Uzasadnienie
IV SA 3390/04
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2003r. znak: [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 1 i 2 kpa, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "M." z siedzibą w W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1999r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. S.A. w W. pozwolenia na budowę wjazdu i wyjazdu do siedziby C. S.A. z Al. A., wraz z budową pasów włączenia do ruchu i częściową modernizacją północnej strony Al. A. – uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1990r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż własną decyzją z dnia [...] listopada 1999r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1990r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 marca 2003r. w sprawie sygn. akt IV SA 2221/99 uchylił decyzję z dnia [...] listopada 1999r.
Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ wskazał na moc wiążącą oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Sądu wynikającą z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368).
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na niewyjaśnienie przez organ istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych związanych z uzasadnioną odmową osób trzecich wyrażoną w art. 5 Prawa budowlanego z 1994r.
W związku z przybliżeniem jezdni do budynku przy ul. L., odstąpienie przez organy od przeprowadzenia specjalistycznych badań i ekspertyzy budowlanej stanowi naruszenie zasad zawartych w art. 5 Prawa budowlanego.
Zarzuty sformułowane przez Sąd wskazują na niezbędność uzupełnienia w znacznej części zgromadzonego materiału dowodowego, w tym o przeprowadzenie wizji lokalnej w terenie z udziałem stron, jak i opracowania nowej ekspertyzy dotyczącej możliwych uciążliwości, jakie wiąże się z lokalizacją zamierzonej inwestycji dla mieszkańców budynku przy ul. L. w W. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w okresie, gdy przez blisko 4 lata toczyło się postępowanie sądowe, przedmiotowa inwestycja była kontynuowana i została już zakończona, o czym świadczy dołączony do akt sprawy protokół odbioru robót i przyjęcia obiektu do eksploatacji z dnia 6 października 2000r.
Wobec zakończenia robót objętych kwestionowanym pozwoleniem na budowę z dnia [...] lipca 1999r. brak jest, w ocenie organu podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Jednocześnie zdaniem organu nie może ulegać wątpliwości konieczność uchylenia wadliwej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1999r.
Skargę na powyższą decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji wniosła Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa M. z siedzibą w W., podnosząc, iż zaskarżona decyzja zniweczyła rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2003r. i zlekceważyła wytyczne zawarte w uzasadnieniu tego wyroku.
Stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zdaniem skarżącej narusza prawo i nie może mieć miejsca w Państwie Prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, całkowicie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Okoliczność wykonania całości robót budowlanych objętych decyzją z dnia [...] lipca 1999r. o pozwoleniu na budowę, a potwierdzona protokołem odbioru robót i przyjęcie obiektu do eksploatacji z dnia 6 października 2000r., nie jest przez skarżącą Spółdzielnię kwestionowana.
W tej sytuacji przyjęcie przez organ administracji okoliczności całkowitego zakończenia robót, musiał powodować umorzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Nie budzi wątpliwości orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych i realizacja robót budowlanych przez inwestora – w tym przypadku w oparciu o ostateczna decyzję o pozwoleniu na budowę – powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2000r. sygn. akt IV SA 1164/98).
Sytuacja taka wypełnia dyspozycję art. 105 kpa, który winien zostać przywołany w zaskarżonej decyzji.
Trafnie, zatem przyjął organ naczelny, że w sytuacji, w której inwestor zrealizował inwestycję, przeprowadzone postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stało się zbędne.
Już samo stwierdzenie wykonania robót budowlanych stanowi przesłankę do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1999r. i umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji.
Przy czym nietrafnym jest zarzut skargi, iż umorzenie to jest w istocie zlekceważeniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Realizacja zawartych w nim zaleceń spoczywa w tej sytuacji na organach nadzoru budowlanego, które zgodnie z brzmieniem art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. powołane są do kontroli, przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, w tym także do oceny naruszenia, – co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – art. 5 Prawa budowlanego.
Okoliczność ta jednak pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydania zaskarżonej decyzji, która w ocenie Sądu nie narusza prawa i jako taka nie może ulec uchyleniu.
Skoro zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, Sąd działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.