokonania rozbudowy części obiektu oraz okoliczności z nim związanych. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy organ administracji publicznej dysponuje sprzecznymi ze sobą zeznaniami stron i świadków, to nie może uchylić się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym i od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 10 listopada 1988 r., III SA 579/88, niepublikowany). Wartość dowodowa oświadczeń obu stron o sprzecznych interesach jest jednakowo niepewna, wobec czego oświadczenie jednej strony nie może przemawiać za bezkrytycznym odrzuceniem przez organ oświadczenia strony przeciwnej. Zaniedbaniem organu stanowiącym istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mającym wpływ na wynik sprawy jest brak ustosunkowania się do istotnych różnic powołanych w sprawie. Ciężar dowodu obciąża organ administracyjny, dlatego też jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ zobligowany jest uzupełnić go z własnej inicjatywy.
Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i 17 kpa) wymaga aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stany faktycznego sprawy, (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA 948/00 LEX nr 50114).
Zdaniem Sądu dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala na ocenę, czy w sprawie zostały właściwie zastosowane odpowiednie przepisy prawa materialnego.
Zważywszy na powyższe uchybienia uznając, iż nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 1 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.