Uzasadnienie
Burmistrz Miasta W. decyzją nr Burmistrz Miasta W. z dnia [...].02.2002 r., uchylił własną nieprawomocną decyzję nr [...] z dnia [...].02.2002 r. i zatwierdził projekt budowlany i wydał A. i R. P. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, bliźniaczego, częściowo podpiwniczonego, parterowego z poddaszem użytkowym i garażem w poziomie parteru oraz parterowego bez podpiwniczenia budynku gospodarczego ze strychem nieużytkowym plus szambo o poj. użytkowej 3,5m³ - na terenie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] róg [...], na działce nr ew. [...].
Po rozpatrzeniu odwołania H. i M. L., Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].06.2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podnosząc, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, inwestor złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji Burmistrza Miasta W. nr [...] z dnia [...].05.2001 r. oraz nr [...] z dnia [...].07.2001 r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Przedstawiona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż projekt zagospodarowania działki nie wpływa na zmianę granic i treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska.
Odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ powołał się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 05.03.2001 r., w którym orzeczono o niezgodności § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r., w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 15/99, poz. 140 z późn. zm.), w zakresie uzyskiwania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy – z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane.
Organ odwoławczy dokonał także analizy art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. "o zagospodarowaniu przestrzennym" (Dz. U. nr 15/99. poz. 139), wskazując, iż decyzja Burmistrza Miasta W. z dnia [...].05.2001 r. i z dnia [...].07.2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszystkie elementy wymagane przez ustawę zawiera.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli H. i M. L., podnosząc, iż narusza ona przepisy prawa i ich uzasadniony interes. Skarżący podnieśli, iż usytuowanie budynku gospodarczego, bezpośrednio przy granicy (w narożniku) działek o nr ew. [...] nastąpiło wbrew decyzji nr [...] z dnia [...].09.1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na działce o nr ew. [...] oraz bez ich zgody.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeśli inwestor spełni wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę.
W toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę organ architektoniczny dokonał oceny zgodności przedstawionego projektu z ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].05.2001 r. i z dnia [...].07.2001 r., dotyczącymi zamierzonej inwestycji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o art. 39 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415 ze zm.) przesądza kwestę możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z prawem zabudowy działki inwestorów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.02.1999 r., sygn. akt IV SA 244/97).
Brak jest natomiast jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego dla nakładania na organ obowiązku badania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki sąsiedniej z działką inwestorów przeznaczoną pod realizację zamierzenia budowlanego. Całkowicie chybiony w tej mierze jest zarzut skargi o niezgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją Burmistrza Miasta W. z dnia [...].09.1999 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działce o nr ew. [...] stanowiącej własność skarżących.
W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy na skutek realizacji inwestycji dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich – właścicieli sąsiednich nieruchomości w aspekcie naruszenia przepisów prawa budowlanego i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Również w tym zakresie, pomimo twierdzeń skarżących, nie można się dopatrzeć naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji.
Na wstępie należy zauważyć, iż działka o nr ew. [...], na której ma być zrealizowana budowa, graniczy z działką skarżących o nr ew. [...] jednym punktem w południowo-zachodnim narożniku działki nr [...]. Zgodnie z zatwierdzonym projektem, w narożniku tym, w granicy z działkami o nr ew. [...] ma być posadowiony budynek gospodarczy. Usytuowanie obiektu w żaden sposób nie ogranicza zabudowy działki nr [...] zwłaszcza, iż na nieruchomości skarżących ten sam narożnik jest zabudowany także budynkiem gospodarczym.
Słusznie w tym zakresie organ przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 05.03.2001 r. (sygn. akt P 11/2000; Dz. U. z 16.03.2001 r.), w którym orzekł, iż § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze zm.) w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126).
O usytuowaniu budynku w granicy decydują organy administracji, mając na uwadze uzasadniony interes osób trzecich.
Ocenie dokonanej przez Burmistrza Miasta W. nie można skutecznie zarzucić naruszenia interesów właścicieli sąsiedniej nieruchomości.
W świetle poczynionych w sprawie ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw dla przyjęcia, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem przepisów prawa.
Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271; nr 240, poz. 2052; z 2003 r. nr 124, poz. 1153).