Uzasadnienie
Prezydent W. decyzją z dnia 4 października 1996 r., opartą na art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., nakazał Zbigniewowi S. przeróbkę kraty zewnętrznej zainstalowanej na balustradzie loggii w lokalu w budynku przy ul. P., na kraty z elementów pionowych w sposób zapobiegający możliwość wspinania się po nich do lokalu na I piętrze.
Decyzja ta zakwestionowana w odwołaniu Zbigniewa S. została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 23 stycznia 1997 r. W jej uzasadnieniu zostało stwierdzone, że przedmiotowe kraty zostały zamontowane w 1994 r. bez pozwolenia na budowę. W związku z tym sprawa podlegała rozpoznaniu według przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Przepis par. 271 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki wyraźnie podkreśla, że sposób wykonania elementów i urządzeń, o których mowa w ust. 1 nie powinny zagrażać bezpieczeństwu ludzi i mienia. Wynika to także z art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Ponieważ tym wymogom nie czyniła zadość zainstalowana krata, to nałożony decyzją organu I instancji obowiązek miał oparcie w art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Zbigniew S. domagał się jej uchylenia. Skarżący zarzucił, że za kwestionowaną przez niego decyzją nie przemawiają względy architektoniczne, gdyż kraty założone w innych lokalach budynku różnią się między sobą, ale żadna z nich nie jest wykonana tylko z elementów pionowych. Pręty pionowe bez powiązań między nimi bardzo łatwo rozgiąć lub po wyjęciu jednego elementu przestają być przeszkodą do wejścia na loggię. Na osiedlu tylko jedna krata jest wykonana z elementów pionowych i dotychczas nie było to kwestionowane. Na założenie krat wydał pieniądze z odprawy emerytalnej. Zainstalowane przez niego kraty z ukośnych prętów w układzie "karo" z zabezpieczeniem przed możliwością wspinania się po nich na wyższe kondygnacje w postaci przegrody poziomej z blachy stalowej /daszka/ spełnia wymogi przepisów budowlanych i w wystarczającym stopniu chroni interesy lokatorów wyższych kondygnacji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotowa krata została zainstalowana w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r., które zawierało wymóg uzyskania pozwolenia organu nadzoru budowlanego w formie decyzji administracyjnej. W decyzji takiej zostałaby określona konstrukcja kraty i sposób jej założenia, aby nie zagrażała bezpieczeństwu ludzi i mienia. Dopuszczenie się przez skarżącego samowoli w tym zakresie czyni zupełnie bezzasadnym jego zarzut o dolegliwości ekonomicznej jako konsekwencji zakazanej zmiany konstrukcji kraty. Należy też dobitnie podkreślić, że prawo do zabezpieczenia własnego mienia nie może być realizowane w sposób zwiększający zagrożenie dla mienia sąsiadów. Nałożenie na skarżącego obowiązku polegającego na doprowadzeniu kraty do stanu zgodnego z przepisami /art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i par. 271 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki/ miało oparcie w art. 40 Prawa budowlanego, natomiast kwestia rozwiązań stricte technicznych, jakie powinna posiadać krata, wykracza poza ocenę prawną i tym samym nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.