Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...].08.2002 r. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 Kpa nakazał L. S. i L. D. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego tj. szklarni przy budynku mieszkalnym znajdującej się na posesji w [...] przy ul. [...] w terminie, kiedy w/w decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych dokonanych w dniu 17.04.2002 r. organ nadzoru budowlanego stwierdził, iż wybudowany został w miejscu istniejącej szklarni obiekt budowlany ze ścianami warstwowymi z gazobetonu o grubości 29 cm do wysokości 280 cm, w ścianie przylegającej do budynku mieszkalnego do wysokości 280 cm, oraz okno o wym. 115 na 115 cm.
Inwestorki przedłożyły pozwolenie na budowę szklarni o wym. 14.00 m na 19.00 m konstrukcji stalowej wydane przez Urząd Dzielnicowy [...] z dnia [...].07.1976 r., a także zgłoszenie złożone do Urzędu Gminy [...] w dniu [...].10.2000 r. w sprawie remontu istniejącej szklarni. Inwestorki nie przeprowadziły jednak remontu zgodnie z tym zgłoszeniem po upływie 1 miesiąca od daty zawiadomienia o remoncie, nie rozebrały również szklarni pomimo, iż decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego z dnia 5.05.2000 r. przewidziana była do rozbiórki.
Od 15 marca 2000 r. do 15kwietnia 2000 r. inwestorki prowadziły prace budowlane i wybudowały nowy obiekt, na realizację którego nie miały wymaganego prawem pozwolenia.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła L. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i narusza jej interes prawny. Ponadto w ocenie skarżącej przedmiotowa inwestycja była realizowana w oparciu o posiadane pozwolenie na budowę wydane w dniu [...].07.1976 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...].06.2003 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 83 ust 2 Prawa budowlanego po rozpatrzeniu odwołania L. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie. W omawianej sprawie został naruszony art. 28 Prawa budowlanego, zgodnie z którym inwestor ma obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przed przystąpieniem do wykonania robót budowlanych.
W ocenie organu inwestorski L. S. i L. D. prowadziły roboty budowlane w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. W konsekwencji organ nadzoru budowlanego miał obowiązek nakazać rozbiórkę przedmiotowego obiektu.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosły L. S. i L. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżące podniosły zarzut naruszenia przez organ nadzoru budowlanego art. 107 Kpa poprzez wskazanie w podstawie prawnej wyłącznie przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Zarzuciły również, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wskazał według jakiego stanu prawnego orzekł i wskazał niekompletną podstawę prawną przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto w ocenie skarżących został naruszony art. 7 ust 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, nakazujący do postępowań wskazanych w tym przepisie, wszczętych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej Prawo budowlane, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosowanie przepisów w brzmieniu nadanym nową ustawą. Skarżące podniosły również zarzut naruszenia art. 8 Kpa i art. 35 Kpa przez organ odwoławczy.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na mocy art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r., a postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy.
Skarga jest zasadna. Organ I, jak i II instancji nie ustaliły w stopniu wystarczającym stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, określoną w art. 7 KPA, organy administracyjne stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W zw. z art. 7 KPA pozostaje art. 77 KPA, który stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W niniejszej sprawie skarżące L. S. i L. D. dokonały zgłoszenia do organu architektoniczno-budowlanego w przedmiocie pokrycia obiektu budowlanego – szklarni - blachą. Jak wynika z akt sprawy organ ten nie sprzeciwił się temu przedsięwzięciu. Następnie skarżące dokonały zmian w zamierzeniu przedstawionym w zgłoszeniu co do części szklarni, tj. ścian bocznych i szczytowych, które zostały wykonane z gazobetonu. Powyższe prace zostały wykonane na fundamentach i na szkielecie stalowym szklarni, która została wybudowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w 1976 r. Podczas toczącego się postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku K. S., organy przeprowadziły oględziny obiektu budowlanego znajdującego się w [...], przy ul. [...]. W wyniku czynności przeprowadzonych podczas tych oględzin Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, iż został wybudowany zupełnie nowy obiekt, wybudowany samowolnie, więc podlegający rygorowi art. 48 Prawa budowlanego.
Organ nie ustosunkował się w ogóle do stanowiska przedstawionego przez skarżące, iż prace budowlane polegały jedynie na pokryciu dachu blachą oraz ustawieniu ścian warstwowych z gazobetonu. Organ pierwszo- jaki i drugo-instancyjny podnoszą, iż przedmiotowy budynek został wybudowany od nowa nie badając, czy nastąpiła kiedykolwiek jego rozbiórka. Pomimo nie przeprowadzenia w tej mierze postępowania dowodowego, organy obu instancji orzekły o rozbiórce obiektu budowlanego, tj. szklarni przy budynku mieszkalnym znajdującej się na nieruchomości przy ul. [...] Wątpliwe jest czy powinno nastąpić rozebranie całości obiektu budowlanego – szklarni, czy rozbiórka powinna dotyczyć jedynie prac wykonanych w ramach remontu. Samo wypełnienie jedynie nowym materiałem elementów konstrukcyjnych oznaczać by mogło, że zasadne jest wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę tylko tych części i przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. W tej kwestii ustalenia organów w niniejszej sprawie są niewystarczające i dlatego naruszają przepisy art. 7 i 77 KPA.
W aktach sprawy znajduje się Powykonawcza Inwentaryzacja Architektoniczno-Budowlana z 2002 r. dotycząca jednokondygnacyjnego budynku gospodarczego w konstrukcji mieszanej położonego przy ul. [...] w [...]. W jej treści znajduje się opis danych technicznych przedmiotowej inwestycji, który stwierdza, iż konstrukcję budynku stanowi szkielet z elementów stalowych na fundamencie betonowym, pozostałych po istniejącej szklarni. W uzasadnieniu żaden z organów administracyjnych nie odniósł się do tego dokumentu, nie podając dlaczego pominął ten dowód, ani nie tłumacząc dlaczego odmówił temu dokumentowi wiary.
Zgodnie z treścią przepisu art. 107 § 1 KPA w uzasadnieniu decyzji administracyjnej powinny znaleźć się m.in. wszelkie ustalenia faktyczne. Z powyższego wynika, iż również i ten przepis został naruszony przez organ pierwszo- i drugo-instancyjny, ponieważ tych wszystkich nasuwających się wątpliwości w sprawie organy nie wyjaśniły w swoich uzasadnieniach.
Rozpoznając sprawę ponownie organ nadzoru budowlanego ustali zakres wykonywanych prac i oceni, czy wykonano remont czy odbudowę, a następnie zdecyduje, czy konieczna jest decyzja nakazująca rozbiórkę robót budowlanych wykonanych w ramach samowoli, czy też całego obiektu samowolnie wybudowanego na nowo bez pozwolenia.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.