Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003r.r po rozpatrzeniu wniosku Z. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2001 r. odmawiające uzupełnienia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2001 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2000r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. i G. W. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego. W ocenie organu, żądanie zawarte we wniosku o uzupełnienie opisanej wyżej decyzji, zmierzało w istocie do wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2001 r, a ponadto Z. G.nie jest stroną postępowania zakończonego powyższą decyzją, o czym świadczy oddalenie jego skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2003r. sygn.akt IV SA 1449/01 na ww. decyzję
Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli I. i Z. G. Podniesione w skardze zarzuty dotyczyły wykazania, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2001 r. dotknięta jest wadą nieważności.
Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowaną dotychczas argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające uzupełnienia jego decyzji z dnia [...] marca 2001 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sąd administracyjny jest zatem zobowiązany do zajęcia stanowiska tylko w tym zakresie.
Podniesione w skardze zarzuty dotyczące decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2001 r. nie mogły być przedmiotem rozpoznania Sądu w tym postępowaniu z uwagi na to, iż decyzja ta była już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Oceniając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy istniała możliwość skutecznego zaskarżenia postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003r. do sądu administracyjnego. Dopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 111 Kpa może być rozważana jedynie w aspekcie przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2002, Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).
Stosownie do tego przepisu kontroli sądu administracyjnego mogą być poddane wyłącznie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W ocenie Sądu, kwestionowanego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z tych kategorii. W szczególności brak jest wyraźnego wskazania w art. 111 Kpa dopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia tak jak to ma miejsce choćby w art. 113 par. 3 Kpa. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, iż organ błędnie pouczył stronę o przysługującym jej środku zaskarżenia. Wniesienie zażalenia na orzeczenie co do którego nie przysługuje środek zaskarżenia jest bowiem prawnie bezskuteczne i nie mogło spowodować wszczęcia trybu zażaleniowego. Zobowiązanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia wniosku Z. G. z dnia [...] lipca 2001 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lipca 2001 r. zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003r. sygn.akt IV SAB 1/02, oznaczało jedynie nakaz rozpatrzenia wniosku zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu Postępowania administracyjnego, nie zaś obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy.
Postanowienie takie nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Odmawiając uzupełnienia decyzji organy administracji publicznej w rzeczywistości nie rozstrzygają w zakresie żadnych treści merytorycznych, tj. co do istoty sprawy. Orzekanie w przedmiocie żądania uzupełnienia decyzji nie może być traktowane jako odrębna sprawa w rozumieniu art. 104 par. 1 Kpa. Postępowanie w przedmiocie żądania strony uzupełnienia rozstrzygnięcia nie ma cech samoistnej sprawy /J. Borkowski Kodeks postępowania cywilnego; Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, 3 wydanie, Warszawa 2000, str. 467/. Zatem rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie jest samoistnym rozstrzygnięciem co do istoty sprawy. W tym stanie rzeczy uznać należało, że niedopuszczalne jest odrębne zaskarżenie postanowienia wydanego w trybie art. 111 Kpa. Strona niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia mogła je kwestionować w ramach skargi na rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) odrzucił skargę jako niedopuszczalną.