Wyrok WSA w Warszawie z 29 grudnia 2004 r., IV SA 3385/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 29 grudnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.),, Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Asesor WSA Bogusław Cieśla
Rafał Kubik protokolant

Uzasadnienie

Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...].05.2003r. nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę urządzenia reklamowego przy [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż realizacja w/w inwestycji może znacząco naruszyć ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren, na którym ma być usytuowane w/w urządzenie położony jest na skraju [...], według planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego położony jest na obszarze centralnego zespołu usługowo-rekreacyjnego. W ustaleniach planu ten teren określa się jako zieleń miejską. Wprowadza się zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń niezwiązanych z funkcją terenu. Teren eksponowany w krajobrazie miasta, podlega nadzorowi architektonicznemu, w celu zapewnienia pełnego wykorzystywania jego waloru przestrzenno-krajobrazowego, a realizacja planu wymaga uzgodnienia z Prezydentem Miasta oraz z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków jako strefa pośredniej ochrony konserwatorskiej,

Od powyższej decyzji odwołał się [...] SP. z o. o. Skarżący uważa, iż decyzja jest chybiona, gdyż jej uzasadnienie odnosi się do założeń planu zagospodarowania przestrzennego miasta i dotyczy innego terenu, w związku z czym powołane przez organ I instancji motywy rozstrzygnięcia są bezprzedmiotowe. Wywód zawarty w uzasadnieniu decyzji odnośnie zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego dotyczą całego terenu nazwanego [...], a nie miejsca lokalizacji tablicy reklamowej, bowiem jest to część trawnika miedzy istniejącymi budynkami.

W następstwie rozpatrzenia powyższego odwołania organ II instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2003r. wydanej z upoważnienia Prezydenta [...].

Skargę na powyższe postanowienie wniosła [...] SP. z o. o. zarzucając organowi II instancji, iż treść zaskarżonego postanowienia jest niezgodna z prawem, w szczególności z przepisami art.134, art. 129§ 2 w związku z art. 57 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na błędne rozstrzygnięcie organu II instancji.

Postanowienie organu odwoławczego zapadło z naruszeniem art. 7, 77 i art.134 kpa. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie jest uzależnione od ustalenia tzw. prawdy obiektywnej, co następuje w postępowaniu dowodowym.

Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i sumienny całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu spoczywa na organie administracji i nie może być przerzucany na stronę. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ten ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić.

Zgodnie z brzmieniem art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowi art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego zgodnie, z którym budowa urządzenia reklamowego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2003r. wydanej z upoważnienia Prezydenta [...] nie ustalił kiedy i przez kogo zostało nadane odwołanie w formie przesyłki poleconej o numerze nadawczym 18800, której adresatem było Biuro Naczelnego Architekta. Jak wynika z akt sprawy decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2003r. została doręczona prawidłowo w dniu 23 maja 2003r. Zatem należy uznać, że termin czternastodniowy upłynął 6 czerwca 2003r. Z książki nadawczej skarżącego, gdzie pod pozycją 2 jest wpisana przesyłka polecona nr 18800 wynika, że skarżący zachował czternastodniowy termin do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji.

Skarżący podnosił, iż organ odwoławczy w zakresie ustalenia terminu wniesienia odwołania oparł się wyłącznie na treści prezentaty, zamieszczonej na pierwszej stronie odwołania.

Organ odwoławczy przedwcześnie, bez przeprowadzenia postępowania wstępnego wydał zaskarżone postanowienie, tymczasem zgodnie z dyspozycją art. 57 § 5 kpa, termin nadania przesyłki poleconej w dniu 6 czerwca 2003r. wskazuje, że odwołanie złożone zostało przez skarżącego z zachowaniem terminu z art. 129 § 2 kpa. Ponadto organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy był zobowiązany do ustalenia między innymi czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Kwestii tych w stopniu umożliwiającym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, organ odwoławczy z naruszeniem art. 7, 77 kpa nie wyjaśnił.

Ujawnione wady polegające na naruszeniu prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania spowodowały uchylenie zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozstrzygnięcie w pkt. II wyroku oparto na treści art. 152 cytowanej ustawy.