Uzasadnienie
7/IV SA 3256 i 3257/03
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. wydaną na podstawie art. 38 § 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o NSA, po uwzględnieniu w całości skargi D. H., S. H., E. K. i A. K. wniesionej do NSA na własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2003r. uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...], D. i S. H. oraz E. i A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości 2 kondygnacji z poddaszem nieużytkowym, podziemnym parkingiem, wewnętrzną instalacją elektryczną II etap, przy ul. [...] we [...] na działce nr [...] obręb [...] i stwierdzając nieważność w/w decyzji Prezydenta Miasta [...]
- - uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2003r. i utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż swoją decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2002r. i stwierdził nieważność pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego udzielonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r. uznając, iż jest ona obarczone wadą rażącego naruszenia prawa.
Skargę na tą decyzję do NSA złożyli D. i S. H. oraz E. i A. K. Z treści złożonej skargi wynika, iż wskazane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r. nie zaistniały. Analizując treść skargi oraz akta postępowania administracyjnego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż podniesione zarzuty są zasadne w związku z czym uwzględnił je w całości.
W ocenie organu kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa.
Inwestor złożył wniosek o jej wydanie w terminie obowiązywania decyzji z [...] lipca 1999r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzyskał wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Także przedstawiony przez inwestora projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i jest zgodny z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu oraz przepisami w tym techniczno-budowlanymi.
Oceniając ponownie zgromadzony materiał dowodowy organ uznał, iż nie naruszono § 13 ust. 1 i § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., gdyż w załączonym projekcie budowlanym zaprojektowano 2 miejsca parkingowe oraz podziemne garaże dla użytkowników stałych oraz przebywających okresowo. Zachowano także wymagane przepisami odległości między budynkiem projektowanym i znajdującym się na sąsiedniej działce. Dodatkowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, odmiennie od oceny dokonanej w swojej uprzedniej decyzji, iż nieścisłości między wymiarami przedmiotowego obiektu wynikającymi z obrysu obiektu uwidocznionego na planie zagospodarowania działki, a wymiarami budynku uwidocznionymi na rzucie jego parteru nie stanowią rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do NSA R. J. i I. G., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999r. z powodu rażącego naruszenia prawa.
Skarżący przede wszystkim wskazują, iż decyzja z [...] grudnia 1999r. udzielająca pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż załączony do pozwolenia na budowę projekt budowlany jest niezgodny z tą decyzją. Wywodzą nadto, iż decyzja narusza rozporządzenie z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
Precyzując swoje zarzuty skarżący podają, iż:
- - rysunek projektu architektoniczno-budowlanego jest niezgodny z rysunkiem w projekcie zagospodarowania, gdzie szerokość budynku wynosi 12.44 m, natomiast w projekcie budowlanym całkowity wymiar wynosi 20.22m
- - zgodnie z projektem zagospodarowania terenu odległość od sąsiedniego budynku powinna wynosić 12.40 m, natomiast wg projektu odległość ta wynosi 6.36 m
- - przedstawiony projekt budowlany nie obejmuje parkingu samochodowego, który zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowić miał oddzielne przedsięwzięcie budowlane.
W projekcie przewidziano jedynie garaż podziemny, który jest jednak przeznaczony wyłącznie dla mieszkańców tego budynku.
Zdaniem skarżących § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych obliguje do dokładnego wskazania liczby miejsc parkingowych oraz sposobu ich urządzenia, czego w projekcie budowlanym brak.
Niezależnie od powyższych zarzutów skarżący wskazali, iż decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być poprzedzona podziałem geodezyjnym nieruchomości i decyzją o zatwierdzeniu tego podziału.
W niniejszej sprawie pozwolenia na budowę udzielono miesiąc wcześniej niż decyzję o zatwierdzeniu podziału geodezyjnego działki nr [...].
Inwestor występując o pozwolenie na budowę nie poinformował wydziału architektoniczno-budowlanego, iż zawarł przedwstępną umowę sprzedaży fragmentu działki, objętej pozwoleniem na budowę, do czego był zobowiązany przepisami rozporządzenia MSW i A w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (§ 8 pkt 1).
Zdaniem skarżących projekt budowlany nie spełnia także wymogów § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż projektowany budynek całkowicie zacieni okna znajdujące się we wschodniej elewacji trzech jednorodzinnych budynków sąsiednich.
Ostatni ze stawianych zarzutów dotyczy niezachowania w projektowanym budynku w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi stosunku powierzchni okien liczonej w świetle ościeżnic do powierzchni podłogi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż w niej wskazane.
Art. 38 ust. 2 ustawy o NSA stanowił odstępstwo od zawartej w art. 110 kpa zasady związania organu administracyjnego wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenie lub ogłoszenia.
Weryfikacja własnych decyzji przez organ w trybie art. 38 ust. 2 cyt. ustawy następuje wyłącznie pod względem zgodności kontrolnej decyzji z prawem. Kontrola ta przeprowadzana jest niejako w zastępstwie sądu, wobec czego organ w tym trybie dokonuje oceny decyzji w oparciu o kryteria stosowane przez Sąd.
Decyzja wydana na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA jest decyzją "zastępującą" decyzję ostateczną wydaną w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu administracyjnym. Decyzja taka pomimo szczególnego reżimu prawnego dotyczącego jej orzekania jest rozstrzygnięciem, które powinno być poprzedzone merytoryczną i prawną oceną zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Oznacza to, że aby organ mógł uznać skargę za zasadną i ją uwzględnić winien stwierdzić naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji. Dopiero w takiej sytuacji może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po zweryfikowaniu, na skutek złożonej skargi, swojego stanowiska wyrażonego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003r, którą uchylił decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności i stwierdził nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obowiązany był wykazać w skarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r., że ujawnione wady decyzji stanowiące przesłankę podjętego rozstrzygnięcia nie istnieją bądź utraciły cechę rażącego naruszenia prawa.
Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wbrew wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa nie wyjaśnił przyczyn zmiany swojego stanowiska poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wskazuje, że jej uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, zwłaszcza że szczegółowe uzasadnienie uchylonej decyzji wymagało odniesienia się przez organ i wyjaśnienia wszystkich postawionych w niej zarzutów. Brak uzasadnienie w tym zakresie uniemożliwia Sądowi pełną ocenę zaskarżonej decyzji.
Uwzględniając skargę organ nie wykazał także, iż zaskarżona decyzja naruszała prawo co było niezbędne do jej uchylenia.
Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.